Në moshën 79 vjeçare ndërroi jetë drejtori i Radios-Kosova e Lirë, profesor, Ahmet Qeriqi

Ahmet Qeriqi: Zyrtarë të idhujve e idhujtarëve të kohës, apo politikanë të çmendur pas “idhujve pa krena” si Blendi Fevziu

Se kush është dhe kush qëndron prapa papagallit të gazetarisë shqiptare, Blendi Fevziu kjo dihet dhe nuk ka pse komentohet. Po ashtu dihet se ai u “ngrit” nëse dikush me gjithë mend mendon se është ngritur, në gazetari e në shoqëri, në radhë të parë duke fyer, përbuzur, duke sharë e duke deformuar deri në pafundësi regjimin komunist të Shqipërisë në krye me Enver Hoxhën. Dhe kush qëndron prapa kësaj maskarade po ashtu dihet, nuk ka nevojë të merremi me këtë.

Por anakronizmi nuk qëndron vetëm në këto që u thanë dhe shumë të tjera që vetëkuptohen.

Idiotësia qëndron në faktin se në festën e emisionit të Fevziut, të 20-vjetorit të fillimit të punës së tij si gazetar, tani  gazetar kontrovers, apatrid, sajues i gënjeshtrave, kanakar i oborrit të Berishës, njeri me ADN nga gjaku e raca me Esat Pashë Toptanin, (kështu të paktën thuhet) sajues i konspiracioneve dhe thashethemeve, në festën private, individuale,  të këtij njeriu u bënë bashkë ata që i lavdëron Fevziu dhe ata që i shan, ata që në ndeje e ahengje ia shajnë nënën dhe racën toptaniste dhe ata që e trajtojnë si oborrtar të kolaboracionizmit denbabaden.

Është për t’ u habitur me këtë marrëzi, dhe nuk ke si të mos e kujtosh Erazmin e Noterdamit për “lavdërimin e marrëzisë”, kur në festën e Blendi Fevziut,  sipas Ylli Rakipit, “ka thirrur dhe ka vendosur në rresht, mbarë botën shqiptare. Parlamenti i Kosovës ka anuluar për ditën e sotme, seancën për formimin e qeverisë së re, vetëm që krerët të ishin të pranishëm në festën e Fevziut. Në këtë festë është e pranishme e gjithë qeveria e Republikës së Shqipërisë, edhe kjo ende e pamandatuar, me në krye Edi Ramën. Presidenti i Kosovës, Hashim Thaçi, ka vrapuar të jetë në krye të festës së Fevziut. Kryeministri i qeverisë në formim të Kosovës, Ramush Haradinaj, krerët shqiptarë të Maqedonisë. Ilir Meta, që sigurisht nuk mungon në asnjë festë apo ditëlindje. Kryetari, tashmë i shkrirë i opozitës, Lulzim Basha. Njerëzit më të famshëm dhe më të kamur të botës shqiptare, elitat politike dhe intelektuale të vendit. Dhe jo vetëm kaq”.

Gjatë maskaradës së ahengut në Tiranë, në Kosovë është varrosur doktor, profesor Muhamet Tërrnava, historiani më i madh shqiptar i Mesjetës, demaskuesi i deformimeve të shkencës serbe lidhur me përkatësinë e  Kosovës në Mesjetë, shkencëtari, të cilit  nuk iu kishte lejuar ta mbronte temën e magjistraturës as të doktoraturës në Prishtinë e në Beograd, por ishte detyruar ta mbronte në Zarë dhe në Zagreb të Kroacisë,  i burgosuri politik  i viteve ’80, shok ideali me Jusuf Gërvallën, profesori, të cilin gjatë ngujimit në Burgun e Prishtinës, UDB-ja e  kishin goditur  fizikisht, për ta lënë me pasoja, të cilat i barti në trup dhe në shpirt,  prej nëntorit të vitit 1981 e deri më 6 shtator të 2017 kur edhe u nda nga jeta. Asnjë telegram të vetëm ngushëllimi nuk pranoi familja e dr. Tërnavës nga kryetari i Kosovës, historiani, Hashim Thaçi, sepse ishte në ahengun e Feziut, por  nga Kadri Veseli, me sa kam unë informata as nga Albin Kurti, apo Behxhet Pacolli, nga Edi Rama e Ilir Meta jo se jo, sepse ata vështirë ta kenë dëgjuar ndonjëherë emrin e profesor doktor, Muhamet Tërnavës.

Ja cili është lavdërimi “erazmian” i marrëzisë shqiptare sot

 

Tubimi dhe pjesëmarrja e krerëve të lartë politikë të vendit në  maskaradën e  Blendi Fevziut, në Tiranë, shënon një nivel të lartë të degjenerimit të politikanëve shqiptarë, të cilët në fjalimet e tyre që i shkruajnë vetë, apo ua shkruajnë këshilltarët, shprehen kundër kultit të individit, kundër të vetmit kult, të atij të Enver Hoxhës, dhe  pretendojnë të na bindin se edhe në kohën e Enverit paskan qenë kundërshtarë të tij, por nga frika prej tij ia kishin punuar, gjoja  nën rrogoz.

Sot këta politikanë, pa pikë turpi, ndjese e njerëzie  marrin pjesë në ngritjen e një kulti të një gazetari kontrovers, të një degjeneriku hipokrit, që argëton publikun sikur palaçot e mesjetës, por në anën tjetër kontaminon opinionin me gënjeshtra, mashtrime që shkaktojnë ndasi, etiketa e  linçime të familjeve të caktuara.

Megalomania e këtij mitomani të rrjedhur, që jeton me fiksionin e tij dokishotesk në përpjekje për ta varrosur të kaluarën, për çka edhe e kanë financuar dhe e financojnë bijtë e kolaboracionistëve fashistë, ata të UDB-së  të djeshme e të sotme jugosllave të tipit të Bato Haxhiut, i cili pretendon ta emitojë Feziun me Klanin e tij dhe improvizon klishe banale, të Shkëlzen Mehmet Maliqit, dhe të tillë si Çili, Çani, Luba, Buzha e plotë maskarenj,  nuk ka si të mos na kujtohen vargjet e Ali Asllanit me të cilat po e përmbyll këtë shënim për “Ahengun e madh”, që e mbajti Blendi Fevziu, në Tiranë, jo në ditëlindjen apo ditën kur e hëngri, kokën Esad Pasha, as në ditëlindjen e nënës apo vdekjes së babait të tij,  as në të zezë-ditën që e nxori nëna në jetë, por në ditën kur për herë të parë, para njëzet vitesh filloi punën si gazetar, apo opinionist.  Ja në çfarë ngjarje me rëndësi “historike” marrin pjesë: Hashim Thaçi, Ilir Meta, Edi Rama, Lulzim Basha dhe çilët e çanët e shumtë.

 

Ali Asllani: Koha është e maskarenjve,  por Atdheu i Shqiptarëve

 

Pra, o burra, hani, pini

hani, pini ore e çast

për çakallin nata errët

është rast e deli rast.

 

Hani, pini dhe rrëmbeni

mbushni xhep e mbushni arka

të pa brekë ju gjeti dreka

milionerë ju zuri darka.

 

Hani, pini e rrëmbeni

mbushni arka, mbushni xhepe

gjersa populli bujar

tu përgjigjet- peqe lepe.

 

Populli rron për zotërinë tuaj

puna e tija, djersa e ballit

është kafshatë për gojën tuaj

Rroftë goja e çakallit.

 

Shyqyr Zotit, s’ ka më mirë

lumturi dhe bukuri

dhe kur vjen ju qan hallin

varni buzë edhe turinj.

 

Hani, pini dhe rrëmbeni

është koha e çakejve

hani, pini, rrëmbeni

është bota e maskarenjve.

 

Hani, pini, vidhni

mblidhni gjithë aksione e monopole

nënshkrimi i zotërisë suaj

nëpër banka vlen milione.

 

“Gran Kordoni” i zotërisë suaj

që në gjoks ta kanë vendosur

është pështyma e gjakosur

e Atdheut të vremosur

 

 

Rroftë miku yt i rrallë

që përditë  loz e qesh

të gradoi katër shkallë

pse i the dy fjalë në vesh.

 

Koha dridhet e përdridhet

do vij dita që do zgjidhet

dhe nga trasta pema e kalbur

doemos që jashtë do të hidhet.

 

Koha dridhet e përdridhet

prej gradimit katër shkallë

nuk do të mbetet gjë në dorë

veçse vulë e zezë në ballë.

 

Mirëpo ju që s’ keni patur

as nevojë, as gjë të keqe

më përpara nga të gjithë

ju i thatë të ligut peqe.

 

Që të zinit një kolltuk

aq u ulët u përkulët

sa në pragun e armikut

vajtët si kopil u ngulët.

 

As ju hahet, as ju pihet

vetëm titullin e doni,

teksa fshati i varfër digjet

krye kurva nis e krihet.

 

Sidomos, ju dredharak

ju me zemra aq të nxira

ju dinak, ju shushunja

ju gjahtarë në errësira.

 

Ç’ na pa syri, ç’  na pa syri

hunda juaj ku nuk hyri

te i miri, te i ligu

te spiuni më i ndyri.

 

Dallavera nëpër zyra,

dallavera në Pazar

dallavera me të huaj,

dallavera me shqiptarë.

 

Vetëm, vetëm dallavera

dhe në dëm të këtij vendi

që ju rriti, që ju ngriti

që ju ngopi, që ju dëndi.

 

Dhe kujtoni tash e tutje

me të tilla dallavera

kukuvajka do përtypë

zog e zoga si përpara.

 

Po jo, grushti do të bjerë

përmbi krye të zuzarëve

koha është e maskarenjve

por Atdheu i Shqiptarëve.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …