"Kryemadhja" kërkon rrëzimin me dhunë të Qeverisë, burri i saj, Ilir Meta kërkon vetëpërmbajtje të policisë

RKL: Gruaja e kryetarit të Shqipërisë, zonja Kryemadhi kërkon rrëzimin e Qeverisë me luftë

Protestat e opozitës në Shqipëri nuk mund të ndalën kurrë, derisa nuk prangosen për krime të rënda kundër popullit dhe Shtetit, për abuzim me ligjin e drejtësinë, vjedhjen e shitjen e interesave të vendit: Sali Berisha, Ilir Meta, Lulzim Basha dhe pjesëtarët e klaneve të tyre, që po e mbajnë peng Shqipërinë por edhe kombin shqiptar në tërësi.

Si mund të arrihet paqe e stabilitet në një vend kur një opozitë e ndarë dhe e përçarë, e mekur në luftën për pushtet, meqë ka humbur në mënyrë katastrofale në zgjedhje, mundësinë e vetme për t’ iu qepur pushtetit e sheh në shkatërrimin e vendit, djegien e infrastrukturës shtetërore, bllokimin e komunikacionit, ngritjen e tendave  në kryeqytet, dhe të gjitha këtyre veprimeve duke iu lëshuar pas lehësit e yshtësit të quajtur e të vetëquajtur analistë, gjithnjë sipas avazit të vitit 1997, por edhe më vonë…

Ky nivel militant, luftarak i opozitës, apo thënë shkurt i PD-së dhe satelitit të saj LSI, po gjallon falë pushtetit të mefshtë të frikacakut fjalëmadh e rrahagjoks, Edi Rama, i cili trimërinë e tij herë-herë edhe të çartur e shpalos në Kuvend, para medieve, para politikanëve qyqarë e mjeranë të Kosovës, por kur është momenti për të vepruar ligji, fsheh kokën si struci dhe përsërit ato vargjet e famshme të Shën Petrit mbi mangall, “Jo për Zotin moj aman s’ jam e s jam”.

 

Kjo është arsyeja pse gruaja e Ilir Metës, kryetarit të përgjumur të Shqipërisë, si pasojë e shërimit jo të plotë nga droga,  zonja e quajtur Kryemadhi, (me apo pa ironi vetë fjala e bën “shehid”), e kapardisur në mesin e protestuesve, atje ku është më ngushtë dhe ku shtyrjet e fërkimet bëhen trup me trup,  sikur në torishtat e berrave, trimërohet, çartet dhe bën thirrje për luftë, për armë, për djegie të institucioneve, për shembjen e regjimit, sepse regjimi ose duhet të jetë në duart e saj ose nuk vlen fare. Merreni me mend se çka do të ndodhte po ta merrte  qeverisjen e Shqipërisë , një grua e harlisur e ograisur  si kjo kryemadhja, që shan e fyen nëpër rrugë, me gjuhën më të ndyrë të rrugaçëve që  heq këpucët e gjuan me to në Kuvend,  dhe është e gatshme të  heq gjithçka nga trupi, pa asnjë fije turpi.

Për dhe kundër taksës në “Rrugën e kombit”

Vendimi i Qeverisë së Shqipërisë për të vënë taksë në autostradën, që për folklorizëm patetik quhet edhe “Rruga e Kombit”, (sepse ato rrugët e tjera  që lidhin trojet e gjymtuara  shqiptare nuk qenkan rrugë, që lidhin  komunikimin brenda  një kombi) është i arsyeshëm, ashtu sikur në të gjitha vendet e rajonit e të Evropës, ku aplikohet taksë speciale për një autostradë të caktuar. Edhe po të ishte caktuar vetëm një euro taksë, nuk do të mirëpritej nga opozita. e cila në kohën kur kishte qeverisur vendin,  kishte ndërtuar këtë rrugë, duke ia zhvatur Shtetit 230 milionë euro dhe një vit më vonë kishte paralajmëruar se do të caktohej taksa, por nuk e bëri të gjatë, sepse e mori të tatëpjetën dhe nuk po ngihet më.

Nga frika për përmbysjen me dhunë të pushtetit, kryeministri, Edi Rama jo vetëm ka lëshuar pe, por u ka kërkuar  edhe falje protestuesve kuksjanë të Partisë Demokratike edhe protestuesve të tjerë gjithnjë partiakë, sepse tanimë është hapur “Kutia e Pandorës” dhe protesta ka arritur deri në Elbasan e në rrugët e tjera  të kombit dhe në rrugët  “jo të kombit”.

PD-ja dhe LSI-ja ilirmetiste, tani shohin shansin e tyre të vazhdojnë protestat, të bllokojnë Vettingun, të bllokojnë reformat dhe të kërkojnë zgjedhje të lira, apo qeveri teknike, apo edhe marrje të pushtetit me luftë, me armë.  sikur kërkon zonja Kryemadhi, e cila sfidon “trimërinë” malësore të Sali Berishës e trimave të tjerë me nam, të cilët janë në gjendje të bëjnë “harakiri”, sikur ka bërë dikur Oso Kuka, por jo sikur bëri ai për  Shqipërinë, këta e bëjnë për partinë e jaraninë, për pushtetin, pa të cilin vështirë jetohet, sepse është bërë pjesë e preokupimit të tyre të  vetëm jetësor.

 

 

Bashkëpunimi partiak e zyrtar mes Kosovës dhe Shqipërisë çalon keq

Edhe pse kryeministri i Shqipërisë, Edi Rama, nuk ka dhënë ndonjë deklaratë lidhur me  reagimin e krerëve të Kosovës për aplikimin e taksës në “Rrugën e Kombit”, ky “lëshim” i tij i ka pezmatuar krerët tanë institucionalë, të cilëve për pagat e ulëta që marrin taksa iu duket e lartë dhe ndihen të fyer ndoshta edhe sepse me apo  pa të drejtë konsiderojnë se kjo është rruga e tyre, edhe pse nuk kanë dhënë asnjë lek ndihmë për këtë rrugë, por  kanë ndërtuar po kështu pjesën e vet të Autostradës, që lidh Tiranën me Prishtinën e më vonë edhe me Nishin e Serbisë, sepse ne kemi aspirata të rikthemi atje ku kemi qenë “në kohën e Sulltanit” e shumë kohë para tij, edhe pse fqinjët serbë e malazezë po na i bëjnë synet këta kufijtë tanë të rrudhur e të tkurrur si mos më keq.

Kryeministri i Kosovës, Ramush Haradinaj ka thënë se taksa në Rrugën e Kombit do të dëmtojë marrëdhëniet mes dy vendeve, sidomos tregtinë dhe turizmin. I pyetur, nëse Kosova po mendon vendosjen e një takse në pjesën tjetër të rrugës, Haradinaj është përgjigjur se një gjë e tillë nuk do të ndodhë në mandatin e tij si kryeministër, por mund të ndodhë në të ardhmen.

Ai nuk ka shpjeguar se a i dëmton taksa rrugore marrëdhëniet e Kosovës me Maqedoninë, Malin e Zi ku taksën e paguajnë vetëm shqiptarët, andej e këndej kufirit, për më shumë se 30 vjet. Po kështu shqiptarët i paguajnë taksat nëpër të gjitha autostradat e Ballkanit e të Evropës, por në Shqipëri nuk u dashka të paguhen, ndoshta sepse  qenkemi një komb, por të ndarë në dy Shtete dhe këtë ndarje e ka pranuar dhe e pranon zyrtarisht klasa politike në Kosovë dhe në Shqipëri.

Është paradoksal edhe fakti se kryeministri i Shqipërisë ka kritikuar disa herë kryeministrin, Haradinaj, i cili edhe ashtu  politikisht dhe ideologjikisht është shumë i afërt me Sali Berishën e Partinë Demokratike si parti e vetë deklaruar, e  djathtë antisocialiste e antikomuniste. Pavarësisht se edhe PDK-ja e Kadri Veselit është shumë-shumë e djathtë, në letër, ajo mbështet Edi Ramën dhe Ilir Metën, herë i djathtë herë i majtë, i afërt, madje shumë i afërt me socialistët e serbit Daçiq dhe grekut,  Cipras, me villë milionëshe, në Beograd dhe në Athinë.

Pozitën më të pafavorshme në këtë mes duket se e kanë socialdemokratët e Kosovës, të Vetëvendosjes e të Nismës të cilët me programin e tyre të qendrës së majtë, nuk formojnë dot “koalicion ideologjik” me Partinë Socialiste, sepse ka prejardhje nga Partia e Punës, ndërsa LSI- ja është mësallë me dy faqe, herë e majtë e herë e djathtë, sipas interesit për të mbetur gjithnjë në pushtet. LDK-ja me prejardhje ideopolitike nga LKJ e dikurshme, është po kështu parti e deklaruar “puro” e djathtë, më e afërt me Berishën sesa me PS-në apo LSI-në e zonjës Kryemadhi, e cila kërkon që me luftë të marrë pushtetin. LDK-ja kurrë nuk ka kërkuar as ka bërë përpjekje ta marrë me dhunë e me luftë pushtetin, por çuditërisht në vazhdimësi e ka përkrahur Sali Berishën, i cili jo vetëm njëherë ka kërkuar madje edhe në Kuvend, që populli të armatoset dhe ta rrëzojë  Ramën nga Qeveria. Kjo përzierje konceptesh politike e ideologjike brendashqiptare nxjerrë në pah përçarjet e thella të trashëgimisë epërmbajtjes bizantine, aziatike, ballkanike dhe është prodhim i trashëgimisë sonë nga e kaluara ideologjike shumë heterogjene e cila nuk homogjenizohet dot, madje as në ruajtjen e interesit të përgjithshëm kombëtar, edhe pse nganjëherë jepen deklarata të tilla verbale, të cilat nuk kanë kurrfarë peshe.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …