Blerim Muriqi

Blerim Muriqi: Pamëshira e një dëbimi të drejtë

Qeveria e re po vjen edhe për ta çuar vendin në zgjedhje, dhe pse akoma nuk shihet qartë në horizont koha kur. Pavarësisht, sado të zgjasë mandati i qeverisë në ardhje, ajo edhe përkundër të ligjshmes (sepse do pushoj në të drejtën ligjore të votëbesimit, të paktën 61 vota), në syrin qytetar do trajtohet legjitimitet i munguar. Qëndrimi larg këtyre zhvillimeve i PDK-së e bënë korpusin opozitar LVV-PDK të jetë më me peshë në syrin e qytetarëve se sa kjo ardhje e pozitës së re, edhe pse legjimiteti qeverisës pushon në numra dhe ajo duket so do t’i ketë të mjaftueshëm.

Pra efekti i zgjedhjeve të 6 tetorit tashmë është kontaminuar dhe këtë teren e pastron vetëm një proces i ri elektoral! Në vjeshtë, pas një viti apo në fund të këtij mandati elektoral, një ditë do vie ora ora e spreovës edhe pse tashmë skadenca ndjehet në ajër.

Qeveria që po ikën, pas gjithë asaj që ndodhi, mund të quhet qeveri e pastër e Vetvendosjes. Ajo, për kohën e pakt që pati, vërtetoi se nuk dinte të drejtonte institucionet. Kishte etje të pushtetonte sipas mënyrës së vet, jo brenda ligjeve, jo me arsye, por me populizëm dhe duke bërë ku e ku të kundërtat e asaj që kishin bërë pararendësit. Ajo kudo ku vuri dorë, në koalicion a në pushtet, në menaxhim të brendshëm a në mardhënjet ndërkombëtare, bëri shkelje, rezultoi faje!

Këtë bëri, për këtë po paguan!

 

Në mungesë të një këshillimi të mirë apo të veshit të munguar të liderit për të dëgjuar, sikur është në zakonin e gjithë praktikave tona partiake, ajo u shpërfaq si më keq . Gjithçka që na shiti Albinizmi në këto 15 vite para-ardhjeje në pushtet ra si një kullë prej letre. Thjeshtë: mashtrim, ego faj. Ajo fluskë sapuni nuk qëndroi më shumë se disa ditë edhe pse ishte gatuar për 15 vjet. Bloza që la pas: antiamerikanizmi, lëshimet për Serbinë dhe njollosja e luftës sonë të drejtë me focus UÇK-në nga zyra kryeministrore nuk pastrohet lehtë!

 Me këtë humbje të madhe të atuve, meqë braktisi të gjitha parimet e saj të deklamuara me zhurmë e me forcë gjithë këto vite duke e ofruar veten për të paepurin e kauzave dhe ortodoksin e parimeve, Vetvendosja ka mbetur pa u dekompozuar edhe në dy asetet ku mund të varet, edhe pse në fije peri.

Protestat që po duken në sfond ajo sikur ka të ngjarë po i ngjizë të jenë të dhunshme, ky gabim nuk do duhej të ndodhte.

Vetëvendosja duhet të mësoj: arma e parë që përdori Rugovizmi kundër çlirimtarëve ishte akuza: ata janë të dhunshëm, ata e djegun shtetin, ata e përmbysin shoqërinë, ndaj duhet të kihet kujdesë me ta, ne duhet ta ruajmë shtetin!- godista ai UÇK-në. Këtë mjet të provuar tashmë, mund ta ketë nesër në ngarkesë LVV-ja. Ajo nuk do duhej ta ndihmonte fajësimin, meqë ka bërë mjaftueshëm në të shkuarën që dhuna të mos i konsiderohet damkë e mveshur.

 Të gjithëve na kujtohet rezultati i zgjedhjeve të para elektorale dhe debakli që pësoi krahu i luftës. Atë debakël nga damka që ua veshën po e vuajnë edhe sot, veç se vetes së tyre ia kanë shtuar edhe gabimet e rënda që bënë me kapjet e institucioneve dhe shtetit.

E vetmja fushë e artë ku Vetvendosja e ka akoma topin në lojë është korrupsioni, pasi ajo nuk është provuar më parë në qeverisjen qendrore (edhe pse në atë lokale të Prizrenit është për faqe të zezë). Me ardhjen e qeverisë së re do filloi zhbirimi me gjahun e shtrigave, dhe po u gjetën sado pak shembuj të keqpërdorimit edhe kjo atu do i shqitet nga dora, sikur ka ndodhur me kapjen e institucioneve që çon në kapje shteti.

LVV-ja, edhe pse në pak kohë, është treguar e zellshme në kapjen e institucioneve prej ku kapi shtetin dhe shkeli edhe kushtetutën. Ajo së pari kapi qeverinë me mbivendosjen me votë, kur ia mori ministrinë e brendshme partnerit LDK-së, pastaj filloj gjahun e kapjes së ndërmarrjeve publike me bordet. Kjo mjafton e tepron për të kuptuar se ajo është fashiste në verpimin e saj kapës të shtetit për pushtetimin. Po kaq i duhet, vetëm disa veprime të dokumentuara, për t’I vënë asaj damkën njëjtësuese me tjerët edhe për korrupsionin. Koha e pandemisë ka prodhuar një perde të hollë edhe pse zhurma e rrezikut ka pretenduar ta trashë atë sa të mos vërehet menagjimi me buxhetin. Meqenëse ajo ka prodhuar kaq shumë gabime në kaq pak kohë, deri edhe në skelje kushtetuese, pritet të ketë prodhuar gabime edhe në tenderomaninë, këtë sëmundjen tonë ku po lëngon shteti ynë që nga lindja e tij!

Vetvendosja tashmë është realitet funksional dhe nuk do zhbëhet. Ajo do jetoj me ne dhe do ndryshoj dita ditës. Do mësoj se Kosova është sot një realitet i mardhënjeve ndërkombëtare dhe kështu do jetë deri në ditën kur t’i bashkohemi Shqipërisë.

Ndryshimin LVV-ja e ka kuptuar dhe e ka shfaqur keq. Ajo është pritur të ndryshoi çasjen ndaj shtetit dhe shoqërisë me shëndrrimin nga populizëm në diciplinë rregullash. Ajo është mbështetur nga elektorati për ta mbajtur fjalën për përmbajtjen e saj, asaj që ajo e ka proklamuar që në ardhjen e vet, pra parimeve të deklaruara. Por, ajo për fatin tonë të keq ka braktisur parimet dhe ka mbajtur të pandryshuar mendësinë e funksionimit. Ky funksionim populist si mbivendosje edhe kushtetuese, e të çdo verpimi në sistem, e bënë atë të veçantë në sjellje dhe na e shfaq si barbari të papranueshme vullnetin e liderit mbi rregullat për t’u krahasuar me marrëveshjen tonë shoqërore kushtetutën.

Lideri HYJNI, në pranueshmëri organizative është mendësi e turmave. Këtë moçal Vetvendosja do ta braktisë heret a vonë, për t’i hapur rrugë strukturimit funksional që do ta bënte konsistetnte në qëndrueshmëri parimesh dhe përfaqësuese në diciplinë rregullash!

E mira e madhe e qeverisë në ardhje është diciplimi i dhunshëm që po ia bëjnë Vetvendosjes dhe shtyrja e saj drejt maturimit shumë të nevojshëm për të. Të maturuarit është gjuha që po ia mësojnë veçanarisht Albinit për ta liruar Vetvendosjen nga Albinizmi. Këtë ndihmë nga jashtë që po ia bënë spektri politik Vetvendosjes, duke e përzënë nga pushteti, uroj ta realizoj ajo brenda saj! Ndryshe, ajo do vegjetoi në errësirë skuta dogmash zhabash e babash pa masë mbështetëse! Aleatë të vetes së tillë armiqësore do ketë mjaftueshëm, PDK-në të parën!

Pamëshira e dëbimit nga pushteti që po ia bën Vetvendosjes spektri politik është shërbimi më i mirë që mund t’i bëhet partneritit dhe pushtetit të besueshëm të së nesërmës sonë.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …