Gëzim Llojdia: Një monument për Gjonlekën në një nga sheshet e Vlorës

(Në 160 – vjetorin e  rënies se patriotit në kuadrin e 100 – vjetorit të Pavarësisë)


 


1.


Emri i Zenel Gjolekës ka intriguar shpejt shqiptarët për luftërat dhe trimëritë e treguara në luftë kundër pushtuesit. Historia e trimit Gjolekë është e lidhur me kryengritjen anti-osmane të viteve 1847. Duhet të kemi në epiqendër të vëmendjes edhe krishterimin si zonë ku përfshihej edhe Kuçi. Komandanti Zenel Hito Gjonleka në betejën e grykës së Kuçit udhëhoqi trupat shqiptare të cilat  vranë 2000 ushtarë otoman. Mirëpo  Gjonleka  në betejat me otomanët ishte një Skënderbe i dytë 25 vjet luftë dhe 23 beteja të fituara thonë studiuesit dhe më në fund tradhtia e vrau prijësin e Labërisë  nw Kwrstiq afwr Podgoricws.Ende eshtrat e tij gjwnden atje.


 


2.


Për Gjonlekën më shumë ka pasur përfytyrime nga këngët që i këndoheshin këtij trimi të pashoq të Kucit. Këngët sidomos vargjet popullore nuk kanë reshtur ,ato i gjejmë në shumë almanakë dhe botime në 50 vitet fundit mirëpo ka munguar kurdoherë një studim i saktë shkencor me të dhëna për djalin e lagjes Ivan të birin e Hito Golekës dhe Sabo Qërduke. Botimet më të fundit janë disa libra të shkruar me nga bijat e këtij fshati martir të cilat në fund të fundit sjellin të dhëna të reja, gati të panjohura për figurën e prijësit të Labërisë,këtij udhëheqësi popullor, që u vra i tradhtuar në Mal të Zi,nga kurthet serbo-malazeze të kohës.Nga disa botime si ai Dr H.Luci,S.A, M.Kondi etj, hedhin dritë përmbi errësirën që ka zaptuar përmbi këtë figurë të këtij prijësi kucjot në luftë kundër pushtimit të huaj shtjellohen fakte të panjohura dhe sillen të dhëna të rëndësishme që nuk janë marrë më parë në konsideratë.


 


3.


Disa të dhëna që përshkruajnë Zenel Gjolekën  e parë, i sjellë Dr. H. B. Luci:


Zenel Gjoleka (Gjon Leka) është biri i Hito Gjolekes dhe Sabo Qordukes. Lindi ne Kuc, ne lagjen Ivan, si date me a besueshme është 1806. Sipas gojëdhënes, i ati ishte artizan i punim drurit, pasta] roje ne qafat e maleve (dervenxhi). Ai mbeti jetim pa baba qe 6 muajsh, kështu qe a rrit nga nena dhe i afe:mi i tij Mehmet Qorri. Meqenëse Zeneli ishte fëmijë i shkathet, ai i mësoi shkrim a këndim osmanisht, përdorimin  e armeve, sidomos to pallës, dhe kalërimin.


Kreu studimet a para ne Zosimea të Janines, dhe shkollën ushtarake ne Manastir, ku doli shkëlqyeshëm si një nga oficeret me to zote ne përdorimin a pallës, i mahnitshëm ne kalërim


Ishte trup sportiv dhe i pashëm. Në disa botime të tjera janë sjell mjaftë këngë si ai M. Kondit si dhe të dhëna të imtësishme lidhur me figurën e Gjonlekës.


 


Gjoleka në Shur të Kuçe,


fustanen mbi gju hajdutçe.


Plumbat të binin mbi supe,


topi bam e ti po tutje.


Gjolek-o mandile ziu.


Katërqint pas vetiu,


kur lufton si shishanlliu.


Gjoleka mos dektë kurrë,


po për turq e për kaurrë.


Pallelare me cullufe


Fustanen mbi gju hajdutshe


Dyfekun me dyzet strufe


çe mban Gjoleka mbi supe.


 


4.


Për këngët që i kushtohen kapedan Gjolekës, Ahmet Qeriqi nga Kosova sjell një studim të hollësishëm  gati të panjohur për një këngë  që këndohet në Kosovë, midis të tjerave ai thotë: Në vëllimin e “Dytë të Epikës Historike, Tiranë 1981”, janë shënuar më shumë se pesëdhjetë këngë dhe fragmente këngësh për Gjolekën dhe trimat e tij, ndërsa nuk janë prezantuar këngët, që këndohen në Kosovë dhe në viset e tjera të Shqipërisë. Në  “Visaret e kombit I”, Shkodër 1937,  mbledhur dhe redaktuar nga Karl Gurakuqi dhe Filip Fishta janë prezantuar rreth 20 fragmente këngësh, për Zenel Golekën dhe kapedanët e tjerë të kohës së tij. As në këtë vëllim nuk figurojnë këngët e trevave të veriut të Shqipërisë dhe të Kosovës. Kënga e Zenel Gjolekës është kënduar dhe këndohet edhe sot në Kosovë nga rapsodët e moshuar. Këtë këngë heroike, me elemente epike për nga përmbajtja, e kanë kënduar rapsodët e mirënjohur të Kosovës, si: Riza Bllaca, Sali e Feriz Krasniqi, Bajrush Doda, e këndon aktualisht Augustin Ukaj dhe shumë rapsodë të tjerë të njohur të Kosovës e më gjerë.


 


Varianti i këngës i kënduar nga rapsodi i ndjerë,  Bajrush Doda


 


Gjon Leka, mor, Gjon Leka, Gjon Leka  pe flet nji fjalë,


Hej e hej, mor, Gjon Leka po e flet një fjalë.


Po na i ban, mor, po i ban, po  i ban  varret me vaje,


Hej e hej mor,  po na i ban varret me vaje.


(Po na i len mor, po  i len, po  i len  nanat pa djalë,


Hej e hej,  mor, po na i len nanat pa djalë. (Augustin Ukaj, variant)


Gjon Leka,  mor, Gjon Leka, Gjon Leka  po i hyp’ dorisë


Hej e hej, mor, Gjon Leka  po i hyp dorisë.


Gjan’ e gjat’, mor, gjan e gjat, gjan’ e gjat’ po shkon çarshisë,


Hej e hej mor, gjan e gjat’ ja lshon çarshisë. 1) 


Shkon tuj ble mor, shkon tuj ble, shkon tuj ble barut shahisë,


Hej e hej mor,  shkon tuj ble barut shahisë. 2)


Gjon Leka, mor Gjon Leka, Gjon Lekën pe tretë  gajretin


Hej e hej mor, Gjon Lekën pe tretë  gajretin.3)


Asht idhnu’ mor asht idhnu’, asht idhnue krejt mileti.


Hej e hej, mor, asht idhnue krejt mileti. 4)


Se po merr, mor, se po merr, se po merr haraç me veti


Hej e hej, mor, se po merr haraç me veti. 


-Gjon Leka, mor, Gjon Leka, Gjon Leka  ku ma le atin?


-Hej e hej, mor, Gjon Leka ku ma le atin?


-Ma ka ma marrë,  mor, ma marrë, ma ka vjedhë  ai  Leka i Gati.


-Hej e hej mor ma ka marrë ai Leka i Gati!


-Gjon Leka, mor, Gjon Leka, Gjon Leka  ku e le dorinë?


-Hej e hej, mor, Gjon Leka ku e le dorinë. 5)


-Ma ka marrë, mor, ma ka marrë, ma ka vjedhë, Knjazi i Cetinës,


-Hej e hej, mor, ma ka vjedhë Knjazi i Cetinës.


 Gjon Leka, mor, Gjon Leka, Gjon Leka i pari i parisë,


Hej e hej, mor, Gjon  Leka i pari i parisë.


Komandant, mor,  komandant, komandant i Toskënisë,


Hej e hej, mor, komandanti i Toskënisë.


Komandant mor komandant, komandant i Gegenisë,


Hej e hej,  mor, komandant i Gegenisë.


(Hej e hej, mor, komandant  i gjithë Shqipnisë. )


 


5.


Poezia e Andon Zako Cajupit. Fillimisht gjendet e përmendur në  historikun e fshatit Kuç.


Historiku ishte i shtypur në ndonjë shtypshkronjë të viteve ’70 dhe përbëhej nga shumë fletë formati A4. Ky historik iu ishte dhënën banorëve të fshatit Kuç,dhe shumica  e ruajtën atë dokument deri pas viteve ’90.


 


Grykë e Kuçit kush ka shkuar


dhe gjaku si ka qëndruar


udhëtari nga të vejë


mal këtej e mal andej


në mes një lumë i harbuar


vërtitet duke gulçuar


në këtë grykë të shkretë


U vranë dymijë vetë


po Gjon Lekën nuk e dinë


çi pret në grykë të vijnë


Oburra shqiptarë


Thirri Gjon Leka me pallë


turku kërkon të na marrë


po këtu tu bëjmë varrë


kur dëgjuan këto fjalë


Nuk mbeti lab pa dalë


treqind lebër qimeverdhë


te grykë e Kuçit u derdhë..


 


6.


Monumenti i  kapedan Gjonlekës. Në qendër të fshatit Kuç është busti i kapedanit.Kjo konsiderohet një vepër mjaftë e realizuar nga skulptori Zeqir Alizoti. Ndërkohe që po mësohet se një projekt tjetër madhor po merr jetë: Monumenti i Zenel Giolekes ne Vlore .Projekti për realizimin a monumentit të Zenel Gjolekes,  që paraqitet në këtë vepër majë kalit dhe të vendoset , ne një prej shesheve të qytetit të Vlorës, është realizuar nga skulptori i Zeqir Alizoti. Autori është i njohur edhe për realizimin e monumentit të Zenel Gjolekes ne qendër të fshatit Kuc.


Nismëtar edhe për ketë vepër madhore, si dhe për atë qe është vendosur ne qendrën e fshatit Kuc, është deputeti Fatmir Toci dhe SHAK “Vëllazërimi Kuciot”, të cilët po bëjnë përpjekje të gjithanshme për sigurimin e fondit  to nevojshme për derdhjen  e  këtij monumenti ne bronx


 


7.


Me rastin  e 160 – vjetorit t ë renies se patriotit dhe ne kuadrin a 100 – vjetorit të Shpalljes se Pavaresise se Shqiperise, Presidenti i Republikes se Shqiperise. Bamir Topi vlereson vepren dhe kontributin a patriotit kuciot me titullin e lartë “NDER I KOMBIT”. Në teatrin “Petro Marko’ diten a premte, date27.04.2012, ora 18.00,shfaqja a filmit dokumentar “Zenel Gjoleka – Prijesi i tradhtuar” . Në  Kuc me pjesëmarrjen e Presidentit t ë Republikes z. Bamir Topi, ceremonia e rastit dhe program artistik, diten e shtune, date 28 prill 2012, ora 10.30.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …