Blerim Muriqi

Blerim Muriqi: Kurti në kalkulimet e tij tashmë beson në shumësinë elektorale anti-luftë dhe anti-Shqipëri.

Me pagën minimale kundër UÇK-së për ta peshkuar elektoratin anti-UÇK dhe anti-Shqipëri të LDK-së

KM Kurti e ka vënë Vetëvendosjen me gjithë kapacitetet e saja (partiake e pushtetore) në shërbim të tandemit Vjosë-Donikë për peshkimin e masës elektorale të LDK-së anti-UÇK dhe anti-Shqipëri në dobi të zgjatjes së pushtetimit të tij.

Kurti në kalkulimet e tij tashmë beson në shumësinë elektorale anti-luftë dhe anti-Shqipëri.

Koha nuk do ta përgëdhelë këtë llastim të tepruar. Jo çdo gjë që fluturon hahet, KM Kurti!

Të shumtë nga mbështetësit e pushtetit do thonë çështja kishte të bënte me Vetranët, me listat apo pangopshmërinë e tyre për paratë, sikur po mbivendoset diskursi anti UÇK me përvojën e LDK-së së kohës së luftës të tipit “Bota sot”, mendësi kjo që po vjen vërshim pushtues hapësirës pushtetore nga kavanozët e konservimit nëpër degët e LDK jashtë vendit dhe xhepat kriminal që ridimenzionoi axhenda ruso-serbe brenda gjirit të ndërkombëtarëve në Kosovë, të cilët nuk i rezistuan dot tandemit “struktura të infiltruara ruso-serbe + shqiptarë të shitur -”.

Dalja e Vetëvendosjes me lakuriqësinë reale në dritën e diellit politik të anti UÇK-izmit të eksponenteve edhe dosje-dëshmuese kundër UÇK-së në Hagë, sikur është rasti me Donika Gërvallën të përdorur nga linja proserbe brenda LDK-së (histori që vjen e nxitur nga armiqësia e LDK-së me histori jugosllave kundrejt LPK-së që krijoi UÇK-në në rrugën e popullit tonë drejt  çlirimit të trojeve dhe bashkimit të tyre Shqipërisë Amë,  na ndihmon të kuptojmë se brenda LVV-së tashmë mbizotëron ideja se pjesa dërmuse e  popullit tonë ishin kundër luftës dhe si pasojë e kësaj ajo shumicë vazhdon të jetë anti UÇK. Pavarësisht asaj që mund të ketë qenë e djeshmja e Vetëvendosjes si sentiment ndaj çlirimtarëve dhe Çlirimtares, sot atje kalkulohet matematikisht për të qëndruar në pushtet. Për këtë, në mungesë të kapaciteteve pushtetore LVV-ja ia ka mësyer të bëjë vend në shumicën pretenduse të anti UÇK-izmit. Përvoja na thotë se LVV ia ka dalur t’i ndërtoi dy shtylla të saj të suksesit: piketimin e gabimeve që prodhoi harambashizmi i ish pushteteve pararendëse me gjithë të këqiat që prodhuan dhe identifikimi i mesit shoqërorë për ta shitur sagën e vet duke e  evidencuar 47% shin e popullit tonë analfabet, të paditur dhe injorant, të cilën masë ajo e quan hapsirë të artë për ta përdorur (shih platformën e brendshme të LVV-së për çështjen). Ajo ia ka dalur t’i realizoi kuotat pretenduse dhe tani asaj i duhet nxitja e re për ta mbajtur lartë flamurin e përdorjes së të tillëve duke ia bashkuar edhe të tharmin anti UÇK. Ky synim elektoral i LVV-së po na tregon  se ajo nuk njeh kufij  dhe nuk pranon të vëhet në matricë moraliste sikur e kërkon politikëbërja dhe mementumi i Kosovës dhe ai gjithkombëtarë.

Akuza e opozitës se LVV do ta kthei Serbinë në Kosovë nuk është më pak djallëzore e pushtetqëllimore se sa tentim-përdorja nga LVV të sentimentit Jugosllav që karakterizohet me anti UÇK-izëm të skajshëm, i cili i ka rrënjët burimore në Beograd për platformën anti Shqipëri. Kjo armiqësi ndaj Shqipërisë ka dekada që ia ka dalur të bëhet devotshmëri në klasën jugosllave të atyre që e shitën shpirtin te Serbia dhe mbrujtën fëmijët e tyre (biologjik e politik) me jugosllavizmin.

Kjo luftë e filluar nga LVV me shkopin Vjosë-Donikë për t’i marrë elektorat LDK-së tradicionale anti UÇK me histori prejardhjeje jugosllave, krahaz anti UÇK-izmit e ka nxjerrur haptazi edhe shpatën anti Shqipëri në skenë. Sot guxohet krejt kollaj, pa  u hamendur fare për drojën e gjykimit nga morali publik, të shahet Shqipëria nëpër nënzërin e fyerjes së KM Rama. Qëllimore është krijimi i jazit Kosovë Shqipëri. Kjo yshtje serbe tashmë me vetëdije apo pa të po bëhet mjet për ruajtje pushteti. është për të ardhur keq se si “siamenizmi vëllazërorë” i mjeteve që po përdoren anti-UÇK dhe anti-Shqipëri po ngjanë realitet mes interesave për ta mbajtur pushtetin të KM Kurti dhe gjeostrategjisë serbo-ruse.

Ky diskurs që dalëngadalë po merr teren të përvojës “nga hajnia te trajtesa kriminel lufte dhe vrasës edhe brenda shqiptarë për UÇK-në”, sa do që në pamje të parë duket të jetë qëllimor elektoral, thellë në vetvete është më shumë se kaq.

Shërbimet Ruso-serbe duket të jenë ndihmës me duart e fshehura në gjithë këto zhvillime për hisen e tyre të tepsisë të tipit pro Trump (për orientimin e politikave në favor të gjeopolitikës ruse).

Kjo përdhosje e vlerave sublime UÇK-Shqipëri  përmes shtyrjes së axhendës elektorat-mbledhëse të Partisë Guxo të elektoratit me bazë sentimentin serbojugosllav dhe ndjenjës armiqësore ndaj Shqipërisë dhe UÇK-së, pa çka se sot e ditët në vazhdim do ta tensionoi klimën dhe do ta nxisë ashpërsimin e diskursit opozitar, do të dëshmohet si ndihma më e madhe që LVV mund t’ia jep Kosovës dhe hapsirës shqiptare në përgjithësi, prej se ajo  ka ardhur në skenë, krahas rrëzimit të establishmentit shëndrruar në konjuktural të pushteteve që po e mbysnin vendin në moçalishte vegjetuese. Kjo vjen si pasojë e besimit që ka  krijuar KM Kurti për ta nxjerrë kokën nga maska. Pushteti dhe vetëm pushteti në kokën e një të sëmuri mund të jetë kaq tundues sa nxjerrja e shpatës mbi setër ta sakatoi momentumin e kombit.

Në momentin kur elektorati e kupton se partia që ata mbështeten po koketon jo vetëm me Listën Serbe, islamin politik, antiamerikanizmin të ngjyrosur kinse me proeuropianizëm dhe këtë koketim të hapur po po e shëndrron në fatkeqësinë tonë tësotme dhe në fatin tonë të nesërm gjërat do rivinë nëvendin e vet.

Bota tashmë është në rreshtimin për ta mbrojtur paqen të cilën e ka rrezikuar rëndë Ruasia. Europa anemike në dyert e së cilës po luhet ploja e moslëshuarjes në një luftë globale nuk është e nuk mund të jetë më shumë se një kalkulatore thjeshtë për fatin e saj. Ky përfitim europian që e ka fatin dhe kokën e shtrirë në duart amerikane ku paqja botërore sot ka gjetur strehë, sikur dje fati i dy luftërave botërore e bënë gjeopolitikën serbe humbëse kundrejt pozicionit gjithnjë e mëpremtues të faktorit shqiptar në rajon dhe veçanarisht dy shteteve shqiptare. Ashtu sikur në të shkuarën që marsi 2004 vetëdijësoi bashkësinë ndërkombëtare se Pavarësia e Kosovës duhej deklaruar, tashmë zhvillimet ndërkombëtare dhe mosshkëputshmëria e Serbisë nga Rusia po e shtynë faktorin ndërkombëtar të angazhohet në përmbylljen e shtetësisë së Kosovës me njohje reciproke të Kosovës me Serbinë.

Shtyrja dhunshëm e Serbisë drejt njohjes së Kosovës nga bashkësia ndërkombëtare përmes shtruarjes së terenit të tipit “me Përëndimin a me Putinin” nuk e tumirë axhendën anti-Shqipëri dhe as atë anti-UÇK të aspiratës pushtetzgjatëse të KM Kurti tashmë me probleme të theksuara edhe për komunikimin me amerikanët. Amerikanët (tashmë duket në sfond), e kanë bërë ndarjen Kosovë dhe çështje shqiptare me Albin Kurtin (i cili në kaotizmin e kërkimit të pushtetit ka përzier të gjitha gjellat nga tipizimi i një sikomunizmi tepër bolshevik deri te koketimi me islamin politik dhe tendenca për t’u futur nën tutelën e imagjinuar Makronisto-europianiste si shprehje antiamerikane, gjë qënuk e durojnë mardhënjet ndërkombëtare sot).

Për fund KM Kurti do të mësoi se përplasja me veteranët është një betejë e humbur që në thelb të nismës. Kjo tendencë për ta shtruar terenin “nga hajna, kriminel në anti UÇK dhe armiqësi me Shqipërinë” do të rezultoj me të mirën e madhe që Kurti po ia bënë vendit, sepse do të vetëdijësohen masat elektorale për shterpësinë e politikave të tij, të cilat ai po mundohet ti ankoroi me anijen e tij pushtetore në gabime historike.

Mbetet çështje kohe kur do të bien përfundimisht kuotat mbështetëse elektorale për Kurtin dhe do të filloi Vetëvendosja të performoi konkurueshëm në skenë. Tatëpjeta tashmë ka filluar dhe duket të jetë rapide, pa çka se ai apo shërbimet e huaja nga ndihma anësore për të kanë qenë të saktë për verbërinë mbushur me hakmarrje që solli keqeverisja edhe përtej 47% të paraparë nga vetë Kurti.

Të shprehurat e Donika Gërvallës dhe Vjosa Osmanit nuk janë të rejat e skenës, ato janë thjeshtë konstantet e një mendësie të instaluar me shumë bujë nga eksponent Ali Shukriqist pasuar nënplafëve LDK-ist herë si paltformë e herë si shkarje, por gjithmonë funksional dhe në tendencë përshkallëzimi. Ky përshkallëzim i sotëm nga nënshtreha e Vetëvendosjes është i intenzitetit të vitit 1998/99 që ushtroi Serbia nga LDK-ja përmes “strukturave të instaluara brenda saj” dhe zëdhënëses proserbe “Bota sot”.

Ajo tepri proserbe e atyre viteve ‘98/99 i bëri atdhetarët e thekur ta linin LDK-në dhe të reshtoheshin me luftën a për luftën. Edhe sot do e duhet të ndodhë po i njëjti reagim!

Lufta brenda strukturës mund ta mashtroi e vonoi ndonjërin brenda LVV-së edhe pse them se janë shpresëkotë. Por, ata që nuk do të pështillen nëpër vonesë janë pikërisht ata për të cilët nuk ka vlerë më sublime se sa Shqipëria dhe lufta jonë çlirimtare për çlirim e bashkim!

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …