Agron Kajtazi: Mos harro z. kryeministër Kurti se ti po e dorëzon në Beograd luftën e pastër të UÇK-së

Agron Kajtazi: Mos harro z. kryeministër Kurti se ti po e dorëzon në Beograd luftën e pastër të UÇK-së

Kryeministër, për çka do që të duhet emri i UÇK-së, që ka të bëjë me qytetarin e këtij vendi, për varre e për dëshmor.

Për martirë e për të zhdukur, UÇK, ishte dhe është e gatshme me emrin e vet, me trupat e saj që janë ende në jetë (edhe pak), sa nuk kemi vdekur të gjithë.

Kryeministër.

Kohën më të mirë të jetës tonë, i llogaritim ditët kur ishim të rreshtuar në luftën për Lirinë e popullit.

Sot shumë nga të mbijetuarit, kanë vdekur pas luftës, disa nga mosha, disa ne aksidente të ndryshme e disa (për fat të keq) kanë vrarë vetëm, nga pakënaqësitë e padrejtësitë qe ju janë bërë pasluftës!

Prandaj për ne që jemi gjallë, nuk ka ma rëndë, se emri ynë, t’u serohet “Gjakatareve” në tavolinë, me vullnet të qeverisë tonë.

Jo që jam ka dua me hy në Serbi, sepse emrin tim ajo moti e ka, bile disa ushtarë të fortë, e them me plotë përgjegjësi, se brenda në Kosovë, dora serbe na i ka vrarë.

Pra, sa për sigurinë time personale, as këtu nuk jam rehat, le ma në Serbi, e për këtë fakt, qoje emrin tim, ka të duash e qysh të duash..!

Po mos harro.!

Se ti po e dorëzon luftën e pastër çlirimtare të UÇK-së, ne Beograd.

Mos harro!

Ti po dorëzon çdo ushtar të UÇK-së, në Beograd.

Pra mos harro..!

Se ti çdo dëshmor e çdo invalid pa gjysmën e trupit, ti po e dorëzon në Beograd.

Në Beogradin që na vrau në shtëpitë tona.

Na i dogji shtëpitë e na përndjeku nga to.

Na pushtoj një shekull e për gjatë gjithë kësaj kohë të okupimit, qindra mijëra bashkëkombës tanë, qytetarë të këtij vendi i ka vrarë, i ka masakruar dhe i ka zhdukur.

Pra qoje emrin tim, me zarf nder sqetull, në Beograd e në Moskë.

Qoje tek ata që na kanë vra, djeg e shkrumbuar.

Qoje tek ata qe edhe varret s’na i lan rehat, na i morën trupat nen dhe.

Na i shkrin eshtrat e tyre neper shkritore të Serbisë.

Na i hoqën prej varri, e na i varrosen me bager.

Dhe sot dërgoja “LETRAT” dhe nesër qona neve, një e nga një.

A po e donë këtë, a të kryen punë kjo…!

A te “shëndoshë” ky fakt apo ende po donë sakrificë nga ne.

Krerët na i ke dorëzuar tashmë edhe ne të “vegjlit” jemi të gatshëm me shku, veç ti kënaqu, ose veç ne jemi “vegla” që ty të kryen punë, për të “arritur” diçka, që ty po ta merr mendja qe është e mirë…!

Pra dorëzomë edhe mua të vdekur, se të gjallë, jo “KURRËN E KURRËS”.

Agron Kajtazi, ish ushtar i UÇK-së, në Batalionin e III-të, të Brigadës 112 “Arben Haliti”.

Zona Operative e Drenicës 1998-1999.

Kontrolloni gjithashtu

Nuk është e lehtë të thuash lamtumirë. Nuk është e lehtë të shkruash ngushëllime për një bashkëveprimtar, koleg, mik e mësues të dalluar, i cili tërë jetën ia kushtoi gjuhës shqipe, kulturës kombëtare dhe Atdheut. Mustafë Krasniqi ishte një nga ata njerëz që nuk e shihnin veprimtarinë atdhetare si një detyrë të çastit, por si një mision të përjetshëm. Ai punoi dhe veproi me një qëllim të qartë: që gjuha shqipe të ruhej, të kultivohej dhe t’u përcillej brezave të rinj; që kultura jonë të mbijetonte e të forcohej larg vendlindjes; dhe që shqiptarët t’i shihte të bashkuar rreth vlerave tona kombëtare, në hijen e flamurit kuqezi. Mustafa ishte edhe poet. Ai e deshi Atdheun me gjithë qenien e tij dhe këtë dashuri e shprehu në vargje, në këngë, në fjalë dhe në veprimtarinë e tij të përditshme. Jam i bindur se, po të kishte pasur mundësinë, do të kishte shkruar ende shumë për Kosovën, për tërësinë e Shqipërisë, për gjuhën, kombin dhe flamurin. Do të kishte vazhduar të ëndërronte për një të ardhme më të mirë dhe për realizimin e ëndrrave të dëshmorëve të kombit. Ai ishte një njeri i palodhur, plot ide, i gatshëm për bashkëpunim dhe me një vullnet të jashtëzakonshëm për të kontribuar. Ishte një bashkëveprimtar që gjithmonë sillte energji, përkushtim dhe besim se edhe përballë vështirësive mund të bëhej më shumë për gjuhën dhe arsimin shqip. Në rrugëtimin tonë të përbashkët patëm mundësinë të ndërmarrim shumë nisma. Nismat që i ndërmorëm, së bashku, kishin një qëllim të përbashkët: ta forconim gjuhën shqipe, ta ruanim identitetin kombëtar dhe t’ua përcillnim brezave të rinj dashurinë për gjuhën, për kulturën dhe për Atdheun. Pikërisht në këtë mision, Mustafa dha një pjesë të madhe të vetes. Ai dha shumë dhe nuk kërkoi asgjë në këmbim. I dha Atdheut kohën, dijen, energjinë, fjalën, vargun dhe, mbi të gjitha, dashurinë e tij të pakushtëzuar. Sot, kur po i themi lamtumirë, dhimbja është e madhe edhe për faktin se e dimë se ai kishte ende shumë për të thënë dhe shumë për të bërë. Njeriu që këndoi aq shumë për flamurin, gjuhën, kombin, Kosovën dhe Shqipërinë, sot na mbetet në kujtim përmes fjalës së tij, vargjeve të tij, këngës së tij, punës së tij dhe gjurmës së pashlyeshme që la te njerëzit me të cilët bashkëpunoi. Mustafa nuk do të jetë më fizikisht mes nesh, por do të vazhdojë të jetë i pranishëm në kujtimet tona, në veprën e tij, në vargjet që la pas dhe në rrugën e arsimit shqip, së cilës iu përkushtua me gjithë qenien e tij. I përjetshëm qoftë kujtimi për mësuesin, poetin, kolegun, mikun dhe veprimtarin e palodhur të arsimit shqip, Mustafë Krasniqi!

Prof. dr. Vaxhid Sejdiu: Në kujtim për bashkëveprimtarin, kolegun, mësuesin dhe pishtarin e arsimit të gjuhës shqipe – Mustafë Krasniqi

Nuk është e lehtë të thuash lamtumirë. Nuk është e lehtë të shkruash ngushëllime për …