Rexhep Selimi

Rexhep Selimi: Si u përdor Policia e Kosovës kundër opozitës?

Amnesty International iu dërgoi Ministrisë së Brendshme dhe Policisë së Kosovës dy herë kërkesë dhe konstatimin se duhen hapur hetime për dhunën e përdorur në 28 nëntor në selinë e Lëvizjes VETËVENDOSJE!. Në letrën e fundit të publikuar nga mediat në Kosovë thuhej se në ndërhyrjen e Policisë së Kosovës për të arrestuar Albin Kurtin më 28 nëntor 2015, ka pasur përdorim të tepruar dhe abuziv të forcës nga policia. Në raport thuhet se Amnesty International është e shqetësuar për këtë përdorim të forcës nga ana e Policisë. Në veçanti, Amnesty International vlerëson se angazhimi i policëve të armatosur në një nivel të tillë është krejtësisht i pavend. Raporti vë në pah se krejt ajo forcë e Policisë kishte shkuar në Zyrat e VETËVENDOSJE-s për të arrestuar një individ të vetëm. Çështje të cilën e kemi konstatuar që ditën kur ndodhi ngjarja. Ende sot nuk është hapur rast për të zbuluar konkretisht kush ishte urdhërdhënësi dhe zbatuesi i këtij urdhri të paligjshëm.

Sulmi ndaj Albulena Haxhiut

Të gjithë jemi dëshmitarë të sulmit fizik brutal që iu bë Albulena Haxhiut në hollin e Kuvendit të Kosovës. Deri më sot zyrtarja e Policisë së Kosovës as nuk është arrestuar dhe madje as nuk është bërë publik emri i saj apo ndonjë masë e brendshme nga autoritetet e rendit. Shkeljet e ligjit nga Policia në rastin e Albulenës kanë vazhduar edhe në spital, në QKUK ku deri në 10 zyrtarë të Policisë janë futur në sallën e reanimacionit dhe rëntgenit me ç’rast edhe është bastisur në trup Albulena, për sa kohë ishte pa vetëdije.

Sulmi ndaj Shqipe Pantinës

Nxjerrja me dhunë e deputetëve nga salla plenare, arrestimet dhe prangosja brenda hapësirave të Kuvendit si dhe dhuna e përdorur ndaj deputetes Shqipe Pantina gjatë arrestimit nga zyrtari policor janë tejkalim i kompetencave dhe përgjegjësi penale e personave zyrtarë që e kanë shkaktuar këtë. Prezenca e njësive të policisë në sallën plenare gjatë seancave të Kuvendit, nxjerrja me dhunë e deputetëve nga salla dhe arrestimi i tyre brenda Kuvendit është e pabazuar dhe e paligjshme.Janë evidente shkeljet e rënda nga ana e Policisë së Kosovës gjatë seancave plenare, ndaj të cilave asnjëherë nuk u ndërmorën masa

Imuniteti dhe veprimet e paligjshme të Policisë së Kosovës

Bazuar në Rregulloren e Kuvendit, çdo deputet gëzon imunitet ndaj masave të ndalimit, të arrestit, të ndjekjes penale.  Por, as kryetari dhe as Kryesia e Kuvendit nuk është e autorizuar për të marrë vendime që lejojnë ndërhyrjen e policisë brenda Kuvendit e aq më pak keqtrajtimin, arrestimin dhe prangosjen e deputetëve. Policia e Kosovës është e obliguar që të mos zbatojë urdhrat e kundërligjshëm të eprorëve të tyre. Me këtë rast, duke ju referuar Nenit 13. Paragrafi 2, i Ligjit të Policisë së Republikës së Kosovës, policët janë përfshirë në kryerje të veprës penale, përmes zbatimit të urdhrave të kundërligjshëm. Me këtë rast ju bëjmë thirrje edhe eprorëve të Policisë së Kosovës që para se të marrin çfarëdo vendimi për intervenim në Kuvend, të mos i pranojnë urdhrat politik që i fusin në lajthitje,  pa e konsultuar bazën ligjore sepse shumë shpejt kanë për t’u përballur me përgjegjësi penale për veprimet e tyre.

Situata në mes protestave 9 Janarit dhe 17 Shkurtit

Pushteti i koalicionit vijoi të ushtrojë përveç të tjerash edhe terror psikologjik. Pas protestës masive të 9 janarit propaganda e pushtetit u fokusua në atë se protestën e radhës do të këtë “dhunë, eksploziv, pushtim të objekteve dhe institucioneve”. Këto të dhëna janë servirur si të dhëna “nga inteligjenca” e Policisë së Kosovës edhe i janë adresuar edhe KFOR-it dhe EULEX-it. Policia e Kosovës në ndërkohë ka kërkuar nga KFOR-i dhe EULEX-i që të jenë reagues të parë në protestën e paralajmëruar të 17 Shkurtit si “të dhunshme”.

Çfarë po përgatiste pushteti për Protestën e 17 Shkurtit?

Përderisa pushteti fliste për eksploziv të mundshëm, në Fushë Kosovë u arrestuan tre persona me 12,5 kg eksploziv dhe 2 mitraloz, duke ardhur drejt Prishtinës. Të arrestuar ishin Sheremet Jashari nga Klina e Mesme e Skenderajt, Avdullah Rama nga Sankoci i Drenasit, dhe Naser Veseli nga fshati Braboniq i Mitrovicës. Ky rast u mbajt top sekret nga ana e Policisë së Kosovës. Çfarë paska qenë duke përgatitur pushteti për 17 shkurt? Të arrestuarit e këtij rasti u dërguan në arrest shtëpiak, masë kjo e njëjtë me atë të Albulena Haxhiut, por shumë më e lehtë se ajo ndaj Glauk Konjufcës i cili vazhdon të mbahet padrejtësisht në burg. Gjatë protestës së 17 shkurtit pushteti përdori Policinë për ta ndezur një konflikt në mes të masës. Kjo u realizua si zakonisht me urdhrat e paligjshëm ndaj Policisë që jepen në mënyrë verbale dhe konspirative. Këto urdhra fals për rrezik rezultuan me futjen e policisë në mes të masës së protestuesve në sheshin Nëna Terezë duke shkaktuar provokim për protestuesit.

Protesta e Vazhdueshme me tenda ne Sheshin Skënderbe 23-26 Shkurt

Gjatë gjithë kohës sa nuk kishte policë nuk pati asnjë problem. Protesta po vijonte duke mbledhur rreth vetes gjithnjë e më shumë qytetarë. Situata ndërroi plotësisht kur u bë thirrja e antimitingut e 26 shkurtit nga Hashim Thaçi. Ai tha se festa do të ishte më e madhe se protesta. Duke nënkuptuar përplasje të qytetarëve në të njëjtin shesh ku po mbahej protesta e qytetarëve dhe e opozitës.  Kjo thënie u pasua nga shtetrrethimi, e ku Kuvendi i Kosovës brenda dhe jashtë dukej si në gjendje lufte jo si seancë ku planifikohej të zgjidhej Presidenti i vendit, përfaqësuesi i presupozuar i unitetit të popullit

Vendosja dhe pozicionimi i Snajperëve  me 17 dhe me 26 shkurt

Snajperët përdoren vetëm në rast të pengmarrjesh, në raste të garantimit të sigurisë së lartë për personalitete botërore apo situata të ngjashme me këto.   Por ato u vendosën në ndërtesat e institucioneve të Kosovës në ditët e protestave ku në shesh poshtë tyre gjendeshin protestuesit të cilët asnjë rrezik nuk përbënin për të qenë në shënjestër të një snajperisti. Është e qartë se snajperët ishin shprehje e dhunës së pushtetit dhe kërcënim psikologjik ndaj masë. Vendosja e snajperistëve mbi ndërtesën e Qeverisë teksa protestuesit kanë qenë poshtë në shesh, të paarmatosur, të pambrojtur,  pa asnjë shenjë reale rreziku përbën shkeljë të rëndë dhe kërcënim për jetën e qytetarëve të Kosovës. Ministri i Brendshëm dhe drejtuesit e Policisë duhet të tregojnë se kush e ka hartuar raportin dhe vlerësimit e shkallës së rrezikshmërisë dhe kush e ka miratuar këtë plan të paligjshëm. Skënder Hyseni dhe Isa Mustafa duhet të përgjigjen para drejtësisë. Ata që ka urdhëruar pozicionimin e snajperistëve përballë qytetarëve të pambrojtur të Kosovës duhet sa më parë të dalë para organeve të drejtësisë

Shkeljet e Policisë gjatë heqjes së kampit protestues

Pas asnjë arsye dhe motiv racional teksa ndodhte raundi i parë i votimit të Hashim Thaçit në Kuvend forcat e Policisë rrethuan kampin dhe dhunshëm filluan të nxirrnin nga tendat njerëzit e moshuar që gjendeshin aty. Goditën me shkopinj gome dhe sprej, ia hodhën përtokë kutitë më ushqim qytetarëve që po afroheshin tek tendat duke bërtitur “atyre po i jep bukë?”. Pasi i larguan forcërisht protestuesit filluan rrëmbimin e tendave dhe gjësendeve personale të qytetarëve duke na ofruar pamje si ato të dikurshmet kur policia e pushtuesit nuk mjaftohej më largimin e qytetarëve po bastiste dhe shtëpitë. Pak orë më pas u paraqitën publikisht me montimin e atyre elementeve që po i quajnë prova për të përligjur heqjen e kampit protestues. Për këtë ata zyrtarë policore kanë përgjegjësi direkte penale.

Ne jemi në dijeni se ka pasur plan operativ për të mos e lejuar kampin që ditën e parë. Ky plan është suspenduar. Më pas është zbatuar ditën e votimit të Hashim Thaçit madje pikërisht në orën kur filloi votimi i tij. Tendat u hoqën dhunshëm dhe paligjshëm për t’i hapur rruge militantëve të PDK-së  për të festuar në shesh ani pse nuk u panë më shumë se disa dhjetëra.

Përdorimi i armëve nga Selia e PDK-së më  26 shkurt

Siç u pa nga publiku në Kosovë e jashtë saj nga selia e PDK në qendër të Prishtinës u qëllua më armë zjarri në një zonë të populluar me banesa e kalimtarë. Të shtëna ka pasur gati në të gjitha qytetet kryesore pranë ose në zyrat e PDK-së. Policia e Kosovës dhe Prokuroria duhet të përgjigjet nëse e ka realizuar këqyrjen e vendeve të ngjarjes. A i ka ekzaminuar gëzhojat? Nëse po a kanë qenë me leje apo pa leje armët që i kanë shkrepur ato gëzhoja? Ku është raporti i forenzikës për to? Nëse këto nuk ekzistojnë, kush ka dhënë urdhër që të mos mblidhen provat? Kryeprokurori i Kosovës sipas detyrës zyrtare tashmë duhet ta kishte hapur rastin.

 Këto raste përbëjnë shkeljen flagrante të ligjit, shpërfilljen e sigurisë së jetës së qytetarëve dhe rrënimin e kredibilitetit të organeve të sigurisë së Kosovës.

Hyrja në Kabinetin e Kryetarit të Komunës pa autorizim dhe pa paralajmërim

Arrestimi i Sali Zybës dhe punonjësve të sigurisë së Komunës të cilët ende sot janë në paraburgim ishte plotësisht i pavend dhe i paligjshëm. Askush nuk mund të futet në një institucion kushtetues pa lejen e drejtuesit të institucionit. E aq më shumë kur  u kuptua se për Sali Zybën ishte kërkuar të arrestohej për ta dërguar ditë më pas në një seancë gjyqësore ku nuk kishte akuzë por insinuatë që lidhej me flamurin kombëtar. Aty paraqitej si “rast i dëmtimit të pronës publike” më 2013, fakt i cili nuk është as i vërtetë.

 Përgjegjësit politik të shndërruar në urdhërdhënës

Pamë të hënën e kaluar se si Trim Gashi, aktivist i VETËVENDOSJE!-s i arrestuar në tetor të vitit 2015 teksa nënshkruante peticionin kundër “Zajednicës” dhe “Demarkacionit” me Malin e Zi dhe iu gritë aktakuzë për tentim sulmi ndaj eskortës së Kryeministrit. E gjitha doli të jetë e pavërtetë. Isa Mustafa e vartësit e tij dolën që kanë mashtruar publikun dhe kanë vënë nën presion edhe policinë edhe prokurorinë në rastin më të mirë më prova të fallsifikuara e në më të keqin pa prova fare. Pra kryeministri as që ka qenë i rrezikuar, në asnjë formë.

Këtë të hënë u arrestua në banesën e tij aktivisti Egzon Azemi pse kishte protestuar në Prizren kundër Kryetarit të akuzuar për korrupsion Ramadan Mujës dy vite më parë.

 Secila prej ngjarjeve e veprimeve që ka lidhje me Policinë e Kosovës po bëhet çdo herë e më e lidhur me urdhra plotësisht privatë të pushtetit. Ato në një masë të madhe janë verbale, pa bazë ligjore dhe shumë shpesh zyrtarët policorë po zbatojnë urdhra të paligjshëm.

 Për të gjitha këto shkelje, përgjegjëse është Qeveria e Kosovës, Ministria e Punëve të Brendshme, menaxhmenti i lartë i Policisë së Kosovës, Drejtorin e Përgjithshëm dhe Drejtorin e Operacioneve ne Policinë e Kosovës si dhe cilindo zyrtarë e policë i cili me vetëdije shkel Ligjin për Policinë e Kosovës dhe procedurat e funksionimit të Policisë së Kosovës.  Policia e Kosovës është në një gjendje të rëndë e shkaktuar nga ndërhyrja brutale e Pushtetit dhe e njësive parapolicore të afërta me Qeverinë.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …