Sejdi Veseli

Sejdi Veseli: Cili ishte misioni i kryeministres serbe, Brnabiq në mbledhjen e sivjetme të Klubit të Bilderbergut?

Prej 7 deri më 10 qershor 2018 në (Turin)Torino të Italisë, zhvilloi punimet „Mbledhia“ e 66-të e Bilderbergut. Si zakonisht edhe punimet e kësaj “Mbledhje” u zhvilluan në përputhje me rregullat e “Shtëpisë Çatam” (Chatham House).

Rregullat themelore e Shtëpisë Çatam obligojnë të gjithë pjesëmarrësit e seminareve dhe “mbledhive”, që ta ruajnë fshehtësinë – duke mos publikuar emrat e atyre të cilët kanë marrë pjesë, të atyre që kanë referuar, të atyre me të cilët kanë diskutuar apo të atyre nga të cilët janë instruktuar. Ndërsa u jep të drejtë të gjithë të ftuarve apo seminaristëve të shërbehen me materialin  e paraqitur nga ligjëruesit dhe sidomos me instruksionet që marrin në takimet  në katër sy (tête à tête) nga drejtuesit e Klubit, si dhe të parashtrojnë pyetje, të diskutojnë “lirshëm” (pa u prezantuar), në lidhje me lëndën e shtjelluar në “Mbledhi” apo seminar.

“Shtëpia Çatam (Chatham House)” është ndërtuar në vitin 1920, dhe qysh në projektin ideor për ndërtimin e saj mori me këtë emër. Prej kohësh, në këtë shtëpi është vendosur Instituti Mbretëror për Punë të Jashtme (Royal Institute of Internacional Affairs).

Me këtë emër njihet zyrtarisht, kjo shtëpi.

Drejtoresha aktuale e “Shtëpisë Çatam” është Eliza Manningham-Buller, e zgjedhur me 22 korrik 2015.

Më shumë në : www.chathamhouse.org/publicatio/

Klubi Elitar i Biderberg-ut

www.bilderbergmeetings.org/press-release.html

Shumë të dhëna qojnë në përfundimin se Klubi Elitar Bilderberg, i themeluar në vitin 1954, nga përfaqësues të mega-kapitalit, burrështetas dhe ushtarak me ndikim, për të lehtësuar dialogun midis Evropës dhe Amerikës së Veriut, si dhe për t’u dhënë mundësinë njerëzve me influencë për të diskutuar çështjet pa u bërë publike detajet.

“Mbledhia” e Klubit Elitar të Biderberg-ut është një tubim jo zyrtarë. I fshehtë, me rreth 200 pjesëmarrës.

Pjesëmarrja në këto “mbledhi”realizohet vetëm në bazë të ftesave të protokolluara dhe të përgatitura nga letra dhe ngjyrat me cilësi të lartë. Pjesa më e madhe e të ftuarve janë personalitete me influencë  në lëmin e politikës, financës së lartë, medias, sigurimit dhe ushtrisë.

Ky klub, mban “mbledhi”, së paku njëherë në vit. Në këto “Mbledhi” shtjellohen shkaqet dhe ngjarjet që karakterizojnë zhvillimet aktuale botërore, si dhe veprimet konkrete të cila duhet të ndërmerren të cilat do të qonin drejt vënies nën kontroll të plotë të politikës globale dhe të ekonomisë botërore.

Veprimtaria globale e Klubit Elitar të Biderberg-ut, ishte dhe mbetet arsyeja kryesore, që ai të quhet “qeveri botërore në hije”. Në realitet, kështu edhe sillen drejtuesit e tij, përkundër faktit, se askush nuk i ka zgjedhur dhe mandatuar që të kenë në dorë fatet e popujve dhe të manipulojnë me to, gjithnjë në përputhje me interesat e mega-kapitalit!

Këtij Klubi (me të drejtë) i atribuohet roli vendimtar në drejtimin e Bashkimit Evropian, Grupit të tetëshes (G8), Organizatës Botërore të Tregtisë, Forumit ekonomik Botëror, Organizatës Botërore të Shëndetësisë, NATO-s, IOM, Sistemit Bankar Botëror,… …

Roli qendror në Klubin Elitar Bilderberg, vazhdon të luhet nga mega-pasaniku, David Rockfeller. Ky zotëri, e luanë këtë rol që prej se është themeluar Klubi. Duhet theksuar, se zoti Rockfeller është anëtari i vetëm që është e ditur se i përket “ Grupit Këshillues të Anëtarëve”. Gjithashtu dihet, se ky zotëri është një i plotfuqishëm, i pa kontestueshëm dhe që e ka fjalën e fundit kur vendoset edhe për personat të cilët duhet ftuar dhe për ata që nuk bënë të ftohen në “mbledhtë” e Klubit Elitar të Bilderberg-ut.

Si do që të jetë, për opinionin botërorë Klubi Elitar i Bilderbergut, vazhdon të mbetet i mbështjellë me vellon e fshehtësisë!  “Mbledhitë” e të të ashtuquajturës (jo pa të drejtë) qeveri në hije,vazhdojnë të konsiderohen strofull nga ku, në përshtatshmëri të plotë me interesat e mega-kapitalit parashkruhen rregulla, projektohen programe për tregtinë botërore, nxitën rrëzime të qeverive, drejtohen luftëra nëpër regjione të ndryshme të botës… Për çka konsiderohet me të drejtë, se kur e lypin interesat e mega-kapitalit, rrezikohen dhe cenohen fatet e popujve, nga brumi i gatuar në Klubin Elitar të Bildrberg-ut.

Ka shumë dëshmi për sjelljet këtij Klubi gjatë veprimtarisë së tij. Ato nuk dallojnë nga ato të përmbaruesve shpirtkazmë, duke mos shprehur as edhe një grimë empatie për njeriun e thjeshtë dhe popujt në përgjithësi, gjatë pësimeve të tyre të dhembshme të cilat ata i përjetojnë, nga veprimet për zbatimin e recetave të përgatitura, jo nga tjetër kush, pos edhe nga vetë Klubi Elitar i Bilderberg-ut.

Në „Mbledhinë“ e 66-të të Klubit Elitar Bilderberg e cila zhvillojë punimet nga 07 deri më 10 qershor 2018 në (Turin)Torino të Italisë, sipas  konfirmimit për pjesëmarrje, kanë marrë pjesë 131 të ftyuar, nga 23 vende. Si zakonisht, edhe kësaj radhe është ftuar një grup i larmishëm udhëheqësish politikë dhe ekspertë nga industria, financa, akademia, siguria dhe mediat.

Në “Mbledhinë” e 66-të dominoi mendimi i shprehur nga ligjëruesit, se Klubit Elitar të Biderberg-ut po i konvenuaka një luftë “Proxi” kundër Rusisë.

Çfarë është lufta “Proxy”?

Sipas të dhënave që mund të vilen nëpër literaturën ushtarake, fjalorët dhe enciklopeditë, po të kësaj fushe, mund të kuptohet. Se lufta “Proxi” qenka një konflikt i armatosur i cili zhvillohet në përputhje me interesat e dy fuqive, por që ato nuk janë të përfshira drejtë për së drejti. Kjo do me thënë, se vendet tjera përgjaken dhe rrënohen, të nxitura këto dy fuqi.

Shembulli: Lufta në Siri

Këtu formacionet ndërluftuese financohen, armatosen dhe këshillohen nga forca të jashtme: nga Rusia, Turqia, Irani, Kina, në njërën anë, nga SHBA, Izraeli, Franca, Britania (K.E.Bilderberg), në anën tjetër.

Në realitet ky konflikt i armatosur është duke u zhvilluar ndërmjet SHBA dhe Rusisë. Për fatin e keq të arabëve (sirianëve), palestinezëve dhe kurdëve, sepse interesat e superfuqive për primat mbi pasuritë e mëdha të regjionit me hidrokarbure (naftë dhe gazë), janë më të mëdha se jetët e tyre.

Pra, në mbledhjen e sivjetme dominuan tema nga politika dhe gjeopolitika, veçanërisht në lidhje me Rusinë, Lindjen e afërme, problemin e refugjatëve, udhëheqësin globale botërore amerikane dhe sfidat brenda vetë SHBA-ve, siç janë zgjedhjet për Kongresin, që pritet të mbahen në fund të vitit.

Çka është me interes të theksohet, në mesin e të ftuarve për “Mbledhinë” e 66 të Klubit Elitar të Bildbergut, krahas tri figurave të fuqishme botërore, siç janë: ish Sekretari i shteti të SHBA-ve, Henry Kissinger, isht Drejtori i CIA-s, David Petrius dhe Sekretari i Përgjithshëm i NATO, Jens Stoltenberg dhe shumë të tjerë, është edhe Kryeministrja serbinane, Ana Brnabiq. www.bilderbergmeetings.org.

 

Për fund duhet theksuar zëshëm, se duke u bazuar në situatën politike dhe atë të sigurisë, thënë edhe më shkoqur, duke u bazuar në situatën aktuale gjeopolitike të regjionit tonë, atë mesdhetare dhe në përgjithësi, mund të dyshojmë me bazë: mos po gatuhet prapë diçka e re, serioze dhe e rrezikshme për Ballkanin?

Natyrshëm, përballë këtij realiteti imponohet pyetja: Çfarë ishte misioni i Kryeministres serbijane në “Mbledhinë”e 66-të  të Klubit Elitar të Bilderberg-ut? Me siguri, Ana Brnabiq, nuk është ftuar për t’u kënaqur duke i shikuar kanavitet e njohura të Torinos!

25 qershor 2018

Prishtinë

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …