Edi

Njerëzit pa turp, pa karakter, pa moral e pa njerëzi, nuk kërkojnë falje edhe kur e shohin dhe binden se kanë gabuar

Fushata që shpërtheu kundër kryeministrit të Shqipërisë, Edi Rama, është në vazhdën e fushatës  së korit të shorrashkave shqiptarë dhe shqiptare, në Tiranë nga klanet e Berishës e Metës, dhe çerdhja   e Dejonas Mihalisit,  në Kosovë nga “garda e mafiozëve” të Vetëvendosjes si dhe disa  nga origjina e ish krijesave të kohës së bashkim vëllazërimit të shqiptarëve me serbë e të tjerë, të cilët, në të kaluarën më shumë e kanë dashur Jugosllavinë sesa Shqipërinë.

Pjella e tillë sot nuk ka guxim të deklarohet pro Serbisë,  përveç rastit të gllumacit, Enver Petrovci, i cili kishte përkrahur hapur regjimin e Millosheviqit, të Veton Surroit që UÇK-së e quan fashiste dhe bën krahasime mes Radiojçiqit e Adem Jasharit  e ndonjë  antishqiptari- shqipfolës nga ata që po dëshmojnë në Hagë kundër krerëve të luftës së UÇK-së. Shumica e kësaj lukunie zagarësh  mllefin e zemërimin e derdhin  kundër Shqipërisë, sidomos kundër Edi Ramës dhe Partisë Socialiste. Dikur e shanin  dhe e fyenin Enver Hoxhën dhe Shqipërinë Socialiste. Janë krejtësisht po ai brumë.

Në intervistën e Edi Ramës për  gazetën britanike  “Financial Times”, Marton Dunai, ka bërë  një sqarim duke treguar se e ka korrigjuar intervistën me kryeministrin e Shqipërisë, Edi Rama, në pjesën kur ka folur për Kosovën dhe tensionet në veri.  Gazeta britanike tashmë ka vënë sqarimin tek teksti kur Rama flet për “tokën e askujt”, duke sqaruar se e ka pasur fjalën për pjesën veriore të Republikës së Kosovës dhe jo për Kosovën, sikur kanë komentuar vetëvendosistët në Kosovë, madje edhe ish negociatorja, Edita Tahiri, e cila vë në dyshim përkatësinë kombëtare të Edi Ramës, duke aluduar se ai  është me origjinë serbe, pasi babanë e kishte ortodoks. Gazetari i “Financial Times”, Marton Dunai, kishte pranuar se pak më vonë kishte ndryshuar këtë artikull për të sqaruar se kryeministri i Shqipërisë, Edi Rama po diskutonte problemet në veriun  Kosovës, jo në të gjithë vendin. Edi Rama kishte deklaruar se veriu i Kosovës është shndërruar në “tokën e askujt” ku të gjitha krimet kombinohen me nacionalizimin në rritje. Me kalimin e viteve Veriu i Kosovës është bërë një vend  ku të gjitha llojet e krimeve kombinohen me nacionalizmin në rritje. Kufiri mes krimit dhe politikës është zbehur, ishte  shprehur,  Edi Rama për Financial Times. Ndërkohë  kori i sorrashkave në Prishtinë dhe në Tiranë,  kishte akorduar zërat e çjerrë  me fyerje, sharje, etiketime  kundër kryeministrit të Shqipërisë, Edi Rama.

Nëse ndokush prej këtij lloji të njerëzve e ka lexuar me kujdes fjalën e Edi Ramës, mirëfilli është kuptuar se theksi i fjalës së tij ishte, Veroi i Kosovës, që realisht ende është “tokë e askujt” në kuptimin simbolik, sepse më rezolutën 1244 të Këshillit të Sigurimit, e cila është ende në fuqi, derisa ende nuk ka rezolutë që e shfuqizon atë, jo vetëm veriu, por tërë Kosova de iure është në sovranitetin e Serbisë. Këto janë fakte dhe këtë e di çdo diplomat i botës.

Rezoluta 1244 e KS të OKB-së, bën që në çdo takim në Nju Jork, fillimisht të raportojë, përfaqësuesi i UNMIK-it, pasta qeveritari i Kosovës, cili do qoftë ai.

Po ashtu dihet botërisht se Kosova nuk është shtet i pranuar në OKB as në BE. Këto dy organizata më të rëndësishme të shteteve të botës, ende nuk e njohin pavarësinë e Kosovës. Këtë fakte më mirë se askush tjetër do të duhet i dinte zonja ish-kryenegociatore, Edita Tahiri, e cila nuk ka të drejtë ta akuzojë as kë,  sepse vetë ajo ka qenë kryesorja e krijimit të këtij qorrsokaku. Nuk fshihen dështimet duke ngritur zërin kundër Edi Ramës, vetëm sepse ka shfaqur hapur të vërtetën e “tokës së askujt”. Të gjithë reaguesit e dinë fort mirë të vërtetën e deklaruar publikisht, të sqaruar publikisht  nga gazetari anglez, por ka mjaftuar një fjalë e Edi Ramës, për t’iu vërsulur.

Tani kur është sqaruar gjithçka, kur e vërteta shihet e dëshmohet krejt çartë, këta njerëz, nuk kërkojnë falje, sikur e do morali, njerëzia, karakteri i njeriut normal, sepse u mungojnë këto virtyte njerëzore, sepse janë mësuar e janë dresuar të shajnë të fyejnë,  të gënjejnë, të mashtrojnë, me qëllim për të mbështetur partinë e cila me gënjeshtra, makinacione e  mashtrime fitoi pushtetin dhe  vazhdon të qeverisë me të tillët që i ka instaluar kudo. Sali Berisha ka vlerësuar se kjo deklaratë e Ramës është “superskandaloze”, teksa e ka quajtur Ramën “Pashiqi shqiptar”.

Urrejtja  e Vetëvendosjes kundër Edi Ramës është e papërgjegjshme dhe e dëmshme kombëtarisht. Realisht është një urrejtje e ushqyer nga opozita në Shqipëri, nga Berisha e Meta dhe nga “kruzhoku” i Vetëvendosjes, në Tiranë, në krye me Dejonas Mihalisin, Elvisin, Ferrin e disa ferra të tjerë.

Qëndrimi përbuzës, injorues,  prepotent e naiv i kryeministrit, Albin Kurti,  ndaj Shqipërisë dhe Edi Ramës, nuk është diçka e re, por me siguri se nuk do të zgjasë shumë,  sepse, janë vetë shqiptarët që mendojnë, veprojnë e do të heqin nga barra një regjim përçarës, që shkel vlerat e UÇK-së,  fyen veteranët dhe të gjithë ata që organizohen apo shprehen kundër veprimeve të tij, bisedon me terroristët serbë, injoron Qeverinë e Shqipërisë, trash marrëdhëniet e tij miqësore me Greqinë, shteti që ka shkatërruar e terrorizuar shqiptarë edhe më shumë se Serbia e se  çdo shtet tjetër.

Inati e xhelozia e tij  e sëmurë kundër Edi Ramës, ka për bazë varfërinë e tij shpirtërore e intelektuale, sepse në prani të Ramës, ai përjeton kompleksin e vogëlisë dhe të inferioritetit, përballë një burrë-shteti, që i del zot çdo sfide të brendshme e ndërkombëtare,  që shkëlqen me  paraqitjet  e tij në OKB, në Këshillin e Evropës, në BE dhe kudo në takime ndërkombëtare.

Albin Kurti e di se kudo ku ndodhet me Edi Ramën, nuk e manifeston dot egon e tij, për të cilën mendon se është superiore dhe ky është në radhë të parë kompleksi i  tij, kompleksi i njeriut të paarrirë, emocionalisht, politikisht, intelektualisht, njerëzisht…

Injorimi, që Albin Kurti i bën Shqipërisë, është gati  i njëjtë me atë të Sinan Hasanit e Ali Shukriut, edhe prese rrethanat janë krejtësisht tjetër fare. Qëndrim i tij pro Sali Berishës e Ilir Metës dhe  kundër Edi Ramës, Qeverisë dhe Shteti shqiptar, tashmë është fare i qartë.

Ky qëndrim në radhë të parë është përpjekje për thellimin e përçarjes, ndër-shqiptare,  dhe, si i tillë është thjesht antikombëtar, sepse nëse Kurti thirret në 51 përqindëshin e tij, Edi Rama ka fitore dhe besimin shumë më të madh të krejt shqiptarëve, jo vetëm sa dy vitet e qeverisjes me paterica të  Albinit,  por qe 12 e më shumë vjet. Nëse Kurti gjithçka arsyeton mbi bazës e fitores në zgjedhjet e fundit, nuk mund t ia mohojë tjetrit fitoren edhe më të madhe, vetëm sepse ai nuk e ka në mesin e shokëve, dhe sepse nuk fitoi një deputetet me mihaliqët, ferrët e zgaqët  e  tij, në Tiranë, në pjesëmarrjen e kundërligjshme në zgjedhjet e përgjithshme në Shqipëri.

Tani, Albin Kurti  trash miqësinë me grekët, me ata që urrejtjen kundër shqiptarëve e shfaqin krejt hapur, me ata grekë që ndër shekuj kanë vrarë e kanë masakruar qindra mijëra shqiptarë, me atë Qeveri greke që end ka ligj të luftës kundër Shqipërisë, me ata grekë që kanë masakruar dhe e kanë zhbërë Çamërinë, me ata  që pretendojnë ta pushtojnë  Vorio-Epirin, që kanë ngritur monumente në tërë Shqipërinë e jugut për grekët pushtues e shqiptar-vrasës. Ky është  tani patrioti me bateri të skaduara, Albin Kurti.

Kurti e njeh mirë atë histori të përgjakur, por për qëllimet e tij politike shkel mbi atë gjak, krejt pa të keq, sepse nuk ka më qëllim as ideal  bashkimin e shqiptarëve, sikur e kishte kauzën gënjeshtare për të fituar zgjedhjet. Tani, ka tjetër synim, atë përçarjes sa më të madhe mes shqiptarëve, duke pretenduar se shqiptarë të vërtetë janë vetëm ata që e votojnë Kurtin e kurtiqët e tij, se vetëm populli i Vetëvendosjes është popull që e meriton Kurtin dhe Kurti e meriton atë, se tash paska filluar të jetësohet “republika e tretë, ajo e vetëvendosjes dhe  e kurtit”. Kjo mendje njëdimensionale, totalitare, kjo logjikë e pranimit të vetvetes  dhe përjashtimit të tërë botës, kjo rrugë bunkerizimi dhe prishje me krejt aleatët,  nuk do të ketë pasoja vetëm për Kurtin e turmat që i vënë pas, po pasojat do t’ i vuajmë të gjithë, andaj duhet një qëndrim i prerë gjithëkombëtar, një stopim gjithpopullor i kësaj logjike të qeverisjes bizantino-aziate.

 

Ahmet Qeriqi

  1. 10. 2023

Prishtinë

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …