Skënder S. Kapiti

Skënder S. Kapiti: Kundër “tezës” për një komb kosovar

HYRJE

Jo vetëm kur politika e pushteti që  bëjnë korrupsionin , tradhtinë  dhe dëmin kombëtar  haptazi  për interesin e ngushtë personal, por edhe kur politika toleron, hesht, shmang dhe e neglizhon qëllimisht por edhe nga injoranca duke u justifikuar me të dhe duke u  maskuar pas saj dhe me “indiferentizmin” dhe “neglizhencën”  djallëzore  antikombëtare kundër interesit gjithëkombëtar;  KËTO , dhe jo vetëm këto, por  edhe kur politika dhe pushteti bëjnë patriotin  falso dhe sa për t’u dukur, dhe kur ato  spekulojnë dhe manipulojnë edhe me historinë, me  sakrificat, mundin dhe gjakun e heronjve  te popullit te vet, si dhe me varfërinë, me papunësinë , me demokracinë, me integrimin, me moralin dhe dinjitetin njerëzor, me ligjin dhe me drejtësinë, si dhe me dinjitetin e krenarinë  kombëtare vetëm si retorikë sa për përfitime politike dhe  për mashtrime publike. Këto dhe të tjerat  për politikën e tillë,  a nuk janë dhe a nuk përbëjnë  sjellje e veprime antikombëtare  për politikën? Dhe a nuk është e tillë politika  në Shqipëri  si ajo dje dhe në vazhdimësi që po vijon, dhe ky model a nuk po zbatohet  edhe në Kosovë?

Tjetër gjë është politika në dukje si demokratike, ajo e fjalëve të bukura e të mira, e demagogjisë, e premtimeve, e retorikës patriotike e kombëtare dhe tjetër gjë  është real-politika, pra ajo se çfarë bën dhe realizon në realitet ajo, jo vetëm për interesin e vet por për  interesin e publikut, shoqërisë, shtetit dhe të kombit. Interesi i politikës duhet të përputhet me interesin publik, gjithëkombëtar shqiptar, dhe nëse interesi i politikës është vetëm egoizmi, pushteti e privilegji si qëllim fund e krye i saj dhe mbi atë kombëtar, atëherëë politika është mashtruese, e korruptuar, e kriminalizuar, anti-publike  dhe antikombëtare. Realiteti është ai i cili vërteton atë se çfarë në të vërtetë është qoftë si ideologji, si filozofi, si politikë , si patriotizëm  dhe si shkencë.

 Emërtesa  “kosovar” për shqiptarët e Kosovës është përdorur gjithnjë politikisht, zyrtarisht dhe publikisht në Shqipëri. Historikisht politika e diplomacia e Shqipërisë, ka qenë e gabuar, dhe realisht e pa interesuar për realizimin e së drejtës historiko-kombëtare të shtetit etniko-territorial shqiptar. Kjo nuk është e vështirë për t’u vërtetuar po ta shohim historinë e politikës në Shqipëri. Këtë të vërtetë na e thotë edhe përfaqësuesi i parë diplomatik i SHBA-së në Shqipëri pas 45 vitesh të vetizolimit komunist, Christopher Hill në  intervistën te “Zëri i Amerikës” me 3 Dhjetor 2016 kur tha: … një gjë e kuptova më mirë se të tjerët; që Shqipëria nuk donte të ishte një vend me Kosovën; e kuptova se ishin dy vënde me të ardhmen e vet”.

Pra a nuk përbën ky një konstatim të saktë për mendimin dhe vizionin miop dhe të pa interesuar të politikës në Shqipëri, pasi kur ky mendim në Shqipëri është i tillë që ajo i shikon dy vendet, Shqipërinë dhe Kosovën si vende të ndara në të ardhmen e vet gjithsecili, a nuk do të thotë, se kjo politikë nuk është në favor të interesit të përbashkët gjithëkombëtar, dhe a nuk e vërteton faktin se Shqipëria, politika e saj i paska parë shqiptarët në trojet e veta jashtë Shqipërisë si vëllezër prej njerke?

 Këtë e vërteton edhe fakti se Shqipëria asnjëherë në ndonjë forum apo organizatë ndërkombëtare nuk ka kërkuar rikthimin e territoreve të veta të grabitura nga sllavët dhe grekët. Më shumë për shqiptarët dhe trojet shqiptare jashtë Shqipërisë, më shumë dhe gjithnjë e kanë kërkuar dhe kanë luftuar për Bashkimin kombëtar Kosova, dhe më shumë  janë interesuar SHBA se sa shteti shqiptar gjysmak londinez i Shqipërisë aq sa edhe gjatë Konferencës së Rambujesë diplomatë perëndimorë  shpreheshin të habitur se si ka mundësi që më shumë për Kosovën kërkojnë SHBA se sa Shqipëria.

Edhe kjo teza për një komb kosovar, vjen dhe buron tinëzisht prej asaj politike djallëzore antikombëtare që i fryn kësaj ideje, prej politikës së sëmurë për vetëm interesa pushteti, pasi sa më shumë përhapet ajo si ide aq më shumë ka për qëllim përçarjen, largimin apo distancimin nga shtetkombi  i bashkuar shqiptar. Ideja për një komb kosovar ka vetëm një qëllim: atë të mosbashkimin kombëtar në një shtet të vetëm shqiptar.

Dhe po përsëri citojmë nga intervista e Christopher Hill se: Ballkani është një proces i papërfunduar. PO, kjo është e vërtetë sepse procesi i Ballkanit nuk ka përfunduar sepse nuk është zgjidhur problemi i kombit shqiptar, sepse prej 100 vitesh nuk ka përfunduar akoma krijimi i shtetit kombëtar të bashkuar etnikisht dhe territorialisht shqiptar, proces i cili do të kryhet, dhe nuk mund ta  pengojë dot kurrë antishqiptarizmi dhe shovinizmi sllavo-grek; Bashkimi  do të kryhet, do apo nuk politika patologjike e interesave personale dhe të korruptuara dhe pse jo edhe të segmenteve apo të zgjatimeve të caktuara serbo-grekofile në Shqipëri , Bashkimin do ta realizojnë shqiptarët, të gjithë shqiptarët kudo ata ndodhen me ndihmën e SHBA-së.

Sa fatkeqësi është për shqiptarët që kanë këta politikanë dhe këtë politikë mjerane e cila nuk e kupton apo më saktë që nuk i intereson problemi kombëtar. Më shumë për Kombin tonë bën SHBA SE SA VETË POLITIKA DHE POLITIKANË TANË. A nuk po e kuptojmë se superfuqia e botës SHBA është me ne dhe ajo nuk ka qenë pjesëmarrëse as e Kongresit të Berlinit 1878 dhe as e Konferencës së Londrës 1913, kur u bë copëtimi i Shqipërisë. Dhe prej këtyre padrejtësive që na ka bërë Evropa, këtu e ka burimin politika 100 vjeçare amerikane dashamirëse e shqiptarëve, dhe deklarata e z. Hill se procesi i Ballkanit nuk ka përfunduar, kështu duhet ta marrim dhe ta kuptojmë ne shqiptarët këtë. Nuk ka përfunduar procesi i Ballkanit pa ju bashkuar republikës së Kosovës, Kosova Lindore, Presheva e ndarë qëllimisht nga komunistët jugosllavë në vitin 1945 për ta copëtuar trungun shqiptar ashtu siç bënë me shqiptarët dhe me trojet shqiptare në ish-Jugosllavi duke i ndarë territoret shqiptare nëpër republikat sllave të Serbisë, Malit të Zi dhe të Maqedonisë.

Edhe Republika e  Maqedonisë është një krijesë artificiale e komunizmit jugosllav dhe si një shtet i pavarur i krijuar si i tillë në vitin 1991. Pjesa perëndimore e Maqedonisë është territor shqiptar dhe Shkupi ka qenë gjithmonë si kryeqendra më e madhe jo vetëm e Vilajetit të Kosovës por e të gjitha trojeve shqiptare. Por mos të harrojmë faktin e rëndësishëm se në Preshevë, UҪPMB bëri luftën për çlirimin e saj ashtu si dhe në Maqedoni UҪK-ja( Ushtria Çlirimtare Kombëtare). Këto luftëra janë kombëtare për çlirim kombëtar, ishin vazhdimësi e Luftës së UҪK –s në Kosovë, pra së pari janë luftëra kombëtare shqiptare, sepse çdo luftë  çlirimtare kombëtare bëhet për krijimin e shtetit të Bashkuar Kombëtar dhe jo të ndarë siç është akoma edhe sot kombi shqiptar. Këto zhvillime, si të tilla janë faktorë historik të një rëndësie të jashtëzakonshme kombëtare të njohura, të pranuara dhe të vlerësuara ndërkombëtarisht nga Evropa  por në radhë të parë nga SHBA, miku dhe aleati më i madh i shqiptarëve; zhvillime dhe ngjarje të cilat e kanë ndërkombëtarizuar botërisht faktin se Bashkimi Kombëtar i shqiptarëve në një shtet është zgjidhja edhe e problemit të Ballkanit, të cilin e thotë ambasadori amerikan që: Ballkani është një proces i papërfunduar. Dhe ky proces përfundon kur të zgjidhet problemi kombëtar shqiptar, BASHKIMI. Por politika shqiptare e verbër vetëm për interes për pushtet nuk e bën dhe as nuk ka strategji kombëtare. Sikur të mos mjaftonte kjo na dalin ca ideatorë apo edhe intelektualë mercenarë që hedhin idenë antikombëtare për një komb Kosovar, ide e cila vjen si një reaksion negativ antikombëtar  dhe antihistorik shumëi dëmshëm për kombin shqiptar.

“Ideatorët”, politikanët, pseudo analistët dhe pseudo intelektualët e  politikës dhe të intelektualizmit negativ antikombetar të  sotëm të cilët po përpiqen të ideojnë një  komb  kosovar, ata  po bëjnë përçarjen dhe antikombëtarizmin. Dhe çfarë “ideje ”tjetër mund të pjellë apo “shpikë ” mëndja e këtyre farë “ideologëve ”  për shqiptarët e Maqedonisë, Preshevës (Kosova Lindore), Çamërisë dhe Malit të Zi. A mos duhen që kudo ku ka shqiptarë të formohen  kombe të tjera sipas logjikës alogjike dhe injorante të tyre. Kush fshihet pas tyre dhe cili është qëllimi i vërtetë i këtyre “ideokombformuesve” antikombëtarë. (Vazhdon…)

(Skënder S.KAPITI, DURRES, është autor i Librit “TRIUMFI I KOMBIT)

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …