Skender Demaliaj

Dr. Skënder Demaliaj: Profesoresha dhe intelektualja me integritet të lartë, Ermelinda Meksi në 62 vjetorin e lindjes

Në vitin 2014 Shtëpia Botuese “Toena” botoi ditaret e plota të Akademikut Rexhep Qosja. Tek Ditari Nr.7, fq. 700, më datë 9 janar 1999 ai shkruan: “Takova Pedagogen universitare, Zonjën e fisme, Ermelinda Meksi”. Kishte ardhur për vizitë në Atdheun e saj Nënë, në Shqipëri.

Profesore Ermelinda ishte Ministre e Ekonomisë dhe deputete. Shumica e deputetëve në Parlament ishin njerëz të ditur, të pakorruptuar, të përkushtuar dhe të përgjegjshëm për misionin dhe detyrat e mëdha që kishin mbi supe.

Nën drejtimin e saj, ekonomia shqiptare, e shkatërruar nga revoltat popullore në mars të vitit 1997, u rrit, u fuqizua dhe u integrua në tregun europian dhe botëror. Rritja ekonomike në këto vite ishte mbi 7%, çka nuk kishte ndodhur më parë dhe nuk ndodhi as më vonë. Kjo në sajë të vizionit të saj si eksperte e ekonomisë, e përkushtimit dhe përgjegjësisë së saj për t’i dalë zot detyrës së re e të vështirë, të integritetit të saj të lartë profesional e moral si politikane, të aftësive të saj komunikuese me faktorin e brendshëm e të jashtëm.

Vlerësim i madh, kënaqësi e madhe kur profesori vlerëson profesoren, burri i mençur – gruan e mençur, atdhetari – atdhetaren, intelektuali i guximshëm – intelektualen e guximshme, burri i fisëm – zonjën e fisme.

Kanë kaluar gati dy dekada, por ky vlerësim i ka rezistuar kohës. Ashtu si vera që me kalimin e kohës bëhet më e shijshme, më e kërkuar, më cilësore, ashtu edhe gruaja e hekurt, deputetja e paharruar dhe e dashur për shqiptarët, politikania vizionare, Ermelinda Meksi është më e nderuar, më e respektuar, më e vlerësuar, e mirëpritur dhe e kërkuar në skenën politike shqiptare. I ngjit me sukses, me vendosmëri shkallët në Panteonin e madh shqiptar, duke na përfaqësuar me dinjitet në organet më të larta drejtuese të OSBE-së në Vienë.

 

Profesoresha e respektuar

 

Tek Profesore Ermelinda Meksi gjejmë një gërshetim të shkëlqyer të mësimdhënëses me studimet shkencore, të njohëses të teorive të ekonomisë botërore me drejtuesen e sektorit të ekonomisë, të zotëruesit të shkollave më të njohura ekonomike me aplikuesen në praktikën e përditshme… Parashikuese  dhe e aftë për të punuar në grup e për t’i udhëhequr ato.

I ngjiti shkallët e karrierës politike dhe shkencore me shpejtësi.  Botimet e saj janë të një spektri të gjërë, në shqip dhe në anglisht dhe kanë të bëjnë me statistikën dhe demografinë dhe me proceset e Integrimit Europian të Shqipërisë. Gjejmë trajtime teorike për çështje të përgjithshme e të veçanta, ushtrime dhe teste. E pranishme në botimet shkencore shqiptare dhe të huaja dhe në shtypin e përditshëm.

Njohëse e shkëlqyer i disa gjuhëve të huaja, ka patur mundësi të shfrytëzojë një literaturë të bollshme, të cilën e ka përzgjedhur me kujdes dhe e ka përdorur me efektivitet në analizat dhe ballafaqimet me realitetin shqiptar.

Ka dhënë mësim në Fakultetin Ekonomik të Universitetit të Tiranës nga viti 1980-1992 dhe nga 2011-2015.

Ka qënë lektore në disa Universitete në Itali, SHBA, Belgjikë dhe Irlandë. Ajo mban titullin Profesore, ka dy doktoratura, njërën në demografi nga Universiteti “La Sapienza” i Romës dhe tjetrën në Statistikë.

Në punën me studentët ka demonstruar aftësi të larta komunikuese, afërsi e ngrohtësi dhe pragmatizëm. Pedagogu me vizion realizon komunikime të lira, të cilat kërkojnë që në vend të disa formulave të komunikimeve, të emancipojë gjithë personalitetin e tij. Ky komunikim kërkon jo të hiqesh si i emancipuar, duke bërë sikur kërkon mendimin e studentëve, por të emancipohesh me të vërtetë, të jesh thellësisht i interesuar për të tërhequr mendimet e studentëve. Pra një komunikim që shquhet për etikë, mirësjellje, për dashamirësi dhe inkurajim, i kulturuar, i gatshëm për ndihmë, i predispozuar për t’u krijuar kushte optimale të gjithëve për zhvillimin e personalitetit.

 

Shtetarja e përkushtuar

 

Profesore Ermelinda është zgjedhur deputete nga viti 1992-2011, në të gjitha legjislaturat, ka qenë Zëvendëskryeministre dhe Ministre Shteti për Integrimin Europian, Ministre e Ekonomisë, e Bashkëpunimit Ekonomik dhe e Tregëtisë , Ministre e Integrimit Europian. Ka drejtuar Negociatat për Marrëveshjen e Stabilizim Associmit me BE-në. Ka programuar , Koordinuar dhe Monitoruar ndihmat e huaja në Shqipëri, Kryenegociatore e Shqipërisë në procesin e anëtarësimit në Organizatën Botërore të Tregtisë, i cili u krye me sukses në shtator të vitit 2000. Ka drejtuar organizimin e tre Konferencave të Donatorëve për Shqipërinë (Bruksel 1997, 1999 dhe Bukuresht 2001).

Anëtare e Këshillit Mbikqyrës të Bankës së Shqipërisë nga viti 2011-2015.

Suksesi i saj në përshpejtimin e Integrimit të Shqipërisë në BE kushtëzohej nga një element i rëndësishëm psikologjik: fjala Europë nuk përfaqëson një fenomen gjeografik, por një nocion shpirtëror.

Si deputete në Njësinë bashkiake Nr.5 , Tiranë realizoi shumë projekte: si rikonstruktim rrugësh, shkollash, ndërtim shkollash të reja dhe ujesjellës të ri, investime në energjitikë në shumën mbi 6o milionë dollarë, u krye sistemimi dhe rikonstruktimi i infrastrukturës në disa blloqe banimi.

Deputeti që e zëvendësoi në Tiranën e Re bëri një vrimë në ujë, nuk i ndoqi e nuk i finalizoi projektet e nisura pres saj. Bile ai tradhëtoi votën e socialistëve dhe u bashkua me PD-në. Profesorja fitoi në Mallakastrën e saj në 2009 dhe 2011, aty ku me zor kishte fituar PS në 2005 dhe kishte humbur zgjedhjet lokale të vitit 2007. Me një punë të mençur, krijuese, të kualifikuar, me këmbënguljen e saj, me punë individuale shtëpi më shtëpi ua ktheu besimin mallakstriotëve në alteernativën socialiste. Ajo realizoi në praktikë konceptin e ri modern të qeverisjes “Fytyra reale e pushtetit politik është pushteti vendor”, sepse këtu lindin dhe zgjidhen shqetësimet e elektoratit dhe provohet sa reale,  sa të pranueshme e të zbatueshme janë orientimet e dhëna nga lart.

Me fjalët e saj të ngrohta si deputete, me komunikimet e përditshme në zgjidhjen e halleve dhe problemeve të komunitetit në zonën e saj elektorale krijoi entuziazëm, ringjalli shpresa të mëdha. Prandaj e donin, e respektonin dhe e votonin të gjithë të majtë e të djathtë.

 

Profesore Ermelinda Meksi intelektualja  me integritet të lartë

Fjala “integritet” ka të njëjtën rrënjë nga italishtja, ashtu si fjala “integer” – numër i plotë, tërësi. Pra përmban të njëjtin kuptim: kuptimin e tërësisë: një person me integritet, ashtu si një numër i plotë – është një person i plotë, një person, në një farë mënyre, pa mëdyshje Intelektuali me integritet duhet:

1.Të dallojë të duhurën nga e gabuara.

2.Të bëjë diçka për të (për të duhurën dhe të jetë i papajtueshëm me të gabuarën).

3.Të shpallë publikisht se është duke bërë atë që mendon se është e drejtë dhe kur të tjerët nuk janë dakord.

Me argumenta bindëse, me një analizë shkencore, me fakte e të dhëna të bollshme theksoi nevojën e ndryshimeve rrënjësore politike në Shqipëri dhe u bë pjesë e rëndësishme e drejtimit të këtyre proceseve. Nuk u pajtua me gabimet e së kaluarës, veçanërisht në sektorin e ekonimisë, të cilat çuan në paralizën e ekonomisë, në bllokimin e tregut dhe në mungesën totale të artikujve bazë të konsumit. Publikisht u pronncua për keqmenaxhimin dhe shpërdorimet në bankën e Shtetit, duke kërkuar ndëshkime e largime për fajtorët. Edhe pse fillimisht nuk pati mbështetje duke qenë në anën e së drejtës, e vndosur për të larguar të keqen, për t’i shërbyer interesit të publikut, mbështetja dhe popullariteti u rrit dhe fitoi.

 

Intelektualja me integritet mbron dhe thotë të vërtetën

Profesore Ermelinda ngriti zërin e saj për keqqeverisjen e vendit nga PD. Ne, – theksoi ajo, – nuk kemi luksin të harxhojmë energji të vyera duke u përpjekur të arrijmë perfekten dhe të humbim shansin për të bërë të domosdoshmen. E domosdoshme për ne, për Shqipërinë në këtë moment është ndalimi i keqqeverisjes së vendit nga mazhoranca e djathtë. Ajo pa u frikësuar para presioneve dhe bandave të PD-së mbrojti mandatin e nëntë të PS-së në qarkun e Fierit. Mbrojti kështu të vërtetën që ishte në kutitë e votimit, mbrojti vullnetin e popullit.

Kredibiliteti i drejtuesit lidhet me dy faktorë: kompetenca dhe besueshmëria. Të dyja janë pjesë e pandarë e Profesores në punën e saj të përditshme. Në fund të fundit njerëzit besojnë tek suksesi, tek fitorja, tek ajo që bëhet dhe realizohet. E këto nuk i  kanë munguar asnjëherë, kanë qënë pjesë e ngjitjes së saj drejt majave më të larta. Suksesi u buzëqesh atyre që bëjnë realitet premtimet e që mbajnë fjalën e dhënë. Për të ndërtuar një shoqëri është e domosdoshme t’i prekësh njerëzit në ndjenjë. Fuqia e fjalës është forca e vërtetë lëvizëse në mbretërinë e padukshme të mendimit dhe në bashkimin intelektual.

Profesore Ermelinda është intelektuale jo se ka tituj dhe grada të larta shkencore, se shkruan e boton çdo ditë, por se kujdeset e sillet si intelektuale e vërtetë dhe mban lidhje të përhershme me inetlektualët më në zë në Shqipëri e jashtë saj.

Analiza intelektuale, përgjegjësia intelektuale, guximi intelektual, parashikimi intelektual – është ADN-ja e punës së saj si intelektuale.

Përvoja botërore ka treguar se suksesi arrihet kur punët realizohen me njerëz me një vështrim të përbashkët dhe mbi bazën e forcës së zotimeve të ndërsjellta. Nga ky parim është udhëhequr në punën e saj. Erick Fromm thoshte se njeriu mund të jetë i sigurtë në vetvehte nëse i përmbush ato që kanë pritur të tjerët.

Profesore Ermelinda Meksi ecën e sigurtë në trasenë që ka shtruar prej dekadash. Me shumë besim tek vetja e saj. Me shumë vendosmëri dhe kurajo.

Kurajo sipas psikologëve s’është një akt i izoluar, një impuls i momentit. Është një aksion komplet dhe komlpeks, i cili duhet ndjekur deri në qëllimin final. Kurajo s’është vetëm virtyti i të filluarit të një pune, por i të vazhduarit më tej, i të kompletuarit dhe i të parit të gjërave larg. Nisur nga kjo, vizioni i saj është i qartë, është vizioni i shekullit të ri.

  1. Skënder Demaliaj është shef i Departamentit të Shkencave Politike dhe Administrative në Universitetin Mesdhetar të Shqipërisë.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …