D. Goxhaj: Veteranët pse presin kot nga Qeveria e nuk i bashkohen protestave të opozitës?

Më 7 janar 2016, mësuam përmes shtypit ditor dhe mediave të tjera në Kosovë se OVL e Ushtrisë Çlirimatare e Kosovës, përmes sekretart të saj, Faton Klinaku, nëpërmjet gazetës “Epoka e Re”, ka bërë me dije se ftesës për takim e veteranëve, drejtuar qeverisë së Prishtinë, (konkretisht zotërinjve Isa Mustafa, Hashim Thaçi dhe ministrit Abrashi), edhe pse është dorëzuar para disa muajve, nuk i është kthyer asnjë lloj përgjigjeje, edhe pse bie ndesh me afatet ligjore në Kosovë. Si rrjedhojë, kryesia e OVL të UÇK-së është fyer së tepërmi dhe, si rrjedhojë, na qenka nervozuar shumë, ndaj dhe ka lëshuar një “ultimatum”, se do t’i bëjnë gjëmën Qeverisë Mustafa-Thaçi, “Nëse nuk na takojnë brenda javës së ardhshme, atëherë ne do të marrim masa të tjera, qoftë protesta apo demonstrata, sepse me të vërtetë e kanë tepruar.”

 

Porsa e lexon këtë deklaratë “ultimative”, natyrshëm të lind pyetja se, pse këta “trima” nuk i bashkangjiten protestës mbarëpopullore, me qenë se “Qeveria me të vërtetë e ka tepëruar”, (derisa opozita po bën thirrje), e cila do të zhvillohet në datën 9 janar 2016, apo presin se mbase trembet Qeveria pas kësaj proteste masive dhe nga frika e saj, do, s’do, ka me prit edhe përfaqësuesit e OVL?! Apo kanë frikë se mos Qeveria i akuzon si përkrahës së popullit demostrues dhe u heq pagën (rrogën) mujore që kanë këtu e 16 vjet që po e marrin, duke mos bërë asgjë në të mirë të veteranëve të asaj lufte çlirimtare, duke u kthyer në levë e Qeverisë dhe e PDK-së dhe jo në opozitë e Qeverisë!

 

Dihet që çdo organizatë shoqërore, që nuk është partiake, është dhe duhet të jetë opozitare e çdo lloj qeverie dhe jo levë e saj. Por, me sa kemi parë këta 17 vjet, kryesia qëndrore e OVL-së së “famshme” e UÇK-së, s’ka qenë dhe nuk është gjë tjetër, veçse një bisht i PDK, edhe kur kjo është në pushtet, edhe kur PDK nuk është në pushtet, gjë që ia ka ulur në zero besimin dhe respektin e shumicës së veteranëve ndaj saj, por edhe besimin dhe respektin e popullit.

 

Ngaqë kryesia e kësaj OVL-je ëshët kaq servile e bindur e PDK-së, prandaj ajo nuk zgjidhet me rotacion demokratik. Si rrjedhojë, ata që janë zgjedhur në krye të saj qysh në vitin 1999, ka gjasa që edhe kur të kenë shkuar në atë dynja, kanë me qenë në këto funksione perms bijve të tyre, duke mos u zevendësuar kurrën e kurrës nga veteranë të tjerë. Me sa duket, e kanë përvetësuar mirë Makiavelin, i cili thotë: “Pushteti trashëgohet”.

 

Prandaj, ky “ultimatum” i tyre, nuk është gjë tjetër, veçse një tullumbace dhe përgjigje indirekte për Qeverinë, me domethienien: “Ne nuk e mbështesim opozitën dhe jemi me ju”, si dhe me nëntekstin tjetër që: “OVL e UÇK-së është dakort me tre marrëveshjet e nënshkruara nga kjo Qeveri: Gjykatën Speciale, krijimin e Zajednicës dhe kthimin e Serbisë në Kosovë si dhe me faljen e 8.000 hektarëve të territorit të Kosovës Malit të Zi”.

Kemi më se të drejtë të dalim në këtë përfundim se, edhe pse opozita ka katër muaj që po lufton me të gjitha mënyrat për anullimin e këtyre marrëveshjeve, kjo OVL asnjëherë nuk i ka dalë në mbështetje opozitës në kërkesat e saj. Prandaj kemi të drejtën të shprehemi, se OVL e UÇK-së nuk është gjë tjetër veçse një rryp transmesioni i PDK-së së udhëhequr nga Hashim Thaçi, për të mashtruar dhe mbajtur nën tutelë gjithë veteranët e luftës çlirimtare të Kosovës. Prandaj edhe kjo deklaratë e tyre “ultimative” nuk është gjë tjetër, veçse me thënë: “Na ka çu nana PDK me la gojën”.  Dhe kjo ngaqë PDK-ja i ka korruptuar drejtuesit kryesorë të OVL, duke i hapur vetes namin se PDK mbështet veteranët e UÇK-së, prandaj ajo e ka privatizuar atë luftë, edhe pse të gjitha qeveritë e Kosovës, si ato të krijuara nga PDK ashtu edhe ato nga LDK-ja, janë bërë direkt apo indirekt, (përmes heshjes së tyre institucionale), vegla të propagandës kundër UÇK-së dhe denigrimit të veteranëve të asaj lufte, përderisa kanë hedhur gjithnjë poshtë të gjitha kërkesat e vetranëve, si dhe kanë eleminuar çdo lloj gjurme të ekzistencës së një Ushtrie Çlirimtare të Kosovës. Gjë që kemi parë më se 15 vjet që nuk është dëgjuar të festohet data e krijimit të asnjë formacioni dhe institucioni të UÇK-së; përveç Radio Kosova e Lirë, në festën e së cilës nuk kanë marrë pjesë kurrë këta “udhëheqës të lavdishëm” dhe nuk e kanë mbështetur me asnjë lloj forme. Këtë pozicionim të Qeverisë së Kosovës dhe të kryesisë së OVL ndaj UÇK-së, nuk e kuptojnë vetëm ata që janë të verbër dhe ata që duan të jenë të verbër.

Tiranë, 7.1.2016

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …