Sylejman Abazi: Rrëzimi i Qeverisë në Kosovë në rrugë demokratike, pa i cënuar institucionet

Kërkesa e ditës: Rrëzimi i qeverisë aktuale në Kosovë në rrugë demokratike, duke mos cënuar institucionet shtetërore të saj. Rrëzimi i kësaj qeverie, është dështimi i Hashim Thaçit dhe klanit të tij uzurpator në pushtet. Në Kosovë shteti rezulton i paralizuar, për shkak se kriza politike nga Parlamenti ka zbritur në institucionet vendore, në sheshe me protesta mbarëpopullore, që kërkon ndryshimin e situatës.

 

Në këtë situatë të zhvilluar, Presidentja e Republikës të pozicionohet hapur dhe të mos behet palë me qeverinë Mustafa – Thaçi. Ajo duhet të rreshtohet në krahun e popullit dhe të mbrojë interesat e Kosovës mbi të drejtën e saj kushtetuese. Ajo ka për detyrë të ruajë funksionimin e shtetit në kushte të reja. Ajo dhe të tjerë duhet ta kuptojnë se, kolapsi politik në Parlamentin e Kosovës ka bllokuar gjithçka.

 

Opozita politike në Kosovë, duke bashkërenduar të gjithë faktorët, e ka të nevojëshme pas protestës masive të 9 janarit, të dalë me platformën e saj politike, për mënyrën e rrëzimit të qeverisë dhe kalimin e Kosovës në zgjedhje të parakohëshme, nën autoritetin e një qeverisje teknike të unitetit popullor, për ta çuar institucionalisht vendin në zgjedhje. Këta faktorë që drejtojnë sot Kosovën janë diskretituar.

 

Me protestën e 9 janarit opozita politike e realizoi qëllimin e saj të parë, duke arritur të sensibilizojë dhe të organizojë protestën e gjerë popullore të ngritur mbi bazën e protestave periferike në çdo qytet të Kosovës. Sernsibilizimi në këtë kohë u arrit.

 

Të gjithë duhet të hedhin poshtë me përbuzje arrivizimin politik të njerëzve të demaskuar, të cilët vazhdojnë të këmëngulin për të drejtuar për një kohë të gjatë pushtetin dhe shtetin në Kosovë, kur vullneti popullor kërkon largimin e tyre pa kushte. Kapja pas karrigeve të pushtetit tregon frikën që ka mbërthyer politikanët kryesorë, të cilët rezultojnë të inkriminuar, të diskretituar moralisht dhe politikisht, servilë pa kushte kundër interesave kombëtare, duke u qepur me thonj e me dhëmbë pas karrigeve të pushtetit, si i vetmi mjet shpëtimi për të mos dalë para drejtësisë. Populli këtyre njerëzve të diskretituar nuk u beson më.

 

Opozita duhet të tentojë bashkimin e të gjithë atyre që mund të bashkohen në një veprimtari të hapur politike, për të mbrojtur interesat e Kosovës dhe interesat kombëtare.

 

Synimi duhet të jetë në bazë, në komuna, qytete, katunde ku të krijohet shumica mbështetëse dhe të arrihet të diferencohen njerëzit e ndershëm nga përfituesit prej të mirave të pushtetit.

 

Kjo lëvizje taktike e diferencimit të njerëzve, do të vetëdijësojë mjaftë familje të lidhura me luftën, të ish luftëtarëve dhe dëshmorëve të luftës, të cilët nuk mund të shkojnë më qorrazi pas atyre që sollën zhgënjimin më të madh politik dhe atdhetar në keqpërdorimin e vlerave të luftës çlirimtare.

 

Lufta për shumicën nuk është luftë për karrige pushteti, por për interesat e shumicës së popullit. Të mos biem pre e shpifjeve të shëbimeve inteligjente, por të ruhet uniteti opozitar, si e vetmja forcë bashkimi që shpëton sot Kosovën.

 

Pozicioni ndaj vlerësimit të UÇK-së duhet të jetë si elementi i diferencimit të njerëzve dhe familjeve të tyre. Ky diferencim të shtrihet nga lartë deri poshtë, nga strukturat politike deri në familjet e thjeshta shqiptare.

 

Pushteti dhe shteti nuk bëhen dhe nuk mbahen më me të shiturit, kapitullantët, përfituesit, mashtruesit, grabitësit e pasurisë kombëtare, as me mbeturinat e pushtetit të vjetër titist dhe veglave të tyre të shërbimit inteligjent.

 

Të vlerësojmë qëndrimin dhe distancimin e Adem Demaçit dhe Rexhep Qosjes nga pozicioni i pushtetit politik, nga Hashim Thaçi dhe thirrja e tyre për të mbrojtur interesat kombëtare në Prishtinë.

 

Mjaftë më me demagogjinë politike mbi luftën dhe njerëzit e saj. Ish luftëtarët, njerëzit e ndershëm, familjet e tyre atdhetare, nuk duhet të lejojnë më një klan të caktuar të keqpërdorin mbështetjen e tyre në emër të luftës çlirimtare. Thirrja është edhe për organizatat e dala nga lufta. Ato duhet të kthejnë sytë nga populli.

 

Ata që vazhdojnë të hedhin baltë mbi vlerat e luftës së UÇK-së, pa marrë parasysh gjakun e derdhur, sakrificën njerëzore, marrëdhëniet e saj me faktorin ndërkombëtare dhe plotësimin e misionit kombëtar, janë pikërisht ata njerëz që sot në emër të kësaj lufte, janë bërë sheikët e rinj – shtypës në Kosovë.

 

Në këtë kohë të vështirë, por jo pa shpresë, ky është kriteri për të stimuluar situatën reale sociale dhe politike në Kosovë.

 

Një fakt që meriton vëmendje: A nuk u bën përshtypje mënjanimi i plotë i flamurit shtetëror të Kosovës në protesta dhe valvitja vetëm e flamurit kombëtar kuq e zi dhe përkrah tij të flamurit amerikan?

 

Sigurisht kjo i vret sytë politikanëve të kapitulluar të BE-së, të cilët me qëndrimin që mbajnë, duke u fokusuar vetëm tek disa elementë dhune (që në fakt duhet të hetohen me kujdes se cilët qëndrojnë pas tyre), po shikojnë dështimin e tyre në Kosovë dhe merakosen vetëm për klanin Mustafa – Thaçi, si ushtarë e tyre të bindur, që mund të firmosin gjithçka që ata u vënë përpara.

 

Të mos harrojmë dhe t’u themi me zë të lartë: Ne shqiptarët kemi bërë shumë për këtë Evropë, ne jemi më evropian se vetë evropianët, ne e duam Evropën, por më shumë në këtë situatë kaotike kombëtare ne duam Shqipërinë dhe Kombin tonë, të cilat për shkak të kësaj Evrope, sot vuajnë nën tragjedinë historike të coptimit dhe diskriminimit. Vërtet sot brenda nesh, në Tiranë, Prishtinë dhe në Shkup nuk ka platformë zyrtare qeverisëse për të mbrojtur interesat kombëtar, por mos anashkaloni vullnetin e shqiptarëve, aspiratën e tyre, organizimin kuq e zi të rinisë shqiptare kudo, dhe bindjen se vetë shqiptarët do t’i dalin për zot vendit të tyre.

 

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …