RKL: EULEX-i shantazhon kryeministrin Thaçi dhe “shefin” e PDK-së, Adem Grabovci

Skandali i përgjimeve të zyrtarëve të lartë të Qeverisë doli në sipërfaqe pikërisht pas reagimit, edhe pse deklarativ, të Qeverisë së Kosovës me rastin e arrestimit të Fatmir Limajt dhe tre bashkëluftëtarëve të tij nga policia e EULEX-it, pikërisht  natën e festave të 100-vjetorit të Pavarësisë së Shqipërisë. Deklarata publike  e kryeministrit, Hashim Thaçi, pastaj  paralajmërimi i shefit të GP të PDK-së, Adem Grabovci se çështja e kompetencave të EULEX-it do të shqyrtohet në Kuvend, mjaftuan që Misioni i BE-së të publikojë vetëm pesë nga qindra biseda të përgjuara, të cilat kanë diskredituar moralisht Qeverinë, por edhe PDK-në e Grabovcit me kompani.  


Për më tepër EULEX-i ka pranuar se përgjimet janë autentike, nuk janë të montuara, as të fabrikuara, por të tilla çfarë ka mundësi t’ i dëgjojë dhe të bindet çdo i interesuar. Deklaratat e Qeverisë lidhur me fabrikimin e përgjimeve janë  një fabrikim më shumë, të cilit nuk i beson asnjë zyrtar i Qeverisë dhe as “grobari” i PDK-së, Adem Grabovci.


Publikimi i këtyre përgjimeve nga EULEX-i, përmes medieve të cilat i mbështet dhe i financon, nuk është e veçanta e këtij diversioni të llojit të vet. E veçanta dhe më e papranueshmja e këtyre përgjimeve nxjerrë në sipërfaqe fjalorin e ndragur të zyrtarëve, mjerisht një fjalor i tillë ndër-komunikimi duket se është pjesë e nivelit të “inteligjencies, kulturës edukatës”, por edhe naivitetit  të tyre. Si është e mundur që këta zyrtarë të mos e dinë se telefonat e tyre përgjohen, kur ata vetë e kanë lejuar Policinë dhe EULEX-in të përgjojnë telefonat e të gjithë të dyshuarve?


 


A mos ndoshta vetë Adem Grabovci e ka kurdisur tërë këtë skandal, meqë ai del të jetë strumbullari i kësaj roshomoniade diskredituese. Nëse ka diçka të vërtetë në këtë paragjykim, atëherë ky njeri del të jetë më i shantazhuari nga EULEX-i. Jo rastësisht ai pohon për veten e tij se është “nënëq.. që në fund ua ngul të gjithëve”. Dhe realisht, ua ka ngulur, në mos të gjithëve atëherë katër të apostrofuarve po se po.


 


Ky skandal nxjerrë në sipërfaqe edhe shumë të palara të tjera, në të cilat është zhytur PDK-ja, partia më e madhe në vend, por  edhe Qeveria. Përderisa kryeministri, Hashim Thaçi dhe “shefi” i PDK-së Adem Grabovci lejohen ta manipulojnë, jo vetëm Partinë por edhe Qeverinë, atëherë shtrohet pyetja e kredibilitetit moral, politik e njerëzor të të gjithë anëtarëve të tjerë të Qeverisë dhe të Partisë. Përse këta të tjerët lejojnë të trajtohen si kukulla, përse pajtohen që ky dysh, tresh apo katërsh ta çojë vendin drejt ambisit, përse ata të tjerët detyrohen që reagimet e mospajtimet e tyre t’i tërheqin dhe të tregohen më shumë të dëgjueshëm, sesa kërkon kryepari dhe “grobari” i tij?


Me këtë rast janë sfiduar të gjithë, secili veç e veç dhe të gjithë tok.


PDK-ja, nëse në afatin më shpejtë të mundshëm nuk frenon në këtë rrëshqitje të rrezikshme, do të fundoset së bashku me shoferin dhe konduktorin e papërgjegjshëm të saj. Mbijetesa e PDK-së duket tepër e zymtë edhe për faktin se arrestimi arbitrar në një moment kyç për Kosovën, i nënkryetarit të PDK-së, Fatmir Limaj nga EULEX-i është bërë me qëllim për ta “zbutur” zemërimin e Beogradit zyrtar, me rastin e lirimit të Ramush Haradinajt nga Tribunali i Hagës dhe me qëllim që PDK-ja të rrëshqasë drejt degradimit e katandisjes.


Tashmë po kuptohet edhe më qartë se EULEX-i jo vetëm që është në shërbim të politikës antishqiptare të Beogradit, por po pretendon të jetë një mision, që përmes shantazheve, arrestimeve e instruktimeve, ta rikthejë pozitën negociuese të  Kosovës para 17 shkurtit të vitit 2008, në mënyrë që pala serbe në bisedime të fitojë sa më shumë avantazhe.


Mjerisht, EULEX-i ka gjetur shesh dhe po bën përshesh.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …