Afërdita Dervishi: Letër e hapur, drejtuar Hashim Thaçit dhe Kadri Veselit

 Z. Hashim Thaçi dhe z. Kadri Veseli, ju ndoshta mund ta burgosni realitetin! Por, a e keni pyetur ndonjëherë veten, në punën tuaj kushtetore, se a mund të burgoset historia? A e keni pyetur ndonjëherë veten se a bën të burgoset Albulena Haxhiu?

 

Në kohën kur atdheu ka pasur nevojë, ju, Z. Thaçi dhe Z. Veseli, keni qenë të rreshtuar aty ku duhet dhe siç duhet, prandaj kjo thirrje, kjo letër e hapur, është drejtuar te ju.

Me z. Isa Mustafa nuk kam punë as unë, as familja dhe as shqiptarët me dinjitet kombëtar, prandaj ai dhe lloji i tij janë punë e historisë.

E nxitur nga burgosja e 13 deputetëve të Kuvendit të Kosovës, në mesin e të cilëve edhe mbesa ime, Albulena Haxhiu, po ju drejtohem publikisht, për të trokitur në ndërgjegjen tuaj, se duke dënuar atë, keni dënuar, ose keni bërë veprim për të dënuar një pjesë të historisë sonë. Andaj, një ditë historia mund t’ju dënojë, kurse fëmijët tuaj nuk e di a do të kenë guxim t’i shohin në sy të tjerët, sidomos atyre që kanë lindur, janë rritur dhe janë edukuar në familje që bëjnë historinë tonë të re.

Ju nuk i keni burgosur vetëm disa deputetë. Janë burgosur një pjesë e mirë e shqiptarëve. Ngase, e dini edhe ju, populli e ushtron pavarësinë kombëtare nëpërmjet përfaqësuesve të tij. Populli shqiptar i Kosovës këtë të drejtë e ka realizuar e ka deleguar te deputetët e zgjedhur të partive politike. Prandaj, sovrani shqiptar u beson veprave të përfaqësuesve të tij në Kuvendin e Kosovës, sepse janë ata që i përfaqësojnë interesat e përkatësisë së tyre kombëtare, jo interesat e ngushta të ndonjë grupi.

Në një gjendje si kjo që është krijuar, doemos me fajin tuaj, sepse jeni kryesorët, por edhe me veprimet e papëlqyera të opozitës, por të cilët janë të detyruar t’i bëjnë për ta ruajtur këtë Republikë, që nesër do të jetë pjesë e atdheut të bashkuar, kërkesa më njerëzore dhe veprimi më i dinjitetshëm është të JEPNI DORËHEQJE.

Nuk e di a ju ka shkuar ndonjëherë në mendje se edhe ne qytetarët e zakonshëm kemi fëmijë që do të donim t’i shkollojmë jashtë, kur sëmuremi do të donim të kemi një trajtim njerëzor se, ruana zot, për t’i operuar fëmijët tanë në Turqi, apo gjetiu në Evropë, nuk kemi të drejtë dhe mundësi, as në ëndërr ta shohim. Njësoj, edhe ne, jemi njerëz si ju, nga gjaku e mishi, nga kockat e lëkura. Njësoj si ju, kemi shkollë e profesione të lakmueshme, por kemi zgjedhur që në jetë të ecim vertikalisht, siç është në natyrën e njeriut, dhe të mos bëhemi puthadorë e servilë të kujtdo qoftë. Mos harroni se populli është lodhur nga papunësia, nga privatizimi ku përfitues janë individët, kurse punëtorët kanë mbetur pa punë, janë lodhur nga korrupsioni në të gjitha nivelet, nga nepotizmi, nga përbuzja; shqiptarët janë lodhur nga të qenit qytetarë të rendit të dytë e të tretë në tokën e të parëve, prandaj ndaluni dhe shikoni vlimet që po bëhen në këtë popull që ju ka votuar edhe ju.

Ju të dy, z. Thaçi dhe z. Veseli, keni rastin t’i thërrisni mendjes, të hiqni dorë nga ky koalicion i mallkuar që po na djeg në palcë çdo ditë që agon, kur e dini se mund të krijohen situata edhe më të rënda. Pastaj, duke ushtruar pushtet të këtillë, a po e shihni se po e vrisni demokracinë, edhe për të drejtën e kundërshtimit të Albulena Haxhiut që, siç e dini edhe ju, është pjesë e një familje që është bërë pjesë e kujtesës sonë historike!

Jepni dorëheqje pra, o njerëz, në të mirë të kësaj pjese të popullit shqiptar!

Ky popull, pra as ne, më nuk jemi analfabetë, z. Veseli. Edhe ne shumë herë e kuptojmë se pozita dhe pushteti ‘shkelin’ njerëz, z. Thaçi. Por në një vend si ky yni, si Kosova, që historikisht është pjesë e një shteti, për të cilin pak vite më parë kanë rënë 2 261 dëshmorë të kombit, për të cilin janë vrarë dhe masakruar më shumë 12 843 viktima, për të cilin janë vrarë dhe therur më shumë se 1 396 fëmijë, që nga barku i nënës e deri në moshën 14-vjeçare, janë dhunuar 20 400 vajza e gra shqiptare, nënat, motrat dhe nuset tona (Agjencia Shtetërore e Arkivave të Kosovës), ku as të gjallë as të vdekur nuk gjenden edhe më shumë se 1 700 të vrarë, andaj e keni kohën ta kuptoni se gjaku i këtyre shqiptarëve nuk bëhet ujë. Prandaj, thirrni ndërgjegjes suaj, në mënyrë që ta ruani dinjitetin që ju ka mbetur! Jepni dorëheqje!

Edhe dy fjalë për Albulena Haxhiun që e keni burgosur!

Ju e dini kush ishte Ahmet Haxhiu. Nëse nuk e dini, pyeteni Bacën Adem Demaçi. Ai ende është gjallë. Po ashtu, e dini se armët e sjella nga ai, edhe nga vendet e Evropës, kanë qenë pushkët e para të lirisë. E dini se shtëpia e tij ka qenë strehë e veprimtarëve dhe armëve të lirisë dhe luftës për liri, që kjo pjesë e tokës sonë ta hiqte robërinë sllave. Sa dihet, edhe ju keni qenë pjesë e atij konaku, e veprimtarisë atdhetare të atij burri, që i ka besuar vetëm bashkimit kombëtar.

A e keni pyetur ndonjëherë veten, se ai ju vjen në ëndërr dhe, ashtu siç e kishte zakon, t’ju pyes qetë, pse ma burgoset mbesën, Albulenën?! E di, ai nuk do t’ju thoshte se keni ngritur dorë në familjen e Ahmet Haxhiut, sepse ai kishte vetëm një familje – Atdheun, por ju a do të kishit forcë ta shikonit në sy, njeriun që kishte vënë çdo gjë në shërbim të luftës për liri, shqiptarin që kishte vetëm një atdhe-kurdo që do të bëhet bashkimi kombëtar, njeriun, për të cilin siç kanë thënë, pa ndihmesën e tij, bashkë me Xhavit Hazirin e Nait Hasanin, vështirë se do të themelohej UÇK-ja.

Ju që ishit pjesë e kësaj lufte, lë mënjanë që për kryeshef të policisë së Kosovës e emëroni djalin e udbashit, Enver Maxhuni, tani i burgosni djemtë e vajzat e atdhetarëve, nga të cilët ndonjëri nuk është gjallë.

Nuk e di a i frikësohen shqiptarët mallkimit të historisë?! Po ju, a keni frikë nga ky mallkim, kur edhe ju e dini se me ‘Zajednicën’ dhe me caktimin e kufijve, kudo qofshin ata, me Maqedoninë, apo Malin e Zi, me Serbinë, apo me dreqin e të birin, mos po ju mallkon historia për tradhti kombëtare?!

Populli, ky i Kosovës, ju ka votuar për të udhëhequr siç duhet dhe për ta çuar në vend amanetin e dëshmorëve të kombit. Ju e dini më mirë se askush atë amanet! Ndërsa, si po veproni, ju po prekni në integritetin e kësaj Kosove që ka mbetur, po prekni në tërësinë e kësaj Republike që quhet Kosovë.

Deputetët që kanë dalë në mbrojtje të territorit dhe të Republikës nuk do të thotë se janë më atdhetarë se ju. Në të vërtetë, nëse doni të shikoni, ata po dalin më shqiptarë se ju. Prandaj, lëreni anash etjen për pushtet dhe JEPNI DORËHEQJE!

(Autorja është e burgosur politike dhe profesoreshë universiteti)

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …