Ministrja Dhurata Hoxha

RKL: Ministresha Hoxha nuk dëshpërohet për viza, ajo e të gjithë qeveritarët i gëzojnë ato

Në shënimin e 10-vjetorit të marrëdhënieve diplomatike Gjermani-Kosovë, me moton Demokracia më e re evropiane: Pavarësia, pluralizmi, integrimi, ministrja e Integrimit Evropian, Dhurata Hoxha, theksoi se “Kosova duhet të fokusohet në fuqizimin e sundimit të ligjit, sigurinë dhe migracionin, zhvillimin social dhe ekonomik si dhe marrëdhëniet me shtetet fqinje”.
 Në këtë përvjetor jubilar, të organizuar nga Ambasada gjermane, takimin e hapi ambasadori, Christian Heldt, ku morën pjesë kryeministri Ramush Haradinaj dhe personalitete të shquara vendore dhe trupi diplomatik.
 Me gjithë sfidën e liberalizimit të vizave, ministrja Hoxha ka theksuar se “kosovarët” nuk u dëshpëruan në BE-në.
Konstatimet e ministreshës së Integrimit, Dhurata Hoxha, lidhur me vizat janë të paqëndrueshme dhe të pavërteta, nëse ajo me “kosovarë” nuk ka nënkuptuar qeveritarët e zyrtarët aktualë të Kosovës, dhe tërë akrabatë e tyre, të cilët nuk kanë nevojë për viza, sepse ato i gëzojnë sipas statusit diplomatik. Ndërsa qytetarët e Kosovës, janë të vetmit në Ballkan, që edhe 19 vjet pas luftës dhe 10 vjet pas Shpalljes së Pavarësisë nuk u lejohet, as do t’ iu lejohet ndonjë herë lëvizja e lirë në vendet e BE-së.
Tani po shihet fare mirë, për ata që mendojnë esëll dhe jo sipas porosive politike se nuk ishte demarkacioni me Malin e Zi kushti i vetëm, por vetëm njëri nga kushtet e tjera, që do t’ i vihen në vazhdim Kosovës për liberalizim të vizave. Tani kushti i radhës do të jetë formimi i AKS-së, por jo sipas Kushtetutës së Kosovës, as sipas marrëveshjes së BE-së, por vetëm sipas kërkesave të Beogradit zyrtar, sepse Serbia po kërkon kompromis dhe këtë do ta realizojë ashtu sikur i ka realizuar deri sot të gjitha kërkesat me marrëveshjet e ndërmjetësuara nga Brukseli.

Nuk do të vonojë dhe qeveritarët e politikanët e Kosovës do të do të kërkojnë që edhe kjo marrëveshje të aprovohet, sepse edhe kjo do të jetë pengesë për liberalizimin e vizave. Pas kësaj mbetet kushti kryesor, korrupsioni i cili ka lëshuar rrënjë që çdo pore të shoqërisë, ndërsa ka krijuar bastione të forta në tërë aparatin shtetëror. Kosova nuk arrin ta mposht korrupsionin me arrestimin e “sardeleve”, sepse peshqit e tjerë të mëdhenj janë të paprekshëm. Kushtin e tillë Kosova kurrë nuk do të mund ta arrijë ta plotësojë, pa një Veting, sui generis, si ai që po zhvillohet në Shqipëri. Procedura për arritjen e një konsensusi për veting kërkon shumë vite kohë, shumë mospajtime e përçarje të reja.

Por liberalizimi i vizave pret dhe derisa jemi mësuar të presim nuk ka pse brengoset korrupsioni, i cili ta themi të drejtën nuk është vetëm fenomen i Kosovës, por edhe i shteteve më të fuqishme të BE-së dhe i tërë botës kapitaliste. Është anakronike që në sistemin kapitalist të kërkosh barazi, mungesë korrupsioni, mungesë të abuzimeve me pushtetin. Kjo është vetëm fasada me të cilën zbukurohen fjalimet e zjarrta të qeveritarëve. Sa më të korruptuar të jenë, ata arrijnë ta mbrojnë njëri tjetrin dhe të gjithë bashkë krijojnë digën e fortë pushtetare, ashtu sikur kanë krijuar në Shqipëri, Ilir Meta, Sali Berisha, Lulzim Basha dhe shumë të tjerë. Dje Gjykata kushtetuese në Shqipëri ka dalë jashtë funksionit në mungesë të numri të anëtarëve, të cilët nuk arrijnë ta kalojnë vetingun.

Kosovës tekefundit as i duhen vizat. Dikush në këtë botë duhet të jetë i fundit, dikush duhet të jetë si “Cungu i kovaçit”. Presioni që i bëhet Kosovës nga BE-ja është preson politik që ka për qëllim, plotësimin e kushteve të Serbisë, kompromisin që po e kërkon Vuçiqi, për të cilën shumë shtete të BE-së ndiejnë keqardhje të thellë, sepse në vitin 1999 u detyruan, që jashtë vullnetit të tyre ta bombardojnë Serbinë, shtetin xhandar të Evropës.
Tani është koha për një satisfaksion jo vetëm moral por edhe fizik, sepse thënë me logjikën e kryqtarëve, ishte me të vërtetë herezi që shtetet e krishtera të Evropës ta bombardonin një shtet të krishterë, me qëllim për të shpëtuar shqiptarët myslimanë, në Kosovës të cilët janë aq kokëfortë dhe nuk po begenisin që për hir të kësaj ndihmese të heqin dorë nga feja dhe të kthehen në atë të gjysh-stërgjyshërve. Këto janë dhembjet e BE-së, veçmas të pesë shteteve që nuk e kanë njohur Kosovën. Korrupsioni është vetëm shkas për arritjen e qëllimeve të tjera.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …