Blerim Muriqi

Blerim Muriqi: NDËRGJEGJJA E VRARË E NJË RRESHTIMI POLITIK

Kurti tashmë është bërë adresë identitare e shpërfaqjeve proserbe të vartësve të tij Shkelzen Gashi, Dimal Basha dhe jo vetëm. Matosh e kodosh rendin revanin e lamës së dreqit.

Përfshirja e Kuvendit të Kosovës në skandalin e Ekspozitës, ku Masakrën në Burgun e Dubravës të forcave serbe mbi të burgosurit shqiptarë të vitit 1999 e paraqitën si një vrasje të të burgosurve të armatosur, e bënë shumë të rënduar klimën politike në vend.

Në vazhdën e frymës së krijuar nga Vetëvendosja (kur bënte luftë opozitare të vinte në pushtet), brenda saj u krijuan boshllëqe ku sjellja nuk determinohej më nga parimet e organizatës, por ajo vlerësohej me masën e ndikimit në frymën rritëse elektorale. Kjo bëri që vegjetimi parimor të bëhesh rrita elektorale e saj. Atje vërshuan të gjithë ata që donin një strehë për ta realizuar veten e tyre, misonin e tyr,  apo, edhe t’i vendosnin sektet e tyre brenda institucioneve. Veçanërisht në të tilla mundësi rendin shërbimet armike me argatët e vet dhe Islami politik. Shumë fëmijë të jugonostalgjikëve poashtu gjetën shesh për të bërë përshesh. Albin Kurtit iu deshën gjithë ‘Ujemet’ për luftën e tij të brendshme, të cilën e orientoj me Dardan Molliqajn, që ta pushtonte partinë. Njëjtë vepropi edhe në luftën me oponencën në rrugëtimin e tij drejt majës.

Deri në ardhjen në pushtet gjithçka bëhesh me gjuhën e shkurtuar terenit të vështirë të kujdesit për shtatin e demagogjisë që ia kërkonte koha. Patsaj gjërat ndryshuan. Armata virtuale që ai ndërtoj në jetën digjitale të vendit u bë jo vetëm borizani i paltformës së tij, por edhe gijotina ku lufta hibride bëhesh me thikat e helmatosura. Ardhja në pushtet e Kurtit e trimëroi shpurën pro serbe afër tij. Nuk vonoi, dhe, Shkelzen Gashi më 2020-ten shpërtheu guximin e goditjes së madhe publike. Deklarimi i tij se UÇK kishte bërë krime  dhe se viktimat e saj shkonin përtej 1000 vetave (parafrazim i imi bazuar në thënjet e kohës) ishte prova e hekurt serbe (për mendimin tim dhe jo vetëm), që të provohej me diskursin e ri në vigjilie të burgosjeve nga Gjykata Speciale.

 Armiqtë kur duan të godasin, thuhet se është në zanatin e tyre ta bëjnë goditjen gjithëpërfshirëse. Ishte e koordinuar a jo deklarata e Shkelzen Gashit me objektivat serbe nuk e them dot në mungesë burimesh, por ajo që mund të them sikur e kuptoi edhe publiku i gjerë: ujët shkonte në mulli të Serbisë.

Ashtu sikur goditja e Gashit ishte e madhe edhe reagimi i publikut ishte i madh. KM Kurti u frigua në mos i kishte tepërshkelur kufijtë e tolerancës. Ai nuk i përballoi opinionet dhe e shkarkoi Shkelzen Gashin, të cilin e kishte këshilltar në organikë. Edhe sot e kësaj dite mbretëron bindja në publik se, megjithë shkarkimin publik, ai asnjëherë nuk e largoi nga orbita e tij Gashin. Dhe ja ku u gjend pas gjashtë viteve në vathën e tij. Kuvendi, Ekspozita, shpërfaqja proserbe.

Reagimi i vakët i kryeparlamentares Haxhiu se, faji na qenkëka i autorëve, lë të kuptohet vetmjaftushmëria e saj në pafuqinë institucionale për postin që mban karshi marimangës hije të pushtetit real Dejona-Kurti, ku ladrojnë hamshorë si Shkelzen Gashi e Dimal Basha, deputetja Matoshi e çdo kodosh tjetër dhe vegjetojnë idealet e Vetëvendosjes.

Kurti i gjendur përballë kërkesave që ia shtron egoja për pushtet po vepron njëjtë me heshtje prej akulli, sikur përtejshkoi të vërteten Dimal Basha të botimit bashkautorial akademik, ku thuhesh se financimi i UÇK-së ishte bërë nga trafikantë droge që operonin në Evropë dhe SHBA. Kurti, në rastin Dimal Basha, nuk e ndoqi praktiken Shkelzen Gashi. Bashën e bëri kryeparlamentar nga zgjedhjet e shkuara, derisa sot atë e ka ministër infrastrukture. Kjo praktikë avancimi të atyre që shpërfaqen antishqiptarë e anti UÇK duhet ta ketë trimëruar Shkelzen Gashin në etjen për para. Pse jo edhe për pushtet!

Si timonier i mirë, Albin Kurti, e ka të qartë se ulja e velave nuk e mban në molin e objektivave pushtet. Andaj, ai po tregohet i vullnetshëm të kalojë mbi gjithçka për çmimin e mbetjes i pari i vendit.

Sikur e dijmë, në demokracitë liberale nuk ka pushtet të përhershëm, dhe Kurti një ditë do njohë fundin e tij edhe politik e jo vetëm pushtetorë. Ndaras nga fatet e Kurtit pushtet, goditjet që Gashët e Bashët, Matoshët e Kodoshët po ia bëjnë të kaluarës sonë të lavdishme të UÇK-së dhe dhimbjes sonë mbetur plagëhapur për të vrarët e të pagjeturit do dojë kohë të shërohet.

Në frymën e kësaj histerie antishqiptare dhe antiçlirim e anti UÇK, skena jonë politike rrezikon të jetë e dënuar t’i shtrohet një realiteti mbushur me armiqësi të brendshme, pa mundur asnjëherë të vihet te konsensusi aq i nevojshëm për temat e mëdha për të përballuar rreziqet që po kalon gjopolitika nëdrkombëtare, ku ne duhet të notojmë jo vetëm për mbijetesën por edhe për realizimin e aspiratave.

Mbetja peng i sherrnajave që na i mbjellin këto sjellje për hesap të Serbisë, edhe pse sot janë objektivat e vetme që Serbia mund t’i arrijë brenda nesh: A nuk mjafton kaq që ne të mos vetrealizohemi?!!!

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …