Sejdi Veseli

Sejdi Veseli: Ndodhi ajo çfarë është pritur!

Shpallja e dënimit ndaj të rinjve shqiptarë, Adeas, Frashërit, Egzonit dhe Atdheut, edhe një dëshmi se “gjyqësori” jugo-kosovar, po i rikthehet praktikës së vjetër, asaj të para Luftës së Famëmadhes UÇK!

Për mua si bashkëkombës i këtyre studentëve të shkëlqyeshëm dhe njohës solid i artit të ushtarakut, të gjitha përpjekjet e prokurorisë për arsyetimin e të “gjeturave”, të siguruara nëpërmjet ndonjë zarfe, që ua përplasën fytyrës mujsharët-urdhërdhënës të saj, më duken të sajuara sipas porosisë! Vlen për t’u cekur se sidomos në gjyqësi dhe në organet e ndjekjes janë të sistemuar asi të cilët nuk do të duhej. Thjesht, në një shtet normal një gjë e tillë nuk do të lejohej! Gjithashtu vlen për t’u theksuar, se këta sojsëz, kaherë e kanë të neutralizuar terë sistemin nervor të fytyrës së tyre dhe, për këtë arsye ajo u është bërë si sholla e këpucëve-pa as edhe një ndjenjë. Gjithashtu duhet theksuar, se kjo kastë sojsëzësh me vetë-dëshirë ka pranuar të dresohet, qysh në kohen e pushtimit që të pranojnë në këtë formë të gjitha detyrat e “rëndësishme “ për shtetin nga shefat e “mëdhenj”, kështu që ata nuk skuqen fare, para as edhe një poshtërimi nga që u bëhet nga urdhërdhënësit e tyre. Për këta sojsëz, komb e Atëmemëdhe janë leku dhe nen-sofra me të mbeturat që kanë lënë shefat e mëdhenj të tyre. Të tillë janë këta të mjerë, andaj me sjelljen e tyre të përkujtojnë lopët e futura në një fushë me bari të njomë, për të cilat me rëndësi është të kenë çka për të kullotur, ndërsa pse u kërcejnë dhjetëra mëzetër në shpinë nuk mërziten fare. Prandaj, si të tillë që janë, as që mund të pritet që të kenë ndjenja të njerëzishme për të gjithë ata të cilët kanë ndërgjegjen e shëndosh dhe që duanë të vendosin vetë për të ardhmen e tyre!

Të “gjeturat” e publikuara në mjetet e informimit, ashtu si edhe shumë njerëz të cilët nuk i thonë derrit dajë dhe mua më bëjnë të dyshojë, se ato janë të sajuara duke u bazuar në argumente të shpikura. Si të tilla, përballë drejtësisë ato janë të pa qëndrueshme!

Siç edhe është publikuar në media, në të “gjeturat” e prokurorisë, në mes tjerash thuhet, se natën kritike u godit ndërtesa e Kuvendit të Kosovës nga një raketë “Zola”- e cila lansohet nga krahu. Për çudi, “zbuluesit” e kësaj të “dhëne” kanë harruar apo nuk kanë ditur ta cekin, se M 80 “Zolja” e cal. 64 mm, është një raketë e prodhuar nga serbianët, në kohën e ish Jugosllavisë.

Pas kësaj thënie, pashmangshëm lind pyetja?

Çfarë ishin përmasat e dëmit të shkaktuar nga goditja e kësaj predhë, e cila siç edhe dihet ka radius të veprimit efikas deri në 220 metra largësi, si dhe efekt depërtues deri në 300mm, në blindat e prodhuara nga çeliku homogjen?

Përgjigja e “hetuesve”, prokurorëve dhe gjyqtarëve të Gjykatës Themelore të Prishtinës, vërtetë është jo vetëm joprofesionale, por shumë e mjerë! Jo vetëm për vetë ata, por edhe për institucionet e Kosovës, në veçanti dhe popullin e saj në përgjithësi!

Thonë: u thye e një tulle e gjysmë dhe katër gjysmë-dritaret e Kuvendit të Kosovës, në rrethin e ngushtë të pikës së goditur!

E them pa hezituar, se me siguri, diçka tjetër do të ndodhte po të goditej ky mur nga një raketë e cal 64 mm!!! Për të mos  thënë, do të hapej edhe një “gjysmëdritare” në murin e goditur.

Në fund dua të shpreh pjesëmarrjen time në dhembjen e familjarëve dhe dashamirëve të të dënuarve, si dhe shpresën që sa më shpejt të lirohen dhe t’u kthehen familjeve dhe veprimtarisë së tyre të përditshme.

Kam bindjen e plotë, se familjet e këtyre të rinjve atëmemëdhedashës, edhe këtë goditje, jo të lehtë që morën sot nga pushteti i vendit për të cilin, jo pak kanë sakrifikuar, do ta përballojnë me stoicizëm, duke e shndërruar dhembjen në forcë dhe krenari!

17 nëntor 2017

 

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …