Radio-Kosova e Lirë në Ditën Botërore të lirisë së medieve

Në mesin e ditëve të shënuara të mbarë botës, 3 maji shënon Ditën Botërore të lirisë së medieve.

Sot, kudo në botë flitet për medie të lira, të varura e të pavarura, flitet për lirinë e kufizuar të medieve, madje edhe për kontrollimin e tyre nga politike, për keqpërdorimin, shumë herë edhe ngulfatjen e fjalës së lirë, madje jo pak herë edhe për keqpërdorimin e saj. Aktualisht ka drejtues mediesh që shantazhojnë politikanët dhe grupet e caktuara të interesit, ka të tillë që zhvasin përfitime nga partitë e caktuara politike, medie që bëjnë punën e djallit, që afishojnë amoralitetin, që stimulojnë perversitetet dhe medie që në pamundësi për të mbijetuar me aktivitet kreativ dhe qasje serioze realiste ndaj problemeve sociale, ato veprojnë në drejtim të  degjenerimit të vlerave morale kombëtare e njerëzore.  Këto dhe konstatime e opinione lidhur me mediet e lira dëgjohen kudo në botë, por edhe në trevat shqiptare, në Ballkan.

 

Mediet janë pjesa kumtuese, shprehëse e informuese e shoqërisë dhe qytetërimit njerëzor në përgjithësi. Ato pasqyrojnë më së miri realitetin ekzistues të një shoqërie të caktuar, duke u vënë në shërbim të informimit, që gjithnjë pretendohet të jetë i drejtë, real, i paanshëm dhe i argumentuar, por shumë herë nuk ndodh kështu. Në një vend ku mbretëron kaosi, ku nuk funksionin ligji, ku shtetin e udhëheq mafia, korrupsioni, edhe mediet funksionojnë në akord me gjendjen ekzistuese. Në një vend ku shkelen të drejtat e njeriut, të drejtat e punës, të femrave, të fëmijëve, mediet kanë për detyrë hulumtimin dhe zbulimin e dukurive të tilla, por jo gjithherë ndodh kjo, për shkaqe të shumta dhe të ndryshme.

Në Ditën Botërore të Lirisë së medieve, Radio-Kosova e Lirë, një medium elektronik, i cili është themeluar nga SHP i UÇK-së, në nëntor të vitit 1998 dhe që ka transmetuar në kohën e luftës sonë çlirimtare e fitimtare prej 4 janarit të vitit 1999 e deri tani, ndien obligim të pasqyrojë disa segmente të punës dhe aktivitetit medial të saj, në shërbim të qytetarëve të Kosovës, në përhapjen e së vërtetës dhe mendimit të lirë

 

Duke qenë një medium elektronik me përmbajtje kombëtare, Radio-Kosova e Lirë ka historikun e vet të lavdishëm, gjatë dhe pas luftës,  deri në ditët tona. Për 14-vjet të punës së saj në kushte dhe rrethana tejet të pafavorshme, në kushte dhe rrethana të konkurrencës së pamëshirshme kapitaliste, me pretendime të kontrollimit dhe  “korrektimit” nga lartë, injorimit, degradimit të statusit me kufizim të dëgjueshmërisë nga ZKPM-ja dhe KPM-ja,  Radio-Kosova e Lirë ka treguar me vepër sesi mund të mbijetojë një medium krejtësisht i pavarur nga politika dhe nga grupet e interesit, pavarësisht si interpretohet kjo nga  qarqe të ndryshme mediale dhe politike në vend.

 

Duke ruajtur me fanatizëm vlerat kombëtare, liritë njerëzore e fetare, Radio-Kosova e Lirë ka ndërtuar një koncept të veçantë të programit, duke u mbështetur në radhë të parë në trashëgiminë krijuese afirmative të së kaluarës dhe të tanishmes, në përfaqësimin sa më të gjithanshëm të kulturës dhe traditës kombëtare, me qëllim për t’iu sjellë dëgjuesve tema të larmërishme nga fusha të caktuara të dijes dhe emancipimit arsimor e kulturor,  të cilat nuk janë karakteristike për medet e tjera.

 

Duke ndërtuar një program ndryshe, një alternativë të llojit të vet, një medium që përkrah dhe stimulon me çdo formë bashkimin kombëtar të shqiptarëve në një shtet unik, Radio-Kosova e Lirë është vënë në binarë të ruajtjes dhe përparimit  të vlerave të luftës së Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, të përparimit të vlerave emancipuese kulturore, arsimore e shoqërore, me qëllim që të japë kontribut në unifikimin e kulturës dhe gjuhës së komunikimit ndërshqiptar. Në këtë segment kjo Radio, e cila ka edhe portalin e vet mjaft të pasur në Internet, ka arritur rezultate të shumta në ndriçimin e sa se temave nga e kaluara dhe e tanishmja, në interpretimin kreativ dhe kritik ndaj temave të caktuara, duke qenë gjithnjë mbrojtëse e vlerave kombëtare dhe atyre universale, njerëzore.

 

Në rrugë për ta pasqyruar realitetin, në përpjekje për ta ruajtur trashëgiminë afirmative kombëtare, në përpjekje për të mos e lënë në harresë të kaluarën, në rrugë për të denoncuar keqqeverisjen, abuzimet, korrupsionin, shkeljen e të drejtave të punëtorëve, fshatarëve, veteranëve dhe invalidëve të luftës, Radio-Kosova e Lirë nuk ka kursyer as nuk kursen nga kritika e përditshme,  asnjë grup politik, qoftë në pozitë, apo në opozitë.

Një e veçantë tjetër e kësaj Radioje është edhe qasja realiste dhe kundërshtuese e pretendimeve për globalizimin dhe integrimin pa kusht në BE, pa një bashkim paraprak fizik të të gjithë shqiptarëve në një shtet kombëtar, ashtu sikur e kanë realizuar këtë të drejtë të gjithë popujt e botës, por edhe fqinjët tanë, të cilët i kanë ndërtuar shtetet e tyre kombëtare duke aneksuar territore të pastra etnike shqiptare, me lejen dhe bekimin e shteteve të Evropës.

Radio-Kosova e Lirë nuk ka burim frymëzimi Brukselin globalist, i cili nuk ka vepruar as po vepron me drejtësi sa i përket çështjes shqiptare, por shkel të dobëtit, me qëllim për të ruajtur status-quonë, paqen dhe rendin ekzistues. Po ashtu kjo Radio nuk pajtohet me pretendimet për rivlerësimin e së kaluarës gjatë kohës së pushtimit të Perandorisë Osmane në trojet shqiptare. Si medium i luftës, për mbrojtjen e zërit të së cilës kanë rënë shumë dëshmorë e martirë gjatë kohës së luftërave tona çlirimtare, RKL, i jep vetes të drejtë ta ruajë dhe ta restaurojë programin e pastër kombëtar, programin e Rilindjes Kombëtare me pretendim të hapur për bashkimin e trojeve shqiptare, me hir apo pa hir. Jemi të vetëdijshëm se në këtë segment nuk e kemi përkrahjen e tellallëve dhe animatorëve të përgjëruar  të BE-së, ashtu sikur jeni të vetëdijshëm dhe besojmë fort se as BE-ja nuk e ka të gjatë ekzistencën, as perspektivën,  pas krizave me të cilat po përballet në Greqi, në Spanjë, Itali e gjetkë.

Radio-Kosova e Lirë, në Ditën Botërore të Lirisë së Medieve zë vendin e vet meritor, në segmentin e informimit dhe qasjes autentike të problemeve me të cilat po ballafaqohet Kosova, shoqëria  shqiptare dhe bota në përgjithësi. E lindur dhe e kalitur në kohën e luftës së Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, kjo Radio po mbetet zëdhënëse e përhershme  dhe e përjetshme e vlerave më të fisnikëruara kombëtare në hapësirën mediale të vendit e më gjerë.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …