Shpresa Bajraktari-Ruci Rroftë 5 Maji- Dita e Dëshmorëve!

Shpresa Bajraktari-Ruci Rroftë 5 Maji- Dita e Dëshmorëve!

Lavdi të përjetshme Dëshmoreve të Atdheut!

Historia e kombit shqiptar është histori e lavdishme e popullit shqiptar, për te cilën ne shqiptaret ndjehemi shume krenare.

Kjo histori është shkruar me gjakun e bijave dhe bijave me te mira te atdheut tone, qe me trimëri te rralle dhanë jetën për idealet e lirisë dhe te pavarësisë .

Lufta Antifashiste Nacional -Çlirimtare shënon një nga epopetë me te lavdishme te popullit shqiptar te udhëhequr nga PKSh me ne krye strategun,  Enver Hoxha .

Kjo lufte I fali Mëmës Shqipëri 28 mije dëshmorë, qe vaditen rrënjët e lirisë me gjakun e tyre te pastër.

Me 5 Maj 1942 ra heroikisht sekretari Rinise Komuniste Shqiptare I riu Qemal Stafa.

Kështu qe data e 5 majit u vendos te përkujtohej si Dita e Dëshmoreve.

Ne këtë dite te veçantë populli bën homazhe për te përkujtuar këta djem dhe vajza qe ranë për te mos vdekur kurrë.

Ata te inspiruar nga idealet te larta te lirisë ,se pavarësisë ,për një bote te re pa shtypës dhe shfrytëzues , nuk kursyen asgjë ,as jetën për atdheun e tyre te dashur.

Ne Epokën Lavdimadhe Enveriane i beri realitet idealet e tyre. Populli shqiptar nen udhëheqjen e PPSh me ne Krye vizionarin Enver Hoxha beri realitet aspiratat e dëshmorëve për një Shqipëri te lire te re dhe pa shtypës dhe shfrytëzues .

Çliroi vendin jo vetëm nga vargoj e pushtueseve ,por edhe nga vargoj e shtypjes dhe shfrytëzimit feudo borgjez.

Ne vend te tyre vendosi pushtetin e klasës punëtore dhe fshatarësisë ,e cila mbronte interesat e aleancës se tyre.

Brenda një kohe te shkurtër rindërtoi vendin nga dëmtimet e mëdha te luftës, iu përvesh punës për transformime te mëdha politike ,ekonomike dhe shoqërore si dhe ndërtoi Shqipërinë e Re Socialiste pa shtypës dhe shfrytëzues.

Shqiptaret për here te parë u bën zot te atdheut te tyre ,qe nuk guxoi kush ti prekte fitoret e arritura sepse do te gjenin dështimin e tyre.

Ngriti ne piedestal emrin e Nenës Shqipëri.

Pra për këtë bote ëndërruan dëshmoret , qe u be realitet vetëm ne Epokën Enveriane.

Pas përmbysjes se sistemit socialist ,si gjithçka u përmbys dhe u shkatërruan te gjitha vlerat materiale dhe morale, edhe ndaj dëshmoreve u ndoq politika e rrugëve duke I ndare dëshmorët dhe zhvarrosur disa prej tyre. U shkatërruan pllaka dhe lapidare te dëshmorëve nga dora e vandaleve qe kishin marre pushtetin, qe fatkeqësisht vazhdojnë dhe sot.

Iu hoqën dekoratat heronjve te luftës dhe te punës ,me paturpësinë me ta madhe shume prej tyre i shpallen, kriminelë dhe ne vend te tyre dekoruan kriminelet e luftës dhe tradhtarët e kombit , duke i vrare kështu për here te dyte dëshmorët e lirisë.

Keto ishin disa nga arritjet te ashtuquajturës demokraci qe populli tashme i njef dhe po i shef mire.

Ne sistemin kapitalist; politika shqiptare sot spekulon shume me emrin e dëshmorëve .

Ata i përdorin luftën dhe dëshmorët vetëm për kredo politike dhe për elektorat, se dihet qe ndjenjat e popullit janë te lidhura me luftën dhe me dëshmorët e saj.

Por e vërteta është se pushtetarët e sotëm te majte dhe ata te djeshmit te djathte kane shkelur dhe abuzuar mbi gjakun e dëshmorëve ,pasi pushtetin e klasës punëtore dhe fshatarësisë te fituar me gjak , e zëvendësuan me pushtetin e borgjezisë ,e cila mbron interesat e borgjezisë duke shtypur dhe shfrytëzuar popullin e varfëruar.

Ne vend te mirëqenies se premtuar popullit, lulëzuan krimi, droga .prostitucioni ,viruset vdekje prurësve ,siç është dhe covid 19 ,pasiguria për te ardhmen.

Si dhe shume plage te thella te tjera te shoqërisë. qe janë bashkudhëtarë te sistemit.

Pas gjithë këtij regresi qe ka ndodhe ne Shqipëri gjaku I te rënëve për liri bën apel!

Por pavarësisht nga qëndrimet qe mban politika borgjeze ,populli e ka ruajtur thelle ne kujtesën , nderimin për dëshmoret dhe veprën e tyre te pavdekshme, dhe do tu jete gjithnjë mirënjohës bijve dhe bijave te vet, për sakrificat sublime qe bën ata për atdheun .

Populli ne këngët e tyre i ka përjetësuar te rënët duke u kënduar :

 

Ju kish lindur nena

Për një bote te re 

Lum more djema

Që ratë për atdhe.

 

Krenari dhe mirënjohje te përjetshme për te gjithë te rënët ,qe me gjakun e tyre te pastër shkruan Epopenë e Lavdishme te Luftës Antifashiste Nacional-Çlirimtare!

 

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …