Ushtria Çlirimtare e Kosovës

RKL: Disa medie e portale po bëjnë gara për ta diskredituar luftën e UÇK-së

Disa medie që orientimin e tyre kryesor, redaksional,  e kanë diskreditimin e luftës së UÇK-së, që nuk janë të pakta dhe të cilat bashkëpunojnë me të gjitha shërbimet e huaja e të vendit,  veçmas me ish kuadrot e UDB-së të instaluar kudo në segmentet e sigurisë në Kosovë, si në Prokurori, gjykata, polici, AKI, janë vënë në garë për ta denigruar dhe poshtëruar luftën  e UÇK-së, qoftë duke u shërbyer me raste të veçanta, qoftë në “frontal”, sikur ndodhi me publikimin e listave me “veteranë të rremë”.

 

Po të përfillej ligji në Kosovë, ligji i cili do të duhej ta sanksiononte edhe Prokurorinë, për rrjedhën dhe publikimin e këtyre listave, të paargumentuara, do të duhej të paktën që Kryeprokurori i Gjykatës Speciale të jepte dorëheqje. Por këtu në Kosovë mbi kryeprokurorin e gjykatat është politika, është po ajo politikë që ka trefishuar numrin e veteranëve, jo me qëllim për t’ i treguar botës se sa trima kemi qenë, ne që e kemi luftuar Serbinë dhe regjimin e Milosheviqit  dhe sa veta kemi luftuar për çlirimin e Kosovës, sepse bota e di mbase edhe më mirë se ne, por këtë veprim të paligjshëm e kanë bërë  dhe e bëjnë për të siguruar votues të përhershëm.

Disa nga mediet në Kosovë janë lëshuar revan. Ato nuk i japin llogari asnjë instance ligjore, sepse ligji, në emër të demokracisë dhe shprehjes së lirë ua lejon shpifjen, përhapjen e gënjeshtrave, krijimin e insinuatave, përçmimin dhe poshtërimin e individëve, por edhe të institucioneve, madje edhe poshtërimin dhe denigrimin e dëshmorëve, sikur bën portali Ekspres me botimin e fyerjeve madje edhe për Legjendarin, Adem Jashari.

Këto medie e portale ku prijnë: portali Ekspress, Koha Ditore, Bota sot, Insaider, indexonline e të tjera, drejtohen e redaktohen nga ish-komunistët jugosllavë apo bijtë e bijat e tyre. Ish krerët e UÇK-së dhe shumë nga luftëtarët e lirisë ua dinë emrat dhe prejardhjen e tyre. Andaj të kërkosh drejtësi, dinjitet, trajtim serioz dhe të njerëzishëm  nga shpirtshiturit e djeshëm dhe të sotëm është naivitet dhe mjerisht pikërisht këta luftëtarë e krerë të luftës janë kurdoherë të gatshëm për të bashkëpunuar me këto medie e portale.

Publikimi i listave, sikur thuhet me “veteranë të rremë” është bërë jashtëligjshëm dhe këtë fakt e ka piketuar edhe Komisioni për të Drejtat e Njeriut, Barazi Gjinore, Persona të Zhdukur dhe Peticione. Ky Komision nëpërmjet një komunikate ka reaguar lidhur me publikimin e listave të veteranëve të dyshuar si veteranë mashtrues.

Në komunikatë thuhet se me rastin e publikimit të listave të veteranëve të dyshuar si veteranë mashtrues, janë shkelur të drejtat e njeriut, të drejtat e privatësisë,  si dhe është cenuar prezumimi i pafajësisë duke u bërë gjykim publik përmes mediave ndaj veteranëve. Andaj, duke e  parë se procesi është akoma në fillim të shqyrtimit nga organet e drejtësisë, reagojmë me shqetësim të thellë para opinionit publik. Komisioni për të Drejtat e Njeriut, Barazi Gjinore, për Persona të Zhdukur dhe Peticione, bazuar në fushëveprimin e vet, kërkon nga institucionet kompetente shtetërore që të gjejnë personat përgjegjës të publikimit të këtyre listave dhe ndaj tyre të merren masa në përputhje me ligjet në fuqi”.

Askush nuk beson se  do të përfillet kërkesa e këtij komisioni, sepse listat nuk janë publikuar rastësisht. Këtë e ka bërë vetë Prokuroria përmes sekserëve të vetë, drejtues mediesh e portalesh.  Në këtë mënyrë janë instruktuar  sa e sa afera mediale, të cilat kanë diskredituar individë, grupe shoqërore, institucione, veteranë e familje dëshmorësh.

Në një vend ku ligji dhe pushteti janë uzurpuar nga klanet e politikës, është krejt normale të mbretërojë anarkia, sepse është pikërisht pushteti që nxjerrë ligje dhe i shkel ato, është pushteti i korruptuar, që legjitimon me ligje  rritjen  qind për qind të pagave, është pushteti që shkel të varfrit dhe stimulon të pasurit, është pushteti që mburret me të arritura në fryrjen jashtë mase të zyrtarëve sikur është Qeveria me 100 ministra e zëvendës-ministra. Një pushtet i tillë fryn deri në plasje edhe listat e veteranëve, pastaj ankohet, por në fund të fundit, krejt këtë situatë  e menaxhon sipas kutit dhe përfitimit për vete, sepse vetëm në këtë drejtim ajo është super e kualifikuar dhe profesioniste.

Në mbretërim të kësaj situate, mediet që i financon Qeveria dhe grupet e krimit të organizuar bëjnë punën e tyre, pa frikë nga ligji, sepse secilin e mbron nga një “autoritet”, nga një klan i fuqishëm, i cili jo vetëm që nuk përfillë ligjin, por e lakon atë sipas interesave të veta.

Është për keqardhje publikimi në disa medie i emrave të luftëtarëve më meritorë të luftës së UÇK-së, sikur është rasti i veprimtarit dhe luftëtarit të përkushtuar të UÇK-së, Ruzhdi Jashari, i të burgosurit politik, luftëtarit të lirisë e reporterit të Radios-Kosova e Lirë, Martin Çuni, pastaj po ashtu ish të burgosurit dhe reporterit të luftës së UÇK-së, të Radio dhe Agjencisë, Ismet Sopi  e disa të tjerëve.

Janë mijëra që janë veteranë të rremë, apo mashtrues, por nuk janë të evidentuar në këtë regjistër.

Të gjithë ata që pretendojnë të na bindin se gjatë luftës në Kosovë ka pasur më shumë se 17.000 apo 18.000 veteranë janë po ashtu të papërgjegjshëm, sepse ekzistojnë fakte e dokumente të mjaftueshme që tregojnë numrin e luftëtarëve të lirisë.

Nuk duhet harruar edhe një fakt, që të gjithë e kanë lënë anash. Në mesin e këtij numri janë edhe dëshmorët, dy mijë e më shumë syresh. Ata, pavarësisht statusit të dëshmorit kanë qenë në listat e luftëtarëve të lirisë. Kështu që numri rreth 18.000 mijë mbetet shifra më e besueshme.

Publikimi i “veteranëve mashtrues” nga Prokuroria Speciale dhe jugo-mediet e Kosovës, të vetmin qëllim kanë diskreditimin e luftës së UÇK-së, në prag të bisedimeve përfundimtare me Serbinë dhe fillimit të punës së Gjykatës Speciale.  Kjo fushatë, ka për qëllim përplasjen mes veteranëve dhe duket se në këtë segment ka arritur më shumë sesa ma synuar. Mbetet të besojmë se lojërat me listat i kanë bërë vetë zyrtarët e Prokurorisë, të cilët kanë shtuar numrin me veteranë të rremë. Këtë e ka thënë edhe prokurori i ikur Blakaj. Dhe për fund shtrohet një pyetje fare e thjeshtë, si mund të mos ndodhte kjo kur prokuroi më i zellshëm i ish regjimit titist dhe millosheviqin,  Reshat Millaku është kryeprokuror i Kosovës. Ky prokuror, për të mbuluar të ligat e të zezat, krimet kundër shqiptarëve liridashës  sidomos prej  vitin 1981, është në gjendje të shitet e të blihet për ta mbyllur jetën si Prokuror i përjetshëm si në kohën e Titos ashtu edhe në Kosovën e lirë e të pavarur. Turpi për kthimin në Prokurori të këtij dhe prokurorëve të tjerë si dhe gjykatësve kohës së regjimit serb e jugosllav i bie krejt politikës së pas luftës në Kosovë, atyre që janë pajtuar që i njëjti prokuror që i ka shërbyer regjimit antishqiptar e barbar serb, t’ i shërbejë edhe Kosovës pas çlirimit nga Serbia. Ja ku e kanë sjellë Kosovën bijtë e bijat besnike të ish Jugosllavisë, në bashkëpunim me një segment të politikanëve me prejardhje nga lufta e UÇK-së.

Andaj nuk kemi pse habitemi kur brenda dy tri ditësh një liste të paverifikuar e të paargumentuar nga “mbrojtësit e ligjit” i shtohen edhe dy mijë veteranë të quajtur  mashtrues.

Veteranët duhet të bashkohen dhe të qërojnë vetë nga radhët mashtruesit e abuzuesit.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …