Prokuroria e Posaçme kundër Korrupsionit dhe Krimit të Organizuar, kërkon rikthimin e Sali Berishës në arrest shtëpiak

Mehmet Bislimi: Sali Berisha, ky zjarrvënës i Shqipërisë!

Sali Berisha, si dje edhe sot, madje në disa segmente vepron edhe më keq së armiqtë e përbetuar që kanë synim t’i vënë zjarr Shqipërisë! Berisha nuk bën ndonjë përjashtim nga mentaliteti i të qenit Bajraktar anadollak autokrat, hakmarrës, piroman i shthurur, autoritar i cili keqpërdor në mënyrën më arrogante numrat e dhënë (votën), nga kokëshkretët e tij. Vota në kuptimin e peshës politike, që e yshtin atë për t’u sjellë si i gjithëpushtetshëm, arrogant i paskrupullt, agresiv i pa cipë dhe i pa pikë respekti përballë interesave madhore të atdheut.

Ai, në kohë lufte në Kroaci dhe në Bosnje e Hercegovinë i bëri koncesione Serbisë, në një kohë kur një botë e tërë i kishte vënë embargo asaj!

Ai theu këtë embargo, duke e furnizuar Serbinë gjakatare me naftë e hekur, pikërisht në një kohë kur Serbia po digjte Kroacinë dhe Bosnjën e po behej gati për ta djegur edhe Kosovën!

Berisha, shkaktoi falimentimin ekonomik të Shqipërisë, duke i lënë pa kulm e katandi mbi kokë shqiptarë, me anë të firmave Piramidale… a nuk mjaftonte vetëm një urdhër nga z. Berisha, që të shpallte firmat piramidale të jashtëligjshme. Kaq dhe vetëm kaq mjaftonte. Jo, ai nuk e bëri këtë, ngase synimi i tij ishte shkatërrimi i palcës dhe shtyllës së shtetit!

Në vazhdim, çështja e shitblerjes së energjisë elektrike Shqipëri- Serbi, marrëveshjet për telefoninë mobile Itali- Shqipëri- Serbi. Çështje konspirative këto, fatkeqësisht të sakta edhe sot e kësaj ditë të pa ndëshkuara këto nga drejtësia shqiptare, ndryshe ky do duhej të ishte që moti prapa grilave, duke u përgjigjur për dëmet që i ka bërë shteti shqiptarë!

Takimet e fshehta të përfaqësuesve të tij (Berishës), me Arkanin, fare të hapura e publike me Fazlliqin dhe dëmet e pallogaritshme që i shkaktoj buxhetit të shteti, duke e pasuruar veten e tija dhe Fazlliqet e tjerë krejt hapur, gjë që dihet tanimë!

Likuidimi i fshehtë i liridashësve tanë, siç është rasti me Remzi Hoxhën e tjera shëmti në rrafshin kombëtar në kohët më të liga për ne, as sot nuk dihet për fatin dhe mbetjet e Remzitu!

Shpërthimi i Depove të armatimit shtetëror, duke prekur kështu palcën kurrizore të shtetit, për pasojë, kishte mijëra të vrarë, deri tek rasti i Gërdecit. Berisha edhe sot, mbetet përgjegjësi kryesor pa marrë ende ndëshkimin për këto veprime shkatërruese për Shqipërinë!

Zhvatja nga mjetet për “Rrugën e Kombit!”, edhe sot e pasqaruar kjo çështje, padyshim rrugë jetike kjo (Aorta e Kombit), e cila ende nuk ka përfunduar në tërësinë e saj, që është vjelë e mjelë nga Qeveria Berisha deri në palcë!

Sali Berisha, së bashku me dhëndërinë e vet Melltezin dhe bashkëpunëtorë të tjerë, kishin përvetësuar në mënyrë të kundërligjshme, hektarë tokë për të ndërtuar më pas e përfituar mjete materiale për familjarët e vet!

Berisha, tanimë për çdo ditë, në mjetet dhe paraqitjet e tij publike, bënë kërkesë fare hapur, për të gjitha shtresat të llumit, që kanë gatishmëri për ti vënë zjarr Shqipërisë. Bënë kërkesë për të mos kursyer mjete, për ta rrëzuar me dhunë Qeverinë legjitime të vendit, pavarësisht cila dhe kush është duke qeverisur, me kërkesë të vetme: Për ta marrë ai pushtetin me dhunë, ngase me votën e lirë demokratike nuk po e merr dot që 13 vite!

Berisha, kishte kërkuar edhe arrestimin e luftëtarëve të Drenicës, Dukagjinit, Llapit etj. Janë me emër e mbiemër të gjithë ata që Sali Berisha dhe Gazidede i arrestuan dhe ndaluan, në mesin e tyre; Adem Jasharin, Adem Nurën, Hashim Thaçin, Zahir Pajazitin e të tjer. Madje,  kanë arrestuar dhe për pak kanë shpëtuar nga ekstradimi tek pushtuesi Serb, Xhevë dhe Fehmi Lladrovcit, Ramush Haradinaj e të tjerë- këto janë fakte që flasin!

Sali Berisha, duke yshtur mujsharë të tërë, me sëpata e çekan, demoluan dyert e Godinës së PD-së, arenë e trishtuar çakejsh kjo, ditëm drekë në shesh të Tiranë para botës së madhe!

Sali Berisha sot, me flakën e pishës në dorë, e më flakën e urrejtjes fshehur thellë në shpirt, për t’i vënë zjarrin Parlamentit shqiptarë, kjo nuk do koment, këtë po e sheh një botë e tërë!

 Berisha as nuk skuqet e as nuk turpërohet nga këtë veprime rrugaçërie kundër atdheut të vet, ky njeri- lider piroman, ky plak i matufosur, që do ta djeg Shqipërinë: O burrani, bini, t’i vemi zjarr Shqipërisë gjithandej- kjo është moto dhe qëllimi i Berishës!

Sali Berisha, po e djeg Shqipërinë në emrin tuaj o burra, o njerëz, o popull. A ka ligj atje, a ka shtet atje, a ka etikë atje, a djegën Institucionet, Parlamenti dhe godinat e atdheut, vetëm e vetëm për ta ardhur dhunshëm e pa kursyer mjete në pushet!

Sali Berisha, ka ngatërruar kohët, kur në emër të diktaturës e dhunës bënte ligjin atëherë- ai edhe tani do të njëjtën gjë: Për të ardhur me dhunë në pushtet, për të vetmin qëllim, që të ushtroj dhunë në emër të demokracisë!

Sali Berisha, kjo kopje e keqe e një analogjie po aq të marrë me shije të hidhur- një i çmendur që do t’i çmend të tjerët për rreth tij, me zjarrin e urrejtjes fshehur në gji, që do ta  djeg me zjarr nënën Shqipëri, pamje e shëmtuar kjo që po ripërtëritë për gjatë gjithë kësaj kohe të pas-humbjes së tij, si edhe mbrëmë, me gjithë shëmtinë dhe vrazhdësinë e tërësisë së saj aq primitive, anakronike, absurde dhe të mjerë!

CH-25-01-2026

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …