RKL

RKL: Ndërsimi i jugo-medieve dhe i politikave kundër UÇK-së e luftëtarëve të lirisë po i trimëron forcat e territ të pas mesnatës

Në fushatën e egër kundër luftës së UÇK-së, e cila po merr përmasa linçimi dhe  thirrje për hakmarrje të kolaboracionistëve shqipfolës, përveç klaneve mafioze të nëntokës me serbë e shqipfolës, e kanë orkestruar fushatën sidomos TV-Dukagjini, i cili po pretendon të bëhet para-filiale e hetimeve të Gjykatës Speciale, pastaj portalet që financohen nga bosët e krimeve si insajder-kosovo, expres Kosovo, inex-kosovo, T7 dhe disa copy paste medie e portale që i marrin të gatshme lajmet e komentet e këtyre portaleve e medieve dhe i plasojnë për të mbushur faqet e tyre të zeza të postimeve.

Pikërisht në kohën kur këto medie po i fryjnë sa po mundën zjarrit të tyre kundër UÇK-së  u vra mizorisht e prapa shpine, krejt afër shtëpisë së tij, njëri ndër luftëtarët e radhëve të para të UÇK-së, Qerim Kelmendi, pjesëtar i një familjeje  që ka luftuar regjimin serb e malazez  nëpër breza e nëpër shekuj.

Jo rastësisht dora e zezë e krimeve pas shpine dhe pas mesnatës kishte zgjedhur të hakmerrej për luftëtarin e aksioneve të para të UÇK-së, në Kosovë, kur sulmet e tyre politika pacifiste i mbulonte duke i etiketuar se “Dorë e zgjatur e Serbisë”.

Jo rastësisht  u dogj trupi i tij. Ky akt mizor tregon se sa e thellë është urrejtja e disa qarqeve kundër UÇK-së, e cila po shprehet në të njëjtin nivel me krimet e Serbisë së Milosheviqit, me dallim vetëm në faktin se Serbia vriste hapur gjatë ditës dhe nuk kishte nevojë  të fshihej e të vriste gjatë natës.

Ushtria serbe gjatë natës bombardonte bazat e UÇK-s dhe popullatën civile, gjatë ditës masakronte shqiptarë në sy të tërë botës. Tani Serbia nuk e ka më atë favor, por këtë e bën gjatë natës,  pikërisht dora e zgjatur e Serbisë,  përmes kumbarëve të vetë të dikurshëm e të sotëm, përmes “pobratimve gjakpërzier”,  përmes veglave qorre, përmes pjellës së vet, që e ka lënë dhe po e rrit në Kosovë.

Kjo vrasje e cila po dënohet  në mënyrë selektive, jo unanimisht  dhe  në të shumtën e rasteve vetëm verbalisht e sa për sy e faqe,  tregon edhe anën tjetër të medaljes, e cila me kohë është mbjellë në Kosovë dhe tani ka dhënë edhe prodhimin e parë.

Mjerisht dhe për fatin tonë të keq, kjo farë ka filluar të mbillet e të kultivohet  qysh me pushtimin e këtyre trojeve nga Serbia. Dhe tani pjesëtarët e kësaj pjelle nuk janë më zëra të heshtur e të shushatur sikur ishin pas luftës, por janë zëra të ngritur peshë, zëra të çoroditur që e shfryjnë gëzimin deri në qiell me moton: “Iku Epopeja e UÇK-së, tani po vjen epopeja e Gjykatës Speciale”.  Është kjo pjellë që dikur ishte strukur nga frika,  por tani shprehet gjithnjë e më hapur me gjuhën më të ndragur e më të pistë kundër gjakut të derdhur për liri.

Dhe kjo po ndodh edhe për faktin se shumë syresh janë trimëruar me koalicionin e ri qeveritar, i pari koalicion i pas luftës pa parti të dala nga lufta  e UÇK-së. Përbërje e re qeveritare po lavdërohet edhe nga Serbia sidomos për faktin se Vuçiqi, Daçiqi, e kompania e tyre nuk do të detyrohen të shtrëngojnë duart e komandantëve të UÇK-së, por duart e tyre të  pastruara nga regjimi i Milosheviqit do t’ i shtrëngojnë  me duart e “papërlyera”, pacifiste e të moderuara të përfaqësuesve të institucioneve të Kosovës.

Edhe ky fakt i ka trimëruar forcat e territ.

Po kështu i ka trimëruar edhe fakti se shoqatat e dala nga lufta po e bëjnë gjumin dimëror dhe moti kanë lënë anash atë veprimin me protesta e demonstrata, prej kur u bënë veteranë me pagesë. Ata janë shtrirë gjerë e gjatë në qilimin që u ka shtuar qeveria dhe emitojnë komandantë e tyre me deklarata verbale krejtësisht politike.

Në fakt tjetër që i ka trimëruar këto forca, të cilat nuk do të ndalen me aksionin e suksesshëm kundër Qerim Kelmendit, por do ta vazhdojnë luftën e tyre pas mesnatës, 10 vetë kundër një luftëtari të lirisë, është  edhe përçarja “pikë e pesë” e komandantëve të luftës, të cilët  janë barrikaduar secili në “feudin” e vet dhe gëzojnë në mënyrën e vet, jo vetëm frytet e fitoreve por edhe kapitalin që u ka lënë “trashëgim” fitorja e madhe, kthesa e madhe e famëmadhes UÇK, të cilën disa syresh e kanë shfrytëzuar dhe po e shfrytëzojnë me mjeshtëri.

Përsëritja e gënjeshtrave për krimet e luftës dhe të pas luftës që i ka kryer në Kosovë UÇK-ja nga disa medie që i financon mafia politike, anashkalimi dhe mos prania në këto medie e krimeve e masakrave që i ka kryer Serbia, pastaj miratimi i Gjykatës Speciale, raciste, fashiste e inkuizicionale nga ish-klasa politike e institucionale e vendit me disa përjashtime, paragjykimi dhe demonizmi paraprak i UÇK-së pa u shpallur fajtor as edhe një luftëtari i lirisë nga kjo Gjykatë, madje pa ngritur asnjë aktakuzë, krejt kjo  ka krijuar një klimë të volitshme për ndjekjen tani edhe likuidimin e luftëtarëve të lirisë.

Rënia në pritën e rojeve të errësirës e luftëtarit të përkushtuar, invalidit e veteranit, Qerim Kelmendi edhe nëse nuk zbardhet, sot është zbardhur se kush po ngushëllohet me dinjitet e njerëzi dhe kush por rezervohet të shpreh qoftë edhe një fjalë formale ngushëllimi.

Kryetari i Kosovës, Hashim Thaçi ende  nuk ka shpallur ditë  zie sikur shpall për policët e vrarë, por as komuna e Pejës deri tani nuk ka marrë vendim për shpalljen e një dite zie për luftëtarin dhe eprorin e UÇK-së, Qerim Kelmendi, invalid e veteran i luftës, pjesëtar i një familjeje me tradita atdhetare nga brezi në Brez.

Për vrasjen e Qerim Kelmendit kanë shprehur ngushëllime një pjesë e përfaqësuesve të institucioneve të vendit, kryetari Hashim Thaçi, kryeministri, Albin Kurti, kryetari i AAK-së, Ramush Haradinaj, kryetari i Nismës, Fatmir Limaj, kryetari i PDK-së, Kadri Veseli liderë partish, kryetarë komunash, OVL-UÇK-ja dhe bashkëluftëtarë të Qerim Kelmendit, duke e cilësuar këtë vrasje mizore e barbare, sepse vetëm barbarët djegin trupat e viktimave. Për vrasjen e ish-ushtarit të UÇK-së, Qerim Kelmendi ka reaguar  edhe ish UÇPMB-ja dhe Ushtria Çlirimtare Kombëtare, veteranët e UÇK-së në Shqipëri, në krye me eprorin e lartë kolonel, Dilaver Goxhaj, motra e vëllezërve Haklaj të Tropojës, Zylfije Haklaj, por nuk ka reaguar LDK-ja, as kryekuvendarja Osmani, as Lista Serbe, madje as tropojani “trim”, Salih Berisha.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …