Radio Kosova e Lirë Radio-Kosova e Lirë, Radio e luftës çlirimtare, paqes dhe bashkimit kombëtar, Zëri i lirisë, besnikja e pavarësisë dhe e bashkimit të shqiptarëve.
Tema të tjera...
Komunisti i përbetuar i jugosllavizimit të shqiptarëve, luftëtari më i devotshëm dhe më besnik në mbrojtje të ish Jugosllavisë, i cili edhe tani shihet shpesh derisa orgjizon nëpër Pivnicat e Serbisë duke u dehur dhe duke kënduar, “oj Llazare… sapo hap gojën dhe lanson ndonjë gënjeshtër, disa medie e portale turrën për ta afishuar sa më parë.
Duke folur për kohën e tij ai mundohet të tregohet madje edhe patriot dhe të zbulojë se kush e ka vrarë Jusuf Gërvallën, duke fshehur në radhë të parë angazhimin e tij në këtë drejtim, tregon se ku gjendet Milosheviqi, i cili sipas tij ende është gjallë dhe profka të tjera, duke folur në një emision të pallavraxhinjve. Ai thotë se shërbimi jugosllav i atëhershëm kishte persona të shënjestruar për të vrarë. Për atë listë kishin njohur vetëm 2-3 persona. Shefi kryesor i sigurimit shtetërorë i asaj kohe ishte Stane Dollanc. Thuhet se si ekzekutor për dikë në emigracion ishte Arkani, Azem Vllasi, pasi e di se Arkani moti ka marrë plumbin në ballë dhe nuk rron më.
Përpjekjet e Vllasit për tu rehabilituar dhe për të treguar se sa e mirë ka qenë Jugosllavia për shqiptarët, po ringjallen sidomos tani kur në Qeverinë e Kosovës dhe në shumë institucione të vendit janë postuar dhe po na qeverisin sa e sa bij e bija të UBD-asheve, të tipit të Vllasit, i cili mbase edhe konkurron për ndonjë post ambasadori, duke qenë se tani mundohet t i hyjë në hatër Donika Shvarcit e ndonjë tjetre apo tjetri.
Ja si mundohej Vllasi ta zbulonte se kush e kishte pushkatimin e Murat Mujën në vitin 1982, duke anashkaluar vetveten madje duke mos përmendua as edhe postin e tij se letë më zellin për të vrarë, burgosur e asgjësuar nacionalizmin dhe irredentizmin shqiptar.
Ahmet Qeriqi :Djallëzia dhe hipokrizia e titistit, Azem Vllasi
Në një koment për “Koha Ditore” ish kreu komunist i Kosovës, luftëtari i paepur kundër nacionalizmit dhe irredentizmit shqiptar, shpikësi i kualifikimit kundërrevolucion, për demonstratat e viti 1981, sulmuesi arrogant dhe zbatuesi pikë për pikë i platformës Jugosllave kundër Universitetit të Kosovës, të cilin e quante “bastion të nacionalizmit”, besniku i neveritshëm i pansllavizmit, Azem Vllasi duke komentuar gjoja inskenimet serbe kundër shqiptarëve flet për disa raste, e në këtë mes shkruan edhe për pushkatimin e Ferat Mujës nga regjimi të cilit i ka shërbyer.
Duke përjashtuar veten nga makineria e krimit titist, Vllasi flet për mënyrën, sesi u inskenua dënimi me vdekje, pushkatim, kundër Ferat Mujës në vitin 1982, i cili kishte vrarë në vetëmbrojtje, Danilo Milinçiçin.
Ja si e përshkruan këtë rast, Azem Vllasi tanimë gjakftohtë, duke menduar se është harruar tashmë ndikimi që ka ushtruar ai në pushkatimin e tij.
“Rasti tjetër i njohur ishte vrasja e një Milinqiqit në Samadrexhë të Vushtrisë. Rasti ishte sikur çdo kund që mund të ndodhte dhe që tjetërkund ishte shënuar me disa rreshta në gazeta te “kronika e zezë”. Shqiptari me emër Ferat Muja, pensionist në moshë, kishte kaluar këmbë nëpër një arë të Milinqiqve, si më shkurt, duke shkuar në Vushtrri. Nëna e vet, Danica, e nxiti djalin Milinqiqin (emri nuk më kujtohet, për momentin) që t’i dilte Feratit me revole përpara, sepse marre ishte që shqiptari t’ia shkelte arën. Ky doli dhe gjatë një kacafytjeje e rrëzoi Feratin për tokë. Ferati, po ashtu i armatosur, në pozicion me shpinë për toke, nxjerr revolen dhe shkrep një predhë vdekjeprurëse. Nënën, Danicën, emisarë të caktuar, me version të përgatitur të tregimit se kinse Ferati i paska sulmuar në oborr, e zvarritnin nëpër TV-kanalet e Beogradit, me duar të lidhura me fashë kinse kishte luftuar për ta shpëtuar djalin, të cilin vrasësi ia paska vrarë në prehër në oborrin e shtëpisë. Tmerrohej i tërë opinioni jugosllav. A vritet njeri në oborr të vet, bre! Për t’u qetësuar opinioni i krijuar me version të rrejshëm, u bë presion në tri instanca gjyqësore dhe Ferat Muja u dënua me vdekje. Versioni i vërtetë gjendet në shkresat e lëndës gjyqësore. Ishte një rast klasik i mbrojtjes së detyrueshme, eventualisht i tejkalimit të kufijve të mbrojtjes së detyrueshme. Por, e vërteta më nuk i interesonte askujt. Pasi që dihej e vërteta, Nikola Lubiçiq, kishte premtuar se Kryesia e Jugosllavisë me autorizime kushtetuese për falje të dënimeve me vdekje, Feratit do t’ia zëvendësonte këtë dënim me burg të gjatë. Premtimi nuk u mbajt dhe Ferati u ekzekutua. (Viti 1986) (Koha net. 27. 12. 2010.)
Ja si mundohet të përbirohet nëpër vrimën e gjilpërës, Azem Vllasi, titisti i cili mban mbi supe shumë krime të kryera kundër rinisë dhe inteligjencies përparimtare të vitit 1981.
Azem Vllasi na thotë se ky lajm ishte shënuar me disa rreshta në “kronikën e zezë” të gazetave, duke heshtur faktin se asokohe, në verë të vitit 1982 ishte zhvilluar një fushatë e egër e shpifjeve dhe instruktimeve, në shkallë jugosllave në luftë pa kompromis kundër nacionalizmit dhe irredentizmit shqiptar dhe në ballë të kësaj lufte printe, kush tjetër por Azem Vllasit dhe kompanisë së tij besnike ndaj regjimit jugosllav. Vllasi mundohet ta fsheh pjesën e vet të krimit kundër Ferat Mujës, për të na bindur se ai asokohe ka qenë vetëm një kronist i thjeshtë, që ka lexuar kronikat e zeza. Atij madje nuk i kujtohet as emri i Danilo Milinçiçit, të cilin në vetëmbrojtje, më 12 qershor të vitit 1882 e kishte vrarë Ferat Muja, në fshatin Samadraxhë të Bushtrrisë, pasi ky, me ndihmën e nënës së tij Danica Milinçiç, kishin sulmuar Ferat Mujën, derisa ai po kalonte nëpër një arë të serbit. Atij nuk i kujtohet as fakti se, ishte pikërisht ajo Danica Milinçiç, e cila 15 vjet, para kësaj ndodhie, me ndihmën e djalit, Danilo kishte vrarë burrin e saj. Për këtë vrasje ajo kishte fajësuar ‘ballistët” shqiptarë, të cilët, sipas saj nuk u zbuluan asnjëherë, edhe pse historia e vrasjes ka të bëjë me një skandal amoraliteti, ku ishte përfshire një zyrtar i larte i UDB-së.
Vllasi më vonë tregon se ishte bërë presion në tri instanca gjyqësore dhe Ferat Muja ishte dënuar me pushkatim. Edhe në këtë fakt, ai mbetet një regjistrues i thjeshtë, pa bërë fjalë për ndikimin, që ai kishte ushtruar pikërisht ai, në këtë pushkatim, pa përmendur prokurorët dhe gjyqtarët, shqip dreq folës, si Ismet Emra, Kapllan Baruti e shumë të tjerë. Vllasi pastaj tregon sesi, Nikola Lubiçiq, kishte premtuar se Kryesia e Jugosllavisë me autorizime kushtetuese për falje të dënimeve me vdekje, Feratit do t’ia zëvendësonte këtë dënim me burg të gjatë. Këtu Vllasi nuk jep sqarime se para kujt i kishte bërë këto premtime krimineli, Lubiçiç? Kush kishte qenë i pranishëm, me rastin e atyre premtimeve? Vllasi nuk jep më shumë detaje, por vazhdon të përbirohet nëpër vrimat e zeza të shpirtit të tij skëterrë, duke e margjinalizuar këtë ngjarje, e cila sipas tij kishte ndodhur diku në vitin 1986, do të thotë, jo në qershor të vitit 1982, në kohën kur ai vetë kishte kërkuar aksion të përqendruar për shkatërrimin e nacionalizmit dhe irredentizmit shqiptar. Ja se në çfarë mënyre titisti i damkosur mundohet të përvijohet nga e vërteta edhe pse dihet botërisht, data e vrasjes së Danilos dhe e pushkatimit të Ferat Mujës.
Në shkrimin e tij, të botuar në “Koha Ditore” Vllasi bën përpjekje që të lajë mu-në me shu-në, duke rrëfyer sesi serbët gjithnjë kanë instruktuar dhe kanë inskenuar afera e fushata si kjo e Dik Martit, por në asnjë prej këtyre aferave nuk ka marrë pjesë ai vetë, as shqiptarët që i kishin shërbyer me besnikërinë e skllavit padronit jugosllav, prej vitit 1945, kur Fadil Hoxha kishte urdhëruar pushkatimet masive në Drenicë, kundër brigadës së Shaban Palluzhës. Nuk është në etikën komunisto-titiste të Vllasit të përmend ndodhitë e vërteta të tragjedive në Kosovë, meqë ai merret me disa nga inskenimet, por nuk shkruan se sa mijëra shqiptarëve iu kishte grabitur pasuria dhe ishin dënuar me burg, ishin vrarë e gjymtuar në aksionin e mbledhjes së tepricave, të ashtuquajturit “ aksion i vishakut”, 1948-1950, nuk shkruan asnjë fjalë për traktatet ndërshtetërore mes Jugosllavisë e Turqisë për dëbimin, pa të drejtë kthimi, të qindra mijëra shqiptarëve për në Turqi. Vllasi lë anash aksionin e mbledhjes së armëve në dimër të vitit 1955-1956 dhe në mënyrë sistematike, ishin rrahur, ishin gjymtuar e vrarë qindra shqiptarë, për të dorëzuar armët që nuk i kishin.
Në shkrimin e tij lidhur me fabrikimet e serbëve, Vllasi bën përpjekje ta nxjerrë qimen prej tëlyenit dhe mendon se edhe ai po jep një kontribut në këtë drejtim, duke rrëfyer sesi ai ka qenë vetëm regjistrues i ndodhive antishqiptare, por kurrsesi pjesëmarrës dhe ekzekutues.
Kur lexuesi, i ri i Kosovës, i cili nuk ka sa duhet informacione lidhur me krimet që kanë kryer kundër shqiptarëve liridashës: Azem Vllasi, Ali Shukriu, Sinan Hasani, Xhevdet Hamza, Rrahman Morina, Jusuf Karakushi, Shaban Kajtazi, Mehmet Maliqi, e qindra të tjerë, kur ai lexon broçkulla të tilla të përditshme në “Kohën Ditore” e cila është fabrikuesja e të gjitha të zezave antishqiptare, pale mund edhe të mendojë se ky Azem Vllasi paska qenë madje edhe kundërshtar i regjimit jugosllav.
RKL 29. 12. 2010
