Pas takimit me nënsekretarin amerikan për Çështje Politike, David Hale, liderët shtetëror nuk e thonë as edhe një fjalë

RKL: Rriten e forcohen financiarisht krerët e Shtetit të Kosovës me paga të dyfishuara dhe staf të katërfishuar

Kryetari i Kosovës do të jetë zyrtari më i paguar në vend, sipas Projektligjit të ri për pagat, rritjen e enorme të së cilave e ka lejuar Gjykata kushtetuese, meqë kryetari i Gjykatës merr pagë po aq sa tre krerët e Shtetit.

Kryetari, Hashim Thaçi do të marrë pagë mujore 2. 868 euro.

Zyrtarët shtetërorë me pagat më të larta do të jenë kryeministri, kryetari i Kuvendit dhe kryetari i Gjykatës Kushtetuese, të cilët do të marrin pagë mujore 2. 390 euro.

Duke iu referuar këtij projektligji, paga e ministrave do të jetë 1. 792 euro, po kaq edhe e deputetëve. Kurse zëvendësministrat do të marrin pagë mujore 1. 434 euro. Pastaj radhitën kryetarët e komunave, komandanti i FSK-së dhe kryetari i Prishtinës. Paga mujore e këtyre dy zyrtarëve shtetërorë do të jetë 1. 673 euro.

1. 314 euro do të paguhen shefi i kabinetit në Kuvendin e Kosovës, në Presidencë dhe në Zyrën e Kryeministrit. Po aq do të paguhen edhe këshilltarët e lartë politikë në Kuvend, Presidencë dhe në Zyrën e Kryeministrit. Në këtë shumë të zhvatjes hapur të parasë publike nuk hyjnë mëditjet, rrugëtimet zyrtare, qëndrimet nëpër botë me javë e muaj të tërë, pastaj telefonat dhe të ardhura e favore të tjera, të cilat ia mundësojnë njëri-tjetrit.

Rritja qind për qind e pagave, trefishimi i stafit në organet më të larta të Shtetit, prishja arrogante  e parasë publike, në mos më shumë tregon mungesën totale të moralit dhe përgjegjësisë në radhë të parë njerëzore e pastaj edhe kombëtare të këtyre qeveritarëve, të cilët krejt hapur i shpalosin qëllimet e tyre, meqë Shtetin e konsiderojnë si plaçkë e cila duhet të zhvatet sa më shumë që është e mundur.

Për të arritur deri te këto paga, këta krerë të lartë të Shtetit me stafet e tyre nga 16.000 veteranë të vërtetë të luftës së UÇK-së e rritën numrin në rreth 60.000 mijë, me qëllim që ta blejnë paraprakisht paqen sociale, të vetmen kategori e cila do të kishte moral dhe kredibilitet për ta kundërshtuar këtë akt të pushtetarëve aktualë, të cilët përveç pagave të dyfishuara kanë të ardhura nga bizneset, pronat, shtëpi të shtrenjta në Kosovë dhe në Bregdetin e Shqipërisë, kanë para të deponuara në bankat e Zvicrës dhe kudo nëpër botë.

Kjo klasë politike nuk e ndalon dot korrupsionin, sepse paraprakisht ka blerë me rroga të majme kryetarin e Gjykatës Kushtetuese, i ka blerë me rritje pagash gjyqtarët, prokurorët, gjykatësit, kryepolicët dhe të gjithë ata që duhet të merren me plaçkitjen, tashmë hapur, që i bëhet Shtetit.

Në këtë histori të trishtueshme të tërë kësaj babëzie dhe uzurpimit hapur të pushtetit, është vetëm një përjashtim, është veprimi burrëror  vetëm i një ministri me stafin e tij, edhe pse veprimi i tij u quajt veprim burracak nga kryeministri i Kosovës. Vetëm një ministër nuk pranoi dyfishimin e pagave dhe tërë  kjo tregon më së miri se sa kanë degraduar qeveritarët në luftë për pasurim të ligjshëm në mënyrë të paligjshme, fillimisht duke krijuar dhe duke aprovuar  ligje, që mundësojnë pasurimin e tërë klasës pushtetare, kuptohet mbi kurrizin e taksapaguesve të vendit.

Kjo zhvatje e pamëshirshme e parasë publike, trefishimi i zyrtarëve të lartë në Qeveri, me qëllim që të mbahet baraspesha mes partive të koalicioni aktual, nuk mund të llogariten suksese të Qeverisë, por dështime kapitale të saj, të cilat do ta kenë çmimin e vet, qoftë në zgjedhjet e parakohshme, apo të rregullta. Ky koalicion duhet të ndëshkohet, në radhë të parë me votat e atyre që i kanë votuar, nëse edhe ky popull i mjerë nuk është korruptuar në shpirt dhe i voton, vetëm sepse janë të korruptuar. Po nuk duhet harruar edhe faktin se vetëm dyzet për qind e qytetarëve të Kosovës me të drejtë vote marrin pjesë në zgjedhje, pjesa tjetër,   60 për qind, nuk ka marrë as merr pjesë, sepse  e ka humbur besimin në sjelljet dhe veprimet e atyre që premtojnë mirëqenie e begati, por sapo vijnë në pushtet të dyja këto i gëlltisin  për vete.

Duket se fjalët: “turp e marre” nuk janë fare pjesë e etikës morale të këtyre pushtetarëve, nuk janë fare fjalë të fjalorit të tyre edhe ashtu krejt të varfër e të gjymtë  në komunikim, por shumë të zellshëm në veprim dhe grabitje hapur të Kosovës, shtetit në të varfër të Evropës, madje më i varfër sesa edhe shumë nga shtetet më të pazhvilluara të botës.

Është me vend dhe shumë ilustruese  të përsëritet me këtë rast, një aforizmë e njohur e humanistit dhe iluministit francez, Mishel Montenj i cili thotë: “Qeveritarët mendojnë se bota është krijuar vetëm për ta, në mënyrë që ta qeverisin sipas bindjeve e pikëpamjeve të tyre”. Ja që të parët e Kosovës me këtë rast nuk bëjnë ndonjë përjashtim. Përkundrazi, ata janë më se të bindur se ata mundën pa Kosovën, por Kosova kurrsesi nuk mundet pa ta.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …