YLLI MEÇE: SAHANLËPIRSI I ÇORBËS SË HELMUAR, QË NGELI DUKE VJELLË VRER GJITHË JETËN

YLLI MEÇE: SAHANLËPIRSI I ÇORBËS SË HELMUAR, QË NGELI DUKE VJELLË VRER GJITHË JETËN

(Për blend Fevziun dhe lakenjtë e tjerë të kompanisë shpk…“ zagaria”)

E kërkonte rregulli i drejtshkrimit që emrin e tij ta filloja me gërmë të madhe, në kundërshtimin tim që kërkoj t”ja shkruaj me gërma te vogla ngaqë nuk e di se pse. Këtë nuk do ta bëja ndaj çdo kundërshtari që do të tregonte pak burrëri dhe dinjitet për disa gjëra që lidhen jo thjeshte me socializmin e E.Hoxhës, por mbi të gjitha mbi disa koncepte te cilat janë e duhet të jenë të pa ndryshueshme për çdo shqiptar pavarsisht, se do më kundërvihen.

Por ja që mllefi i grumbulluar i këtij gjarpëri helmues ndaj sistemit të Enver Hoxhes, që për fatin e keq punon në Tv, tashmë ka arritur në një shkallë të tillë, sa që ai dhe ato arritje të sistemit ja bashkangjit një individi të vetëm, sikurse ka bërë dhe me librin e tij paçavure për Enver Hoxhën, por që në fakt atdhetarët dhe burrat e Kosovës kreshnike, ja dogjën me ceremoni duke mos i shitur asnjë kopje. Gjithësesi, se kush është Blend Fevziu e që tashmë na mburret me origji- rjedhshmërinë e tij të stër-nipsisë nga dera e E.Toptanit e që populli shqiptar e ka cilsuar si një nga figurat më të errta e simbol i pa arritshëm i antishqiptarizmit dhe i tiranisë gjysmë feudale… sigurisht mbas asaj të A. Zogut.

 

Pra se kush është ai dihet. Si duket nga mangësitë e formimit të tij në shkencat shoqërore e politike ai nuk arrin ta kuptojë se me anë të forcës e me të dhunës së një individi, apo një grupimi kurrësesi nuk mund ta instalosh një sistem ekonomiko- shoqëror, sepse sistemet në të gjitha vendet e botës janë produkte historike të një periudhë të caktuar që i kalojnë popujt në kushte e rrethana te caktuara dhe jo dëshirë e individëve të veçantë, sikurse të njëjtën gjë mund të themi dhe për dështimet e tyre, teksa individët dhe platformat politike të tyre apo dhe grupimieve rreth ketyre individëve nuk do të vlenin asnjë grosh nëse nuk kanë mbështetjen e masave. Tani ku është problemi ?!

Fevziu që na paskish qenë një fatzi i madh e që na paskish hequr të zinjtë e ullirit në kohën e sistemit të E.Hoxhes pra në diktaturë në një video enkas për të shpalosur bukuritë e natyrës shqiptare e veçanërisht të Gjiut të Gramës, por e keqja është se Blendi si i djallëzuar por që mund të jetë dhe rastësi që nuk e di këtë gji i cili jo rrallë herë thirret dhe “Gjiu i djallit”, pikërisht duke marrë poza të çuditëshme dhe me një palë brekë laramane tamam si idetë e tij të çarvalitura e shikon këtë gji me syrin e djallit. Së pari ai duke qenë një injorant kailbri në çështjet ushtarake mbasi tregon godinat e rrënuara të repartit ushtarak të zonës kufitare po aty mbi kodër sikurse dhe një post vrojtimi, duke ironizuar u tregon shqiptarve se këtu ata “ushtarë mjeranë” nën erën uleritëse të dimrit dhe vapën e padurueshme na paskëshin qenë gati të dënuar e të internuar ,në një pikë të vetmuar të gadishullit të Karaburunit në pritje të armikut, por….. që sipas Bledit nuk u pa kurrë …dhe ne që e ruanim për gati 46 vjet se mos vinin dhe nuk erdhën e kështu duke qeshur në mënyrë ironike e zgërdhirë para fokusit të kamerës na thotë sa tani mbas 46 vjetësh janë të huajt që kanë ardhur këtu( si duket e ka fjalën për turizmin kombëtar në përgjithësi dhe atë b/detar në veçanti, sepse më poshtë ai vazhdon e flet flet për bukuritë e Gramës dhe nuk thotë asnjë fjalë se pse e ka marrë emrin Grama…ose Gërma (…por që dhe mbase nuk i di).

 

I them Bled “orëziut” që nuk ka aspak njohuri ushtarake se nuk ka vend në botë të mos të ketë kufinj dhe ti ruaj ata me fanatizëm, sepse ruaajtja e kufinjve shtetërorë ka të bëjë me mos cënimin e sovranitetit të një vendi. Sigurisht që Blendi zgërdhihet e mund të thotë pësëri me ironi mbase dhe nje pyetje infatie : E ku i kishim ata armiq?! Po si nuk kishim mo Blendi? Ti a e di se qysh nga viti 1944 kur ata të fisit tënd ju qepën pas makinave të gjerman agait aq sa dhe shqyen benevreket e pëgëra( nga frika e partizanëve) e që morën arratinë u grumbulluan ne pika stërvitje kundër Atdheut tonë në Maltë ne Lece ( Itali) ne Follorine ( Greqi) ne Munih(Gjermani) e gjetkë deri te Jugosllavët dhe Ameri- qia e largët?

 

A e di “Blendi me shokët e tij” se deri sa ra socializmi kundër vendit tonë vepruan gati 300 banda diversantësh dhe të gjitha në total gati 2000 të arratisur u kapën e u asgjesuan nga forcat e mbrotjes së popullit? Ti thua se çfarë do ruante ushtari i Gramës?! Ti ke të drejtë të habitesh sepse nuk e njeh historinë, sepse me shumë i ke hedhur barkut nga verdhushkat qe te paguan “Klani” se sa ti hidhje mëndjes që të ka zenë rrjetë merimange. Ta them këtë, sepse pikërisht dhe në Karaburun kanë zbarkuar diversantët me nëndetse të vogël italiane qysh me 1948 që janë enkas për këtë punë dhe kanë dalë në të pastajmen në grykën e Dukatit. Mos ti mendon se gjithë këta diversantë vinin pa dijeninë e zbulimeve të huaja/ ?! Ti a e di se një nga misionet e tyre ishte që nëpërmjet të të pakënaqurve si puna jote të mobilizonin gjithë atë shtresë ( ish bejleresh agallaresh kapidanësh apo dhe të pakënaqur të tjerë ballistë e ish legalistë të pandreqshëm) për një revoltë nga brenda që të krijoheshin premisat per nderhyrje të armatosur nga jashtë?

Pra ja e shikon pse u dashka ushtria qe të ruaj lirinë pavarsine e popullit që ti dhe pse me origjinë të largët nip satrapi.. të flije rehat. Nëse lexon deponimet e diversanteve dhe te arratisurve të tjerë do ta kuptoje që ushtria e popullit është e duhet të jetë vigjëlente e në këmbë..dhe pikërisht për këtë ata nuk guxuan dot dhe kurrë nuk tentuan për një sulm të armatosur sepse e dinin fort mirë që në roje të Atdheut ish i gjithe populli. Ti nuk i ngjave asnjë zogisti të thjeshtë të kohës së luftës të cilët nga inati që përse “taljoni” u përzuri mbretin hodhën në sup nga një armë, jo për komunizmin por për mbretin, por që në fund e kuptuan se ish e kotë se përderi sa ja kish mbath mbreti i tyre dhe ata e braktisën luftën .

 

Po ti Bled, a e di se monarko-fashistet grekë na sulmuan në gushtin e 1944-es për të marrë “Vorio-epirin “ e di këtë gjë apo jo? E di ti se dhe në vitin 1997 komanda e lartë greke kish përqëdruar divizionet ne jug të vendit tonë gati për ndërhyrje ushtatrake e me trupa? Po që grupi greko – komando e bashke me ta dhe F. Bejleri, a e di ti se na therën ushtarët tanë të postës kufitare sikur të ishin bagëti e imët?! Këta sipas teje nuk janë armiqtë ? Mos vallë d oje që dhe në kohën tonë të mos kishim as ushtri as polici as organe diktature ?… Kjo do ndodheëo Bled, por jo tani kjo do ndodhë në komunizëm kur e gjithë bota do jetë e tillë pa ushtri pa armë ku te gjithe do jenë vellezër ku nuk do kete gjyqe dhe organe të tjera diktature…por ne nuk ishim ne komunizëm por ne socializëm dhe armiqtë i kishim nëpër këmbë qofshin ata të jashtëm por dhe ata të brendëshmit të cilët përhere e kanë koordinuar veprimtarinë e tyre me armikun e jashtëm. Dhe i mbanin veshët ngritur dhe meqënse kishin më se 4 dekada me veshët përpjetë u bënë të gjithë llapushër si puna jote. Këtë e dimë mirë ne ushtarakët aviatore marinare kufitare zbulimi e kundërzbulimi e jo ti.

 

Sa mjeran që bëhesh kur zgërdhihesh në menyrë ironike duke manifestuar nje padituri të jashtezakonshme, ta them këtë sepse pikërisht nga që armiku e njihte focën tonë dhe të popullit tonë ushtar ndaj dhe kurrë nuk e mri inisiativen e njeë sulmi frontal. Ne që i sherbyem Memedheut jemi krenarë për misionin tonë dhe se sa ish në këmbë Komandanti shqipe mali ai, shqipe mali dhe populli i tij, por kur ne dorë pushtetin e mori banda tradhtare apo më mirë Klani i R. Alisë dhe gjithë degjenerata e maskuar me triskën e komunistit ( e jo komunistet e vërtetë) atëhere i gjithë llumi anti shqiptar u ngjallën si krimbat e pëgërë dhe filluan të lëvizin nëpër jashtëqitjen e tyre duke e shitur mëmëdhenë…po po duke e shitur ,s epse detin ja latë ta kontrollojnë niprit e Mussolinit dhe ajërin qirjes.. greku, që ende i kullojnë jargët për “Vorio – epirin”. Jam i sigurt se Komandanti ynë jeton e do jetojë në zemrat e popullit dhe këtë gjë ju dhe “klani” i juaj e testuat nëpërmjet gazetes “Koha e Jonë” këtu e gati 30 vjet më parë nga ku në sondazhin për 10 figurat me te shquara të Kombit Enver Hoxha rezultoi në vendin e parë…

Ja kështu or Blend “Orëziu” që bashkë me atë kompaninëa po klanin tënd , kurrë nuk ke për tja ulur dot vlerat as ato vepra që ndertuam ne, as mbrojtjes tonë. Ti ke hak që tashmë ligjëron si Sanco Panca mbas kufomës së Don Kishotit që ta kanë mbyllur në kulvi sikur t’i kenë prerë ditën e dasmës… ky është stani…apo më saktë klani i juaj !

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …