Protestat e dhunshme e të pa dhunshme

Partitë opozitare: Vetëvendosje, AAK-ja dhe Nisma për Kosovën, nuk po arrijnë të merren vesh rreth formatit dhe forcës që do të përdorë opozita  në protestat kundër Qeverisë së Kosovës, e cila ka nënshkruar shumë marrëveshje në dëm të vendit dhe interesit kombëtar të shqiptarëve, jo vetëm në Kosovë.


Opozita është unike lidhur me nevojën e  organizimit të protestave masive deri në ndalimin e themelimit të Asociacionit të Komunave Serbe, por nuk është unike mënyra  se si do të organizohen e do të mbahen  protestat. Derisa nga Lëvizja Vetëvendosje thonë se do të përdoren të gjitha format për të ndaluar themelimin e AKS-së, duke mos mohuar as forcën fizike, dy partitë tjera, Aleanca për Ardhmërinë e Kosovës dhe Nisma për Kosovën, janë shprehur kategorikisht kundër protestave të cilat paragjykohen se do të jenë të  dhunshme.


 


Protestat në parim nuk paralajmërohen si të dhunshme, apo të pa dhunshme. Vetë fjalët: “protestë” dhe “demonstratë” shpjegojnë në së miri përmbajtjen dhe esencën e një ndërmarrjeje të tillë qytetare, me qëllim  për të shprehur pakënaqësitë, për t’i paraqitur kërkesat dhe për të kërkuar me çdo kusht realizimin e tyre.


Protestat e ashtuquajtura pacifiste, sidomos nëse parafrazohen si të tilla, nuk janë asgjë më shumë sasa një marshim rasti, një defilim publik, në radhë të parë politik, për të shfaqur mospajtim. Si të tilla ato në asnjë mënyrë nuk mund të arrijnë qëllimin final të kërkesave, madje në asnjë rast. Nuk është shënuar asnjë rast në histori që me defilime  paqësore të jenë larguar nga pushteti tiranët, dikatorët dhe vazalët e tyre.


 


Në pranverë të vitit 1998, në të gjitha qendrat e Kosovës, LDK-ja mbante protesta paqësore me dy gishtat përpjetë dhe në të shumtën e rasteve protestat e tilla nuk u penguan nga regjimi, me qëllim që të krijohej bindja se regjimi i Milosheviqit nuk i pengon protestat paqësore, por i pengon ato “të dhunshmet”, ku lavdërohej UÇK-ja dhe ku kërkohej liri e pavarësi për Kosovën. Krerët e LDK-së kërkonin nga protestuesit që të mos përmendej fare UÇK-ja, por në radhët e protestuesve kishte shumë liridashës që i brohorisnin luftës çlirimtare të Komandantit legjendar Adem Jashari.


 


Të pretendosh se do të arrish realizimin e ndonjë kërkese me defilime paqësore nëpër rrugët e kryeqytetit, nuk është asgjë më shumë sesa të gënjesh vetveten dhe të përfitosh politikisht mbi kurrizin e atyre protestuesve,  të cilët për realizimin e kërkesave të tyre janë të gatshëm të ndeshen me të gjithë ata që bëhen pengesë fizike, duke mos kursyer as gjakun, dhe duke mos marrë parasysh kamxhikun, arrestin e burgun


 


Në këtë mes kërkesat dhe manifestimet e Lëvizjes Vetëvendosje kanë qenë dhe po mbesin të vetmet protesta të njëmendta, të fuqishme, të cilat shpresojmë se një ditë do të realizohen edhe me sukses. Me protesta paqësore të opozitës kurrë nuk do të kishte dhënë dorëheqje, shqiptar-vrasësi e shqiptar-përbuzësi, Jabllanoviq. U desh të derdhet edhe gjak në qendër të Prishtinës, për ta detyruar kriminelin Jabllanoviq të tërhiqet, meqë ai nuk ka dëgjuar as e dëgjon zërin e mekur si të meiti të Isa Mustafës, apo zërin patetik të Hashim Thaçit.


 


Partitë politike, të cilat pretendojnë të manifestojnë kërkesat e tyre në rrugë, duhet ta dinë se në rrugë, me qëllim për të protestuar  dalin edhe shumë qytetarë pa përkatësi partiake dhe ata nuk pyesin se cilës parti i takon ti, apo ai tjetri. Qytetari liridashës merr pjesë në protestë  me qëllim për të mbështetur kërkesat e drejta, dhe jo për të parë sesi edhe në rrugë riciklohen kërkesat verbale, që shtrohen e që debatohen  për çdo ditë në Kuvend, në Qeveri e në konferenca shtypi. 


Përvoja e viteve të pas luftës në Kosovë ka treguar mirëfilli se kush ka luftuar dhe kush është angazhuar me forcë dhe vizion realist për të mirën e vendit dhe kush është fshehur në prapavijë dhe ka përfituar nga gjaku i protestuesve, që jo vetëm njëherë është derdhur në rrugët e Prishtinës dhe të disa qyteteve të tjera të Kosovës.


 


AAK-ja dhe NISMA nuk e kanë përnjëmend zgjidhjen e çështjeve vitale të vendit, andaj edhe mund të bëhen pengesë në realizimin e qëllimeve të Lëvizjes Vetëvendosje, meqë me defilime qytetare nëpër rrugët e kryeqytetit, as është arritur as do të arrihet qoftë edhe mos-nënshkrimi i një marrëveshjeje  të firmuesve nga radhët e zyrtarëve tanë, të cilët kanë pranuar të nënshkruajnë çdo kërkesë të Serbisë, e cila në esencë ka qenë dhe është e drejtuar kundër sovranitetit dhe të ardhmes së Kosovës.


 


Ata politikanë që mendojnë se me defilime qytetare nëpër korzo të kryeqytetit mund ta ndalojnë formimin e Republikës serbe në veri të Kosovës, të quajtur AKS, për themelimin e së cilës kanë nënshkruar serbët e Beogradit   dhe Isa Mustafa e Hashim Thaçi me ndërmjetësimin e BE-së në Bruksel,  ata politikanë pacifistë që mendojnë apo pretendojnë se mund t’ia kthejnë  paqësisht Kosovës, 25.00 hektarë të uzurpuar nga Mali i Zi, se mund ta bindin Qeverinë që të japë dorëheqje, janë politikanë pacifistë, pa asnjë ndryshim në njëmendësinë e tyre me politikanët paqësore pacifiste të LDK-së dhe të PDK-së. Nuk ka qytetar normal të Kosovës, që nuk e kupton hilen e tillë pacifiste dhe është për të ardhur keq kjo përpjekje për t’ i manipuluar qytetarët dhe për ta shpërfillur besimin e tyre.


 


Protestat paqësore të opozitës nuk e ndryshojnë gjendjen, përkundrazi e komplikojnë, e përçajnë edhe më keq jo vetëm opozitën por edhe forcat e vërteta kombëtare që kanë për qëllim të ruajnë frytet e fitores të lirisë dhe pavarësisë së vendit.


 


Vetëm me protesta të njëmendta, të fuqishme, këmbëngulëse, vetëm me krijimin e forcës unike qytetare, mund të realizohen kërkesat e drejta e të natyrshme. Realizimin e këtyre qëllimeve do ta bëjnë, ata, të cilët nuk janë pajtuar as do të pajtohen kurrë me marrëveshjet e nënshkruara në Bruksel, të cilat kanë dëmtuar rëndë interesin dhe territorin e vendit.


 


Ahmet Qeriqi


10 shtator 2015

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …