Gjykata

RKL: Gjykata Speciale, inkuizicionale dhe raciste kundër UÇK-së ka dështuar dhe nuk ka kredibilitet për të vazhduar procesin

Në kohën kur kanë kaluar pesë vitet e parapara për të paraqitur aktakuzat, Gjykata  Speciale kundër UÇK-së, sot ka publikuar një aktakuzë dhe ka arrestuar ish eprorin e UÇK-TMK-FSK-së, Sali Mustafa, i akuzuar për gjoja krime lufte. Ky arrest ndodhi në kohën kur Prokuroria e kësaj gjykate po ballafaqohet me një rrjedhë të materialeve nga brenda, të cilat po i dërgohen Organizatës së Veteranëve, dhe për të cilat kjo Gjykatë ende nuk ka dhënë asnjë deklaratë zyrtare, por as ka mohuar se nuk janë dokumente sekrete që kanë dalë nga zyrat  e tyre, ndërsa pa pikë turpi e përgjegjësie ka akuzuar veteranët për atë që ka rrjedhë nga zyrat e tyre,  të cilat i mbron policia e EULEX-it.

Publikimi i dosjeve të tilla, dekonspirimi në tërësi i lëndës së akuzës, publikimi i emrave të dëshmitarëve të quajtur të mbrojtur me dhe pa identitet, është grushti  më i rëndë i mundshëm, që kjo gjykatë i ka dhënë vetvetes. Po të ishte gjykatë  institucionale,  krerët e saj do të duhej të ishin suspenduar dhe ndaj tyre do të duhej të kishte filluar hetimi për vepër penale.

Por duke qenë se kjo është Gjykatë Speciale kundër UÇK-së, e formuar jashtë standardeve e praktikave përkatësie ligjore,  dhe ekskluzivisht vetëm kundër një numri të madh të eprorëve dhe  luftëtarëve të UÇK-së, ajo nuk i nënshtrohet asnjë autoriteti dhe asnjë ligji, krejt njëjtë me praktikën e gjykatave të kohës së Inkuizicionit në Mesjetë, që kishin ndërmarrë stër-stër-gjyshërit  e këtyre hetuesve, gjykatësve e prokurorëve.

Kjo Gjykatë tani e tutje nuk gëzon kurrëfarë kredibiliteti, përderisa krejt opinoni në vend di emrat e mbiemrat e dëshmitarëve, pavarësisht se ata nuk guxojnë t i publikojnë mediet, për shkak të kërcënimit nga EULXI-i. Madje zyrtarët e kësaj gjykate falënderojnë gazetarët që nuk i kanë publikuar emrat edhe pse ata i dinë dhe i shpërndajnë pa asnjë hezitim në formë gojore.

Po ashtu prokurorët e kësaj gjykate duket se janë krejtë naivë, nëse mendojnë se luftëtarët e UÇK-së nuk i dinë dhe nuk i kanë ditur emrat e tyre qush nga lufta e pas lufta. Të gjithë emrat e mbiemrat e dëshmitarëve të mbrojtur pa identitet janë identifikuar jo vetëm nga organizatat e  luftës, por edhe pjesa dërrmuese e luftëtarëve. Kështu që publikimi apo mospublikimi është  çështje krejt formale, sepse ata dëshmitarë që kanë dëshmuar në Hagë kanë familjet e tyre, miqtë e të afërmit të cilët kanë dheënë dhe vazhdimisht japin informacione, sepse jo të gjithë ata janë kanë qenë dhe janë spiunë të Serbisë dhe të Hagës, sepse nga mesi i atyre familjeve ka pasur edhe luftëtarë të lirisë. Madje spiunimi i spiunëve jo vetëm që nuk është vepër e dënueshme me kofin tonë, por është vepër patriotizmi, sepse nuk mund të etiketohet një familje e tërë si tradhtare, për shkak të një anëtari i saj degjenerik e bastard.

Ka raste kur ata i denoncojnë edhe vëllezërit e tyre, madje krejt hapur, sepse nuk pajtohen me veprat e tyre kundër kombit e atdheut dhe në dobi të regjimit të kriminelit Milosheviq, të cilin e kishte bombarduar edhe NATO-ja.

Tradhtia ndaj kombit, nga atdhetarët  shqiptarë është ndëshkuar dhe ndëshkohet tradicionalisht, ashtu sikur edhe te shumë kombe të tjera. Kryetari i Francës, Sharl dë Gol kishte pushkatuar rreth 15.000 oficerë e ushtarë francezë që i kishin shërbyer Hitlerit pas ai kishte pushtuar Francën, gjatë luftës së Dytë Botërore. Të gjithë dëshmitarët denoncues që kanë marrë përsipër ta dëshmojnë rrejshëm kundër UÇK-së i pret hakmarrja morale, linçimi dhe izolimi. Andaj shumë prej tyre kanë ikur nga Kosova bashkë me krejt familjet e ngushta. Të gjithë janë të njohur me emër e mbiemër, sepse luftëtarët e vërtetë të lirisë edhe pas luftës edhe sot janë në shërbim të Kosovës, dhe nuk janë dehur nga fitorja.

Zyrtarët e Prokurorisë së Gjykatës Speciale janë mbështetur vetëm në dosjet e Ministrisë së Drejtësisë së Serbisë të kohës së Milosheviqit të vitit 2000 të publikuara në Internet  prej më shumë se 20 viteve. Andaj në mesin e atyre që konsiderohen se i ka mbytur UÇK-ja, ka shumë të gjallë, të cilët janë edhe deputetë në Kuvendin e Kosovës, kanë qenë edhe kryetarë komunash, madje edhe zyrtarë të lartë të partive politike.

Dosja e Hagës kundër UÇK-së, e prezantuar në Top-Channel, është po ajo e Ministrisë së Serbisë së kohës së Milosheviqit. Aty figurojnë të vrarë edhe njerëz që  sot janë gjallë madje në mesin e tyre ka edhe deputetë të Kuvendit të Kosovës, si Cen Desku, pastaj  ish kryetari i Malishevës, Jakup Kastrati e sa e sa të tjerë. Në interpretimin paushall që i ka bërë gazetari,  Muhamed Veliu thuhet se në mesin e të burgosurve shumica shqiptarë por edhe me origjinë boshnjake e malazeze të vdekur në paraburgime, pastaj jepen emrat e serbëve të vrarë.

Ngutja e këtij mediumi pro-grek në Shqipëri, për të vënë në faqen e parë “kriminelët” e UÇK-së, madje duke postuar  emrat dhe fotot e pesë krerëve më të lartë të luftës së UÇK-së dhe pa verifikuar asgjë, por duke u mbështetur vetëm në dosjet të cilat, Gjykatës Speciale po i rrjedhin nga brenda e nga jashtë,  tregon jo vetëm mungesë profesionalizmi por edhe urrejtje ndaj luftës së UÇK-së dhe çlirimit të Kosovës nga Serbia, nga ky medium dhe  të tillë, në Shqipëri e sidomos në Kosovë.

Lajmin kanë filluar ta afishojnë disa jugo mediet e Kosovës, të cilat kanë pasur dhe kanë qëndrim kundër luftës së UÇK-së njëjtë me mediet zyrtare të Serbisë, por tani për tani po hezitojnë t i  komentuar veprat e atyre që i quajnë,  terroristë të UÇK-së.

Duke folur për këtë dështim të kësaj gjykate,  Drejtori ekzekutiv i Shoqatës Ndërkombëtare të Avokatëve, me seli në Londër, dhe ekspert i së drejtës penale ndërkombëtare, Mark Ellis, ka deklaruar se shpërndarja  e dokumenteve sekrete të Gjykatës Speciale ka sjellë një krizë e vërtetë të ekzistencës dhe kredibilitetit të saj.

 “Ky është frikësim i pastër dhe sulm mbi gjyqin, mbi procesin, mbi gjyqin e drejtë. Nëse jeni në një mjedis, ku grupe ose individë ofrojnë informacione për emrat dhe adresat e dëshmitarëve, atëherë i gjithë procesi, në thelb, kolapson. Nuk mund të funksionojë kjo mënyrë e procesit  ka saktësuar  Drejtori ekzekutiv i Shoqatës Ndërkombëtare të Avokatëve, me seli në Londër, Mark Ellis për Radion Evropa e Lirë. Gjykata Speciale e cila ka për mision diskreditimin e një populli, i cili  me shekuj ka luftuar për çlirim, ka për qëllim diskreditimin e një lufte çlirimtare të cilën e ka ndihmuar forca më e madhe ushtarake e botës, sikur ka qenë dhe është NATO-ja, dhe ka për qëllim ta amnistojë Serbinë kriminale, që ka masakruar dhjetëra mijëra shqiptarë, boshnjakë, kroatë e të tjerë dhe ta barazojë me krimet e pretenduar të UÇK-së po e zëmë se paskan vrarë disa dhjetëra spinë të Serbisë së Milosheviqit, doemos se do të dështojë, në mos ka dështuar që më shumë se pesë vite.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …