Nëpër qendrën e Prishtinës marshuan pederët, lesbiket dhe devijantët seksualë

Ridvan Rahimi: Homoseksualiteti apo homofobia?

Këto dite, pothuajse ne te gjitha mediet  elektronike e te shkruara ishin te vërshuara me “lajmin” për homoseksualët. Ata-o tashmë kanë fituar vrull të konsiderueshëm politik dhe shoqëror në shoqërinë tonë. Me debate, organizime, marshe e besa edhe parada  duke predikuar doktrinën e tyre të “dashurisë”, tolerancës e barazisë, kinse duke përçuar mesazhin se janë pjesë e shoqerise, të natyrshëm dhe jo te rrezikshëm. Ata-o insistojnë qe te mirëpriten e të jenë te pranueshëm ne shoqëri duke proklamuar se homoseksualiteti të shihet thjesht si një mënyrë jetese dhe e natyrshme. Zaten ky eshte mesazhi i tyre qe kurre nuk e kam kuptuar!

Pse u dashka gjithë ky proklamim e investim për diçka te natyrshme?

Tek e fundit çfarë me duhet orientimi seksual i tjetrit kur akti seksual eshte thjesht intim dhe shumë personal? – Megjithate po shprehi opinionin tim.

Homoseksualiteti si dukuri ekziston qe ne kohet e hershme dhe si i tillë asnjeherë nuk eshte pranuar nga shoqeria, perkundrazi eshte denuar. Andaj nuk eshte çudi qe po ndodh edhe sot e qe nuk pranohet nga pjesa dërmuese e shoqerisë.

Pse ky proklamim kaq i zhurmshëm nga njëra anë dhe ky refuzim masiv nga ana tjetër? – Po fillojme me të dyten, per respekt te 99% te shoqerise qe e refuzon kete dukuri.

Nëse homoseksualiteti duhet pranuar ne emer te dashurisë sepse edhe çifti homoseksual “e do” njëri-tjetrin atëher i bie që  dashuria eshte thjesht justifikim per verpimet e tyre të “ natyrshme” sepse ne emër te ketij subjektiviteti mund te justifikohet çdo lloj i sjelljes.

Te gjithë keta pjestarë-e jane te krijuar me bashkimin e çiftit, përkatesisht prinderve të tyre. Atëher ku mbetet logjika e tyre e riprodhimit?

Prova më e mire që kemi është ajo biologjike. Organet seksuale janë ndërtuar me siguri për marrëdhënie mashkull-femër. Prandaj homoseksualiteti është në kundërshtim me natyrën per te cilen eshte krijuar.

Homoseksualiteti sigurisht është një lajthitje, një shtrembërim nga natyra në të cilat një burrë apo një grua ka të vështirë për të vepruar në përputhje me funksionet natyrore të trupit por kjo nuk e bën atë normale dhe te natyrshme.

Formulimi për homoseksualitetin mashkullor është se ata e braktisin funksionin e natyrshëm me gruan.

Pasojat nga sëmundjet seksuale të transmetueshme të homoseksualitetit tashmë janë të argumentuara shkencërisht.

Duke mos i pranuar shoqeria si të tillë kjo ndikon tek ta negativisht, madje duke i çuar edhe ne depression. Nese eshte dicka normale ateher pse ky shqetesim?

Sigurisht qe ka edhe më tej argumente te shumta se homseksualizmi nuk është e natyrës njerëzore dhe si i tillë i papranueshëm.

 Cilat jane “argumentat” qe perdorin pjesetaret e ketij “komuniteti”?!

Shumica e argumenteve kanë për qëllim krijimin e një përshtypje se homoseksualiteti është mjaft i përhapur dhe se kjo ndodh kudo në natyrë dhe se ajo që ndodh në natyrë, është e natyrshme.  – E vërtetë është që ndodh ne natyrë e posaçerisht te disa kafshë por disa kafshë hanë edhe të vegjëlit e tyre, andaj  sjellje te tilla nuk mund të jetë model për njeriun

Aktivistët e këtij “komuniteti” ankohen se refuzimi i shoqërisë për ti pranuar i privon nga të qenit të lumtur. – Por ky është një argument qesharak.

Sjellja homoseksuale ndodh në të gjitha kulturat dhe shoqëritë, në shkallë të ndryshme, apo nga personalitete te artit, kultures, politikes apo shkences – Por kjo nuk thotë asgjë në lidhje me të qenit normal.

Publicitet marramendës per diçka qe e quajne normale – Nese eshte dicka normale ateher pse gjithë ky investim thjesht per ta shfaqur orientimin e tyre seksual.

“Komuniteti” homoseksual kërkon mbrojtje ligjore për të pasur marrëdhënie me njerëz të të njëjtit seks. – Pse u dashka mbrojtje ligjore per diçka qe eshte ligjore dhe e “natyrshme”?

Kundershtaret e tyre i quajnë homofob – Si do ti quajmë ata, qe nuk pajtohen kurrsesi me mendimin tim se homoseksualet nuk jane ne netyren njerezore?

Ankohen per te drejtat e tyre – Nuk kam degjuar ndonje rast qe dikush eshte perjashtuar nga puna, shkolla, institucioni per shkak te orientimit seksual.

Por, natyrisht, ata nuk mund të ankohen për”të drejtat” e tyre, për shkak se të “drejtat” e tyre nuk mund te gjejnë përkrahje në një sistem krejtësisht te natyrshëm.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …