Xhevat Bislimi

Xhevat Bislimi: Sa do të doja të isha unë i gabuari dhe t’ iu besoja patriotizmit të tyre

Ata që, me politikat e tyre, e rikthyen Serbinë në Kosovë dhe e bën ortake pas humbjes së plotë në luftën shqiptaro – serbe, po na shesin “patriotizëm 24 karatësh” këto ditë të “ftohta” për shqiptarët! Ata që në Tavolinën e Vjenës dhe pas saj i krijuan 10 komuna serbe dhe mbi 40 zona të mbrojtura serbe (!!!) në Kosovën shqiptare, po na shesin multipatriotizëm, medet! Ata që pakicës serbe (vetëm 5%) ia dhanë në “kontroll” rreth 30% të tokës shqiptare të Kosovës, po na shesin patriotizem!! Ata që e ndanë qytetin shqiptar, Mitrovicën, po na shesin patriotizem!! Ata që gjuhën serbe e bënë gjuhë të barabartë (shtetërore!) me shqipen, po na shesin folkpatriotizëm! Ata që ia bënë peshqesh 800 hektarë tokë shqiptare kishës ortodokse, të përvetësuar nga serbët, po e tundin flamurin e atdhedashurisë të bër leckë! Ata që ia falën (me vendim gjykate!) katër hektarë tokë në zemër të oborrit universitar kishës ortodokse serbe, na mbytën këto ditë me bajatpatriotizëm! Ata që e mbollën Kosovën shqiptare me xhamia turke (jo për zot e fe, por për qëllime neootomaniste dhe për përfitimet e tyre!), aq shumë janë mbushur këto ditë me patriotizëm s aka rrezik të pëlcasin e të ndotin dynjan!! Ata që e kontrabanduan dhe e trafikuan ekonominë dhe pasurinë e popullit shqiptar në Kosovë (e bënë rrush e kumbulla!), po na shesin patriotizëm!

Ata që Republikës së Kosovës i vun fusnotë edhe pas mendimit (opinionit tërësisht të favorshëm për Kosovën) të Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë, tash po shpërndajnë patriotizëm pa “dogan”! Ata që hoqën dorë nga bashkimi i Kosovës me shtetin e saj, në emër të një invalidpavarësie, po na “bombardojnë” me turbopatriotizëm! Ata që për pushtet, për pasuri e për lavdi i shkërdhyen të gjitha interesatë kombëtare shqiptare, sot po vjellin patriotizëm! Ata që për pak pushtet e mandat i falën Malit të Zi edhe 8 200 hektarë tokë shqiptare (se pak kishte pushtuar e zaptuar më parë!), po ndotin mjedisin kombëtar me patriotizmin e tyre! Medet! Ata që e rihapen statusin e Kosovës sipas kërkesave dhe oreksit të Serbisë në Bruksel, po provojnë t’i mbushin bateritë e tyre të djegura me patriotizëm, duke akuzuar Kryeministrin shqiptar për “tradhti”!! Medet për ta!

Ata që negociuan dhe nënshkruan marrëveshjen për themelimin e “zajednicës” në Bruksel, në kundërshtim të plotë edhe me kushtetutën e kësaj Kosove të lodhur prej tyre, tash po na shesin patriotizëm! Ata që nuk i ndau gjatë këtyre 20 viteve nga serbët dhe zyrtarët më të lartë të Serbisë as ai oqean gjaku, as gjenocidi e holokausti serb ndaj shqiptarëve (jo vetëm në luftën e fundit!), as spastrimi etnik i trojeve shqiptare, as terrori, masakrat e dhunimet, po sulmojnë për “tradhti” e po shpikin “tradhtarë” për të mashtruar (nëse mashtrohet kush!) shqiptarët në Kosovë!! Tugitëse sa s’ka më! Ata që krijuan dhe votuan me dorën e tyre “demokratike” (kupto tradhtare) Gjykatën e Prokurorinë Speciale për persekutimin, dënimin dhe, mbi të gjitha, damkosjen e Luftës Çlirimtare të UÇK-së dhe të kombit shqiptar si kriminale, po na hiqen ultrapatriotë! Ata që ia mohuan popullit shqiptar të Kosovës kreshnike flamurin e himnin e saj kombëtar, po na shesin kozmopatriotizëm! Ata që nuk i ndau nata as dita këto 20 vite nga gjingjiqët, daçiçët e vuçiçët e Serbisë, po na mbysin me patriotizëm! Ata që e krijuan partinë “unitare” serbe (Serbska Lista) në Kosovë, me Beogradin, po na shesin patriotizëm të kulluar!

Ata që me dredhitë, poshtëristë, pangopësit dhe paaftësitë e tyre e mbajtën UNMIK-un zot të Kosovës 10 vite (e po e mbajnë!), tash po na shesin edhe patriotizëm! Ata që me atë, me gjysh e stërgjysh ishin jatak i butë për Serbinë e për Jugoserbinë, po na shesin jugosllavizëm të mbështjellur patriotizëm! Ata që e bën Isa Mustafën kryetar partie, e bënë edhe kryeministër po na shesin patriotizëm shtetformues!! Ata që i duartrokitën (kjo ishte “merita” e tyre e vetme) kurrë pa u lodhur Ibrahim Rugovës (kolaboracionizmit) po na shesin “rugovizëm” të ambalazhuar me patriotizëm! Ata që edhe gjatë luftës shqiptaro – serbe ishin jatak i butë (herë i dukshëm e herë i padukshëm) i Serbisë po na shesin patriotizëm sot! Medet për ne!!! Ata që edhe pas luftës e, edhe sot, nuk i kanë këputur lidhjet – bashkëpunimin me shërbimet sekrete serbe (duke u kamufluar kush si gazetar, kush si tregtar, kush si klerik, kush si diplomat e kush si pedagog, etj., etj., po na shesin patriotizem sot!! Ata që ndërtuan autostradën për Merdare, që të lidhen me Serbinë dhe që ta lidhin Serbinë me bregdetin shqiptar, po na shesin rrugaqpatriotizëm! Ata që e bën Behgjet Pacollin (e shumë behgjeta tjerë) kryetar Republike (!), ministër të jashtëm (turp e faqja e zezë!), po na shesin patriotizëm për hesapet e tyre megafitimprurëse!! Ata që për Ushtrinë e Kosovës (pas 20 vitesh liri!) i ndajne 5 milion euro në vit e për “Behtelenken” qindra miliona (vetëm për një “gjobë” 60 milion euro!!!), po na shesin mashtrimpatriotizëm!

Ata që me vite e mashtruan popullin e tyre për heqjen e vizave, po na shesin patriotizëm pa viza!! Ata, për fajin e të cilve, Kosova pas luftës (!) po zbrazet nga shqiptarët, po këmbëngulun të na shesin patriotizëm! Ata që i mbushën partitë, institucionet shtetërore, administratën, arsimin, etj. me militantë (injorantë), me kolaboracionistë e agjentë, me vagabondë e hajdutë, po na shesin sheqerpatriotizëm! Ata që e nisën si lëvizje qytetare e patriotike për bashkimin e kombit e që përfunduan në parti politike që lufton pa zgjedhur mënyrë e mjete për një copë pushtet në një shtet, që mohon Flamurin e Himnin tonë shqiptar, po na shesin Adempatriotizëm! Edhe këta që ka një vit që po e lusin në tokë e në qiell jugokosovarin, Isa Mustafa, për koalicion parazgjedhor e qeveritar, po besojnë që po na shesin patriotizëm!

Ata që po i shesin patriotizëm Tiranës me thirrjet për Komandantin Legjendar, Adem Jasharin, e me thirrjet “Kosova është Shqipëri” (sikur këto thirrje e parulla t’i bënin në Prishtinë e jo në Tiranë!!), po na shesin anarkopatriotizëm! Ata që dalin ekraneve televizive e rrjeteve sociale dhe na thonë se “LDK-ja ka elektoratin më të emancipuar në Kosovë”, se “Kosova është qendra, kurse Tirana periferia”, e broçkulla tjera, po mashtrohen se po i shesin patriotizëm Tiranës?!! Medet për ta!! Ata që po bëjnë deputet të tillë që thonin e thonë se “pa Rugovën s’do të kishte Kosovë”, po na shesin patriotizëm! Ata që…

Për vete do të doja fort që, nëse dikush nga miqtë a shokët e mi, po edhe dikush nga kundërshtarët e mi politikë do të ma mbushte mendjen se këto që shkrova nuk qëndrojnë, nuk janë të vërteta… Sepse, edhe unë, do të doja shumë që t’i besoja patriotizmit të këtyre njerëzve… Por, nëse këto që shkrova nuk mund t’i kundërshtojnë, me fakte e jo me tifozllëk primitiv, të më falni, por nuk mund të besoj në patriotizmin e këtyre, që kudo në botën e qytetëruar do të “kualifikohej” si antipatriotizëm… “Patriotizmi” i këtyre është shumëfish më i dëmshëm për Kosovën se “minishengeni” i Edi Ramës për rajonin…

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …