Mustafe Krasniqi

Më 29 prill 2018 në Munih u shënua 1-vjetori i themelimit të shkollës me Mësim Plotësues në Gjuhën Shqipe

Më 29 prill 2018 në Munih të Gjermanisë u mbajte njëvjetori i themelimit të shkollës shqipe me Mësim Plotësues në Gjuhën Shqipe. Të pranishëm, përpos bashkëkombësve, përfaqësues të shoqatave, Këshillave të Prindërve, prindërit, ishte edhe përfaqësuesi nga Ministria e Punëve të Jashtme të Republikës së Kosovës Z. dr. Hamdi Reçica, përfaqësuesi nga kultura Gjermane, z. Christian Hoferer, si dhe përfaqësuesit nga shoqata gjermane “Morgen.V.” Songul Akpinar. Po ashtu të pranishëm ishin edhe përfaqësuesit nga shoqatat dhe bizneset shqiptare, të cilat veprojnë në Bavari, si: Anton Krasniqi, Ujkan Nikqi, Milaim Krasniqi etj.

Ndërsa programin e hapi moderatori, Tefik Jaha dhe Lorita Ismaili, më pastaj fjalën e morri Mustafë Krasniqi ku ndër tjera tha: Prania e juaj në këtë përvjetor jo vetëm që na nderon, por na inkurajon edhe më tepër, për të ecur rrugës së dritës, rrugës së rilindësve për të qenë në mbrojtje të vlerave kombëtare,  gjuhën dhe kulturën shqiptare. Këtë gjuhë hyjnore, shqipen e bukur ta shpërndajmë si shkëndija te fëmijtë tanë mërgimtarë, të cilët pa fajin e tyre, brezi i dytë sikur ka filluar ta zbehë me të madhe gjuhën e nënës! Megjithatë, edhe është duke u bërë përpjekje gjithëpërfshirëse dhe senzibilizuese, që fëmijtë shqiptarë të jenë të pranishëm në shkollën shqipe, me Mësimin Plotësues, gjë që për këtë edhe është adresë për landin e Bavarisë, KMPGJSH, e cila e ka përkrahjen e institucioneve tona kombëtare.

Pra, megjithëkëtë angazhim të vullnetshëm, do të preku një detaj të dhimbshëm sa dhe i frikshëm për mërgatën tonë, e cila sikur e ka harruar jetën në dhe të huaj, madje trajtesat nga ana psikologjike shpesh dhe ngatërrohen me dhimbje, dilema e pyetje: Kemi humbur dhe tretur, fëmijtë tanë po e humbin gjuhën, fëmija im nuk di të flasë dhe të shkruajë mirë shqip! Ka pyetje tjera; se çka na duhet gjuha shqipe kur ne jetojmë dhe punojmë jashtë atdheut?

Fatkeqësisht në mes të këtyre ngatërresave psikologjike, sikur me dashje futet edhe individualizmi – hije, ironia, shpesh dhe ndikimi i prapaskenave të shëmtuara, të atyre, me apo pa qëllim, që nuk duan të përballen me realitetin. Pra, ne si komunitet, përkundër kësaj shpërfillje, fuqishëm, të bashkuar, ta realizojmë projektin për mësimin plotësues edhe pse është sfiduese çështja! Andaj, për të qenë gjuha shqipe e pranishme te fëmijtë tanë, na duhet punë e pareshtur dhe vullnet, gjë që dhe e kemi obligim moral e atdhetar të përkujdesemi, në mënyrë që të mos na përsëritet fati i atyre mërgimtarëve që e kanë harruar gjuhën, apo edhe janë asimiluar!

Realisht, për keqardhje, mësimin e vijojnë shumë pak nxënës, në krahasim me numrin e atyre që duhet ta vijojnë mësimin dhe, për këtë si komunitet, pa dallim religjion, partie, shoqate, na takon të gjejmë rrugë alternativë të përbashkët që fëmijtë tanë ta vijojnë në mësimin plotësues në gjuhën shqipe dhe, për ta pasur të qartë se shkolla shqipe ka të vetmin qëllim, fëmijët shqiptarë ta zotërojnë mirë gjuhën amtare, ta njohin historinë e tyre, gjeografinë, t’i njohin vlerat e çmuara të trashëguara brez pas brezi, ta njohin kulturën e tyre dhe më në fund ta kuptojnë se janë shqiptarë, pasardhës të Pellazgo – ilirëve.

T’u bëhet e qartë bashkatdhetarëve se nuk qëndron ajo logjikë, se gjoja, shqipja është pengesë për mësimin e gjuhës së atij shteti ku jetojnë, por përkundër kësaj, ata nxënës, të cilët e ndjekin mësimin plotësues,  do të jenë edhe më të suksesshëm në çdo lëmi të jetës dhe në gjuhën ku ata mësojnë.

Të nderuar të pranishëm, i falënderoj veprimtarët e vullnetshëm, Këshillat e prindërve, prindërit dhe përkushtimin e palodhshëm të mësimdhënësve të cilët po sakrifikojnë shumë për të arritur realizimin e projektit, për Mësimit Plotësues. Për këtë, në vazhdimësi, po shtohet besimi i bashkëkombësve dhe përkrahja e institucioneve tona, shoqatave dhe bizneseve për KMPGJSH-në, gjë që nga fillimi e tutje kishim dhe kemi përkrahjen e tyre. Në saje të punës dhe vullnetit, përgjatë një viti, kemi arritur të mbajmë kuvendin themelues, më 23 prill 2017, në prani të bashkëkombëseve, shoqatave, biznesit dhe të institucioneve shtetërore, të Ministri së Diasporës, të punëve të jashtme dhe të Arsimit të Republikës së Kosovës, si dhe dy konsullatat tona shqiptare që veprojnë në Munih, ajo e Tiranës dhe e Prishtinës. T’i nxjerrim organet legjitime, ku nga ky kuvend doli kryesia e gjerë prej 19 vetash, ku dhe u zgjedh kryetari, nënkryetarët, sekretari dhe arkëtari e zëdhënësja. Të regjistrohemi me të drejtat e barabarta si komunitetet tjera pranë organeve Bavareze, të nxjerrim programin dhe statutin, rregulloren e punës, emblemën dhe vulën, të hapim shumë klasa dhe të rrisim numrin e nxënësve. Të organizojmë takime të shumta me shoqata e biznese, për media të nxjerrim deklaratën e parë të KMPGJSH-së, intervista, njoftime për aktivitetin dhe hapjen e klasave. Po ashtu kemi shpërnda fletëregjistrime për vitin 2016/17 e 2017/18, ku edhe jemi në shpërndarje për vitin 2018/19, bashkë me kërkesën për të gjithë ata bashkëkombës mërgimtarë, shoqata e biznese që të na bashkohen në këtë rrugëtim të realizimit të projektit për Mësimin Plotësues.

Kemi qenë pjesëmarrës në seminarin e organizuar nga Ministria e Diasporës në Kroaci disa mësimdhënës, po ashtu për herë të parë kemi organizuar mbajtjen e seminarit në Munih, të organizuar nga KMPGJSH-ja, ku ishin të pranishëm institucionet tona nga: Ministrisë e Arsimit dhe e Diasporës së Republikës së Kosovës, përfaqësues të shkollave nga Austria dhe Gjermania.

Ndërsa, seminari e përshëndetën si një seminar që ka arritur qëllimin profesional. Për këtë falënderoj organizatorët dhe mësimdhënësit, të cilit ishin të përkushtuar dhe arritën që të cilësohej seminari i arritshëm e profesional.

Ju njoftojmë edhe për kërkesën dërguar organeve gjegjëse Bavareze për të përfituar 8 ero për orë mësimi si dhe për të qenë e pranishme nota e gjuhës shqipe në dëftesat e nxënësve, që i marrin në shkollat bazë.

Për këtë dhe mësimdhënie meritë të veçantë kanë mësimdhënësit, ku dhe meritojnë më shumë se një falënderim, të cilët kanë punuar me përkushtim edhe shpesh pa paga, si dhe hapjen e klasave të para në Landau, Deggendorf, Kempten, në Rosenheim, më vonë në Munih, Holzkirhen, Fustenfenbruck e gjetiu. Pë këtë e përshëndesim kontributin e Tefik Jahës, Donika Zonjës, Arif gashit, Hakif Qerimit, të Skënder Lumit dhe shumë veprimtarëve tjerë, që u hapen klasat e para.

Duke përshëndetur Konsullatën e Kosovës dhe atë të Shqipërisë në Munih si dhe nismëtarët e parë të saj që dhe përkrahën projektin tonë: Dr. Hamdi Reçicën, z. Fran Tanushi, z. Fadil Lumin, z. Deli Balidemaj, znj.  Donika Zonja, znj. Hateme Morina, z. Isuf Bytyçi, z. Jonuz Veliu, z. Agron Ibrahimi, z. Mislim Berisha,si dhe mësueset e para: znj.  Mervete Ismaili, znj. Ismie Haxhaj,znj. Minire Gajtani, znj. Nerxhivane Qorrollit, znj. Anila Xhani, znj. Vlora Ahmeti, znj. Xhevahire Sylejmanit, znj. Blerina Shabani, znj. Donika Zonja, e znj. Syngyl Sallauka, znj. Ardiana Mani, znj. Fahrie Basha dhe z.Milazim Kajtazi e Shqipe Kukulaj etj.

Më tutje Krasniqi, në emër të KMPGJSH-së, i ftoj të gjithë bashkëkombësit, shoqatat dhe bizneset t’i bashkohen rrugëtimit për shkollën shqipe, ngaqë shkolla është e të gjithëve dhe të gjithë e kemi të drejtë dhe detyrë kombëtare, që të japim kontributin, këshillat, vërejtjet dhe sugjerimet, për Mësimin Plotësues në Gjuhë Shqipe në Bavari.

Dhe, në fund, e falënderoj Fondacionin Besa”, i cili që nga fillimi ka treguar një bashkëpunim, ku në saje të këtij bashkëpunimi ka dërguar edhe një anëtar të përhershëm në  kryesi të KMPGJSH dhe, Po ashtu kemi edhe disa shoqata që i kanë angazhuar anëtarët e tyre në këtë Këshill. Patjetër se është për t’u përshëndetur dhe falënderuar për kontributin e dhënë për shkollën shqipe, biznesmenit, Isak Nezirit dhe Fatmir Hasanit.

Në fund të fjalisë z. Krasniqi u bëri thirrje të gjithë atyre që e kanë përshpirte gjuhën shqipe që ta ndihmojnë dhe kërkoj që të angazhohen, profesionistë, kontribuues në këtë rrugëtim të dritës,  të bashkuar sa më shumë të hapim klasa dhe të rrisim numrin e nxënësve dhe e përmbylli me falënderimin  për vëmendje!

Më Pastaj fjalën e mori përfaqësuesi nga Stellv. Bundessvorsizender der PEJ Bayern gjerman, Christian Hoferer, ndër të tjera përshëndeti të pranishmit,kryetarin e KMPGJSH-së dhe kërkoj që të jenë  jemi sa më të integruar me komunitetin vendas e ta mësoni mirë gjuhën gjermane, ngaqë jetoni këtu, po ashtu duke mos e harruar gjuhën e nënës. Pas fjalëve të Hofererit, mori fjalën ish Konsulli i Republikës së Kosovës,   tashmë në cilësinë e përfaqësuesit nga Ministria e Punëve të Jashtme, përshëndeti së pari nxënësit, ku ndër të tera tha: sot për ju jemi ardhur dhe ju meritoni përshëndetjen më të madhe më pastaj përshëndeti kryetarin e KMPGJSH-së Këshillin dhe Këshillat e Prindërve dhe prindërit e pjesëmarrësit tjerë të pranishëm. Dr. Reçica preku dhe një detaj tjetër të punës sfiduese të KMPGJSH-së, ku ndër të tjera shtoj: Ndihem i nderuar që pata fatin të rrugëtoj bashkë me ju në angazhimin për hapjen e shkollave shqipe. Ju ishit shtylla kryesore ndërsa unë isha ai që vetëm ju kam dhënë  ndihmën time po dhe ju premtoj se do të keni ndihmën e institucioneve e përkatësisht në Ministrisë së Punëve të Jashtme, ku dhe jam përfaqësues i saj. Më tej Reçica shtoj:  Ju keni kaluar nëpër shumë sfida të mëdha, ku dikush nuk ka besua se do të arrihet hapja e shkollave, dikush dhe e ka penguar. Përkundër kësaj ju vullnetshëm vazhduat rrugë  dhe ja ku jeni sot, me sukses po festoni njëvjetorin e KMPGJSH-së. Andaj ju po mësoni një gjenerata që ata nesër do të jenë ambasadorët me të mirë, nga fakti se njohin dy gjuhë dhe mësojnë nëpër shkolla më të mira. Ju bëjë me dije se vizita e përfaqësuesve tuaj me ministra, zëvendësministra, ka ndikuar që zëri i juaj të shkon deri te instancat më të larta shtetërore, ngaqë përfaqësuesit e juaj denjësisht kanë paraqitur rendësin, sfidat dhe pengesat që i keni pasur para institucioneve përkatëse të Republikës së Kosovës. Reçica më tej shtoj: Kisha nderin të isha pjesë e një projekti madhor për shkollën shqipe dhe është për t’u përshëndetur kontributi vullnetar i kryesisë së KMPGJSH-së dhe për këtë zotohem se do të keni përkrahjen e institucioneve. Ndërsa raportin njëvjetor të KMPGJSH-së e paraqiti Isuf Bytyçi, kurse raportin financiar e paraqiti Arkatari, Agron Ibrahimi.

Njëvjetorin e Përshëndeti dhe znj. Songül Akpinar kryetare e Morgen e.V, Përfaqësuesi i  Fondacionit “Besa” Rexhep Nikci, përfaqësuesi i shoqatës Bavareze shqiptare, Milaim Krasniqi dhe nga Shoqata Kulturore humanitare”Ilirida” në Landua, kryetar- Ujkan Nikqi. Ndërsa  për ndihmë që i dhanë shkollës shqipe u ndan tri Mirënjohje për: Fondacionin “Besa”, Isak Nezirin dhe Fatmir Hyseni.

Programi artistik filloj me vallën e shotës të luajtur nga nxënësit e shkollës në Landau  për të vazhduar me recitime e këngë nga nxënësit e shkollave të Mynihut, Landau dhe të Holckirhnit. Për këtë angazhim përshëndesim Mësueset: Mervete Ismaili, Donika Zonja, e cila me aktrimin e saj artistik dha ca pjesë recitalit bashkë me nxënësit e saj, po ashtu mësuesen Blerina Shabanin, Xhevahire Sylejmanin dhe Fahrije Basha, të cilat kishin përgatitur nxënësit e tyre për manifestimin e njëvjetorit të KMPGJSH-së.

Programi manifestues, njëvjetori i KMPGJSH-së, u përmbyll me himnin Kombëtar, të kënduar nga nxënësit e Mësueses Donika Zonja, ndërsa për nder të njëvjetorit KMPGJSH-ja, për të pranishmit shtroj Koktej, ku dhe kishte ushqime tradicionale- shqiptare. (F.Krasniqi)

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …