RKL

RKL: Rrënohet muri, ngrihet struktura që garanton “sigurinë” për qytetarët e Mitrovicës së veriut

Edhe pse Qeveria e Kosovës, ditë më parë rrënoi murin e ngritur nga serbët, në Veri të Mitrovicës, serbët e asaj pjese të Kosovës kanë filluar ndërtimin, sikur thuhet të një “strukture betoni”, në marrëveshje me Qeverinë e Kosovës. Në këtë pjesë ku po ndërtohet kjo strukturë betoni, i pranishëm është edhe kryetari i veriut të Mitrovicës, Goran Rakiq. Ai një ditë më parë kishte paralajmëruar se sot  do të fillojë ndërtimi i një strukture betoni mbështetëse dhe të fortë, në lartësi prej 70 centimetrash dhe gjerësi prej 120 centimetrash, strukturë kjo e cila garanton  sigurinë për qytetarët e Komunës së Mitrovicës së veriut.

Kompromisi mes Qeverisë së Kosovës dhe kryetarit serb të komunës së Veriut të Mitrovicës, për rrënimin e murit dhe ngritjen e një muri tjetër, është një lojë e keqe politike me qëllim për të “fituar” dy palët, por realisht fiton vetëm pala serbe, në Veri e cila tashmë është faktorizuar si entitet dhe  nuk po heq dorë nga realizimi i synimeve për ta ndarë edhe “de jure” pjesën veriore të vendit tonë. Vetë arsyetimi që i bën kësaj ngrehine, kryetari serb, Rakiq, i cili thotë se “struktura metalike  po ngihet  për sigurinë e qytetarëve  Mitrovicës së veriut”, jep për të kuptuar qëllimin e vërtetë të kësaj ngrehine,  e cila nuk është një lojë politike sa për t u qitur hi serbëve, por është një mur-ndarës që shënon pikën kufitare fizike mes Kosovës dhe veriut të saj, pjesë e territorit të Kosovës e mbetur nën  Serbi qysh nga 16 qershori i vitit 1999, kur trupat franceze të KFOR-it vendosën  kufirin mbi Lumin Ibër, në mes të qytetit më të pasur industrial  të vendit, qytetit me resurset më të mëdha natyrore   që ka jo vetëm Kosova por edhe rajoni

 Është për të ardhur keq, kur të gjithë përfaqësuesit e institucioneve të Kosovës shprehen të fituar dhe njëzëri mbrojnë qëndrimin, të cilin në radhë të parë nuk e besojnë vetë. Këtë nuk e beson askush nga qytetarët e Kosovës. Që serbët janë më të mençur dhe krejt këtë po ua “lyejnë me kos” qeveritarëve tanë, kjo nuk ka si mohohet, por mjerisht nuk mund të mohohet as fakti se pas tërë kësaj maskarade qëndron  vetë Brukseli zyrtar, i cili ka marrë përsipër ndarjen e qetë dhe pa tensione të veriut të Kosovës, fillimisht duke themeluar të ashtuquajturin Asociacion të Komunave Serbe dhe pastaj përmes një referendumi, ashtu sikur ka ndodhur me Republikën serbe të Bosnjës, të shpallet edhe Republika serbe e Kosovës.

Kjo do të ndodh gradualisht dhe këtë nuk e pengon dot Qeveria e Kosovës, sepse me angazhime të tjera nuk rri dot  në pushtet. Më këtë rast po shihet edhe më qartë se qëllimi i parë dhe i fundit është përfitimi, që ata kanë për vete dhe jo Kosova të cilën e kanë katandisur në një humnerë të re.

Ndarja e veriut po bëhet me dialog mes Kosovës dhe Serbisë me arbitrimin e BE-së, e cila deri tani, në të gjitha radhët e bisedimeve i ka mbajtur anën delegacionit të Serbisë. Këtë e ka pranuar disa herë edhe vetë kryesuesja për dialog teknik, ministrja, Edita Tahiri, e cila ka deklaruar jo vetëm njëherë  se ne në bisedime  nuk mund të dalim kundër Brukselit.

Ndarja e tillë graduale e veriut bëhet me qëllim për të mos u hapur çështja e shkëmbimit të territoreve, meqë në këtë mënyrë Serbia, sidomos me themelimin e AKS, fiton veriun dhe nuk lejon shkëmbimin e Preshevës, Bujanocit e Medvegjës me tri komunat veriore.

Retorika politike e zyrtarëve tanë të tanishëm na përkujton kohën e të ashtuquajturave ndryshime kushtetuese të kohës së Rrahman Morinës, por edhe Isa Mustafës,  kur thuhej e propagandohej në të gjitha konferencat aksionare të LSPP-së se me ndryshimet kushtetuese Kosova nuk humbiste asgjë, vetëm sa përforconte pozitën e saj në Serbi, duke u bërë pjesë e saj përbërëse.  Se ku e kishin katandisur “ndryshimet kushtetuese” Kosovës ishte parë  botërisht më 29 mars të vitit 1989.

Veriun nuk mbrohet me fjalë, propagandë, as me rrahje gjoksesh. Veriu mbrohet me respektim të Kushtetutës, nëse kjo kushtetuta ahtisariane e Kosovës  ka fuqi reale juridike për ta shtrirë qeverisjen në tërë territorin e vendit. Tash për tash, qasja e qeverisë së Kosovës në Veri është vetëm formale, për të mos thënë virtuale. Deputetët serbë në Kuvendin e Kosovës dhe ministrat e Isa Mustafës nuk e njohin atë për kryeministër. Këtë e kanë thënë hapur dhe për këtë kanë marrë bekimin e kryeministri të tyre në Beograd, Aleksandër Vuçiq.   Në Kuvend dhe në Qeveria janë sa për t i marrë pagat e majme nga buxheti i shtetit të cilin nuk e njohin.

Kryetari Hashim Thaçi, kryeministri, Isa  Mustafa, kryekuvendari, Kadri Veseli, në pozitat e tyre qeveritare e shtetërore nuk mund të vizitojnë veriun, nuk mund të mbajnë fjalime politike atje, nuk mund të marrin pjesë në ndonjë tubim përkujtimor, nuk mund t’i vizitojnë shqiptarët, që kanë jetuar dhe jetojnë në trojet etnike në veri, por mund të rrëshqasim me ski në Brezovicë, mund të shkojnë në ndonjë përurim ilegalisht me ndihmën e forcave paqeruajtëse, sikur ndodhi disa javë më parë në  përurimin e një ure të ndërtuar në veri  nga KFOR-i, ku Isa Mustafa me përcjellësit e tij kishte vajtur jo në rrugën legale, sepse e kishin barrikaduar serbët, por kishte arritur në destinacion përmes një rruge anësore.

Mitrovica e veriut, Dobëlldeu, Çakorri, Kulla, Medvegja, Bujanoci, Presheva e troje të tjera të Shqipërisë, na përkujtojnë Plavën, Gucinë, Ulqinin, Çamërinë dhe sa e sa troje të katër vilajeteve të Shqipërisë, të  lara me gjak, të cilat kurrë nuk i kemi harruar, të cilave u kemi kënduar dhe iu këndojmë këngët më të përkushtuara, por të cilat kanë mbetur nën sundimin serb, malazez, grek e bullgar, atëherë dhe sot, me bekimin e Evropës, qoftë në Londër, Paris, apo në Bruksel, krejt një, të paktën kështu ka ndodhur prej vitit 1912 dhe kështu po ndodh edhe sot në vitin 2o17.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …