Ylli Mece

YLLI MEÇE: A DO TË SHKOJË MËKATARI BERISHË NË KISHËN E “SPAK-ut” PËR TU RRËFYER ?! 

Ka shumë muaj radhazi, për të mos thënë që nuk ka vit të mos shtrohet përpara opinionit publik shqiptar por dhe atij të huaj pyetja me dilemën e madhe por dhe tejet enigmatike, se a do të shkojë drejt SPAK -ut për tu hetuar, një ndër figurat politikës shqiptare e cila u rreh si çekan mbas koke gjithë shqiptarëve. Me të vërtetë e ka gjyqësori këtë gjë? Po kaq dekada kanë dhe titujt e gazetave të cilat me germa kapitale e tejet bombastike deklarojnë ..se janë gati po i tringëllijnë prangat, disa të tjerë deklarojnë se po i behet gati burgu madje hamendsitë e shqiptarëve shkojnë deri në atë pikë, sa që po mendojnë atje te burgu do ketë një hyrje të tërë, madje dhe atje le te jete K/ministër apo dhe President i gjithë burgaxhinjëve, apo mos ai do mbyllet në guaskën e vet duke u treguar rrëfenja e përralla nga e kaluara gjithë banditizmit shqiptar?.

 

Por si duket një pjesë e mirë e opinionit publik pse jo dhe analistesh të cilët me hamendësi të tejskajshme si ato te A. Çukos i cili deklaron se kur të vithiset bota e s’do ketë më këmbë njeriu, ashtu dhe ata deklarojnë sa ky qe fundi apo më saktë apokalipsi tragjik i familjes Berisha. Por si duket dhe këta i kanë bërë llogaritë gabim, për arsye sepse nuk lidhin aspak ngjarjet, fenomenet dhe situatat me politiken e shtetit, politikë kjo që themelet e veta i ka te padrejtësitë shoqërore. Nisur nga kjo edhe nëse do ti referoheshim te shkuarës tragjike të viteve 1997-98 atëherë kur gjaku nëpër rrugë dhe nëpër portat e shqiptarëve ishte ende i pa tharë ndodhi që menjëherë politika n/kombëtare dhe ajo e brendshme çuditërisht bënë thirrje për “pajtim kombëtar”, kur ata e dinin fort mirë se ne si popull nuk kishim asgjë me njëri- tjetrin pra ishim të pajtuar. Evropianët si Wranicky, Doris Pack, nga nje anë e Nano nga ana tjetër harruan se pajtimi dhe qetësia e shpirtrave të vrare e sakatuar të shqiptarëve mund të bëhej dhe duhej bërë vetëm atëherë kur shkaktari kryesor te vihej në bankën e te akuzuarve. Po kë të vendosnin më parë Berishën apo vet sistemin?! Edhe kur K/Prokurori i saj kohe Rakipi kërkoi arrestimi e S. Berishës , jo vetëm frikacaket e PS-se por dhe vet Evropa e ndaloi . E ndaloi duke jua u sjellë përsëri si një mallkim shqiptarëve ne te gjitha trojet e tyre. Pra kur ai nuk u arrestua ne 1997, kur nuk u arrestua për “Vrasjet e Bulevardit” dhe manipulimin e provave, kur nuk u arrestua për gjithë mizoritë e tij që s’ka epokë t’ia laje duart e gjakosura, si mundet tani mbas tre dekadash te kujtohen ta ndëshkojnë e sidomos thjeshtë për korrupsion?

 

Fenomeni Berishë është ne fakt një nder elementet me te spikatur te kapitalizmit i cili karakterizohet nga degjenerimi i lartë moral e korrupsioni galopant në të gjithë sfretat e jetës së një vendi. Po a ka fuqi SPAK ta arrestojë ?! As mos e shkoni ndermend te dashur miq madje SPAK mezi e priste që Sala te mos shkonte e të mos paraqitej , sepse me këtë rast ai i lante duart duke jua u lënë në dorë parlamentareve tanë që ata të vendosin. Po cilët do vendosin ata që me shumë se gjysma e tyre janë milionere e që pasuritë e tyre i kane vendosur me rrugë kriminale? A do të mundin dot, duke filluar që nga Rama i cili dhe ai akuzohet sikurse dhe me shumë se gjysma e kabinetit të tij të dënojnë Berishën për korrupsion?! Cili gjykatës avokat prokuror do e bënte këtë gjë, kur dhe ata vet ( me përjashtime shumë të rralla) janë të lyer e zhyer deri ne gryke me paratë e “kompromiseve të banditëve” ?. Sala vet ku ta gjejë këtë rast, që Kuvendi ta japë për ndjekje penale, sepse ai përsëri është i gatshëm që në emër te mos bindjes civile “ te mos bindet dhe organizohet ushtarakisht” duke ri rrëmber tanke e autoblinda ( jo që ku ti gjejë se vendi ynë ka ngele shkret pa asnjë lloj armatimi të tillë!). Një arrestim i S. Berishës do të ishte një vetëvrasje e gjithë kastës së korruptuar te te gjitha partive te cilat kane qenë në pushtet dhe aparatet e tij gjate gjithë këtyre tre dekadave. Jo vetëm gjyqësori që është në hall të madh, por në një hall të tillë, është dhe vet partia në pushtet, paçka se Rama hiqet si luftëtar i Miguel Servantesit hipur mbi kalë që lufton me mullinjtë e erës. Ajo që të bën të qeshësh me të madhe është dhe vet deklarata e Ballës i cili si ministër i brendshëm nuk resht së thëni se ata deputetë që ndezin dhe shkatërrojnë pronën do ndëshkohen rëndë madje ligji e parashikon 3- 5 vite burg.

 

Sigurisht që Balla e ka fjalën për ne fakir fukarenjtë dhe hallexhinjte e deshperuar e te pa pune, nëse ndezin zjarre përqark ”Raishtangut shqiptar” që të ngrohen nga dimri i acarte i ekonomise se tyre, sepse Saliu vrau preu dogji shkatërroi dhe nuk i hyri një gjemb në këmbë dhe nëse do i ngrihej akt akuzë atij personalisht nuk duhej te ish korrupsioni, sepse te gjithë që nga një portier spitali janë të korruptuar, por ai duhet akuzuar për genocid ndaj popullit të tij, për vrasje të organizuar e masive, për nxitje të urrejtjes dhe ndezje te luftës civile me pasoja shumë të rënda kombëtare. Për këto nëse SPAK është i aftë ti hedhe hekurat ….le ta bëjë . Në të kundërt, për korrupsion duhet dënuar jo vetëm Berisha dhe familja vampire e tij sikurse dhe e çiftit Meta, por dhe me shume se 3/4 e parlamentit, me dhjetëra ministra e ish ministra, së bashku me z /vendësit e tyre, të të gjithë periudhës 30 vjeçare, qindra prokurore gjykatës avokate( që te shumtit janë sekserë) shefa policie e deri te k/bashkiake që kanë bërë batërdi me pronat e shqiptarëve. Po ai bën dot të gjitha këto SPAK ?! Sigurisht që jo, sepse nëse do i bënte do të thotë se te ne sundon ligji i popullit, por ja që Republika jonë nuk është më popullore por një republike e bastardeve që flasin në emër të popullit duke i hipur atij në qafë dhe duke i tundur kapistallin.

 

Shtrohet pyetja a do dënohet Sali Baba i 40 hajduteve por me shumë i krimineleve?! ASPAK nuk ka për tiu dënuar! E shumta do bëjnë sikur e kanë seriozisht do tundin prangat sikur të jenë zile në qafën e një keci, do e marrin gjoja nën hetim por dhe me të mirë duke i shkelur një sy,( ndërkohë e gjithë politika do dhjesë gjak nga frika), pa do dalë avokat Genci me qafën si viç Miloti e do na thotë përralla me mbret se klienti i tij( ahhhh… ky lloj avokati qe është bere pale me krimin e shtresave dhe ajkës se lartë, sepse e di mirë që paraja me e madhe gjendet ne duart e tyre), pra klienti i tij, nuk ka bërë gjë tjetër veçse ka ushtruar funksionet ne përputhje me Kushtetutën dhe nëse ka hapur zjarr këtë e ka bere vetë e vetëm “për te ruajtur rendin kushtetues”… dhe se fundi drejtësia do gëzohet se ja e dënuan një kriminel duke e detyruar te bëje një vit pune vullnetare si kamarier….në shtëpinë e tij, ose për shkak të moshës, do i hedhin prangat dhe burgun le ta bëjë me siguri të lartë në shtëpinë e Zenit ! Me këtë rast do gëzojë e gjithë politika shqiptare madje dhe vet n/kombëtaret se e dënuan kryekriminelin shqiptar shumë të kërkuar por asnjë herë të dënuar. Veçse përherë nuk e di pse mua më rreh si çekan fort në kokë idea..: “A do shkojë mëkatari Berishë në “kishën” e SPAK.. për të rrëfyer të gjitha prapësitë e tij ?!…

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …