Ekrem Krasniqi:

Ekrem Krasniqi: Albin e Vjosë, mirë ndaj Serbisë, por tmerrësisht keq ndaj Shteteve të Bashkuara për gazin

Jeni duke rikthyer pakëz dinjitetin e Kosovës përballë Serbisë. POR jeni duke gabuar shumë,, madje tmerrësisht rëndë, me refuzimin e gazit amerikan. Mjaftë më me këtë qasje amatore dhe negative ndaj ofertës së qeverisë së Joe Bidenit për gazifikim dhe gazin LNG. 

Kryeministër dhe Kryetare e Republikës së Kosovës, personalisht unë ua heq kapelën që të dielën e thyet trendin e vjetër të politikanëve dhe pushteteve të mëparshme të Kosovës ndaj kutive të votimit të Serbisë.

Shpresoj shumë se të do t’i mbeteni besnik këtij qëndrimi dinjitoz edhe ndaj zgjedhjeve të dyfishta të Serbisë me 3 Prill, përkundër presionit të jashtëzakonshëm që e keni mbi supet tuaja nga shtetet e BE-së dhe SHBA-të. Mos lëshoni pe ju lutem.

POR, sa jeni duke bërë mirë shumë ndaj Serbisë në këtë rast, mijëra herë më shumë dhe jashtëzakonisht keq jeni duke bërë ndaj qeverisë së Kryetarit Joe Biden, dhe po aq edhe ndaj vet Kosovës, për gazin amerikan të cilin jeni duke e refuzuar, përkatësisht zvarritur përgjigjen definitive në mënyrë të paskrupullt.

Me vendimin guximtar për ngjarjet e 16 Janarit ndaj referendumit të Serbisë, mua më duket se jeni duke ia kthyer gradualisht dinjitetin shumicës së qytetarëve të Kosovës, e bashkë me ta edhe Republikës së Kosovës të poshtëruar vite me radhë nga politikanët servilë tej maje, që nënshkruan dhe lejuan për Serbinë, çfarëdo që iu është kërkuar nga BE dhe SHBA-të.

POR, kujdes shumë ju lutem me qasjen tejet negative që jeni duke e bërë deri me tash me të ardhmen e raporteve të bisnesit me SHBA-të.

A nuk jeni duke dashur që ta kuptoni, apo jeni naiv dhe amatorë tejet mase për ta kuptuar se gazi LNG amerikan dhe eksporti i tij nëpër vendet e BE-së dhe rajon të Ballkanit është tash e disa vite « arma » kryesore në politikën e jashtme ekonomike për SHBA-të përballë Rusisë, këtë unë nuk mund ta di, sepse nuk kam mundësi të hyj e të shpurdhë brenda trurit të të dy juve.

Por, a e keni pyetur ju të dy ndonjëherë veten: Pse SHBA-të u dashkan që përjetësisht t’i qëndrojnë Kosovës në ndihmë sa herë që ajo ka probleme politike dhe sigurie me Serbinë ?

Cili qenka ai farë « detyrimi » që paska SHBA ndaj Kosovës dhe shqiptarëve sipas jush ?

Unë them shkurt dhe shqip : fare asnjë detyrim nuk e kanë SHBA-të që të na përkëdhel neve si fëmijën në djep, kur shteti-Kosovë-fëmijë është në vajë.

Kosova mund të rritet e shëndoshë dhe e fortë vetëm duke ndërtuar raporte të forta biznesi me SHBA dhe po aq edhe me vendet e fuqishme ekonomike të Evropës, sidomos me Gjermaninë dhe Britaninë e Madhe.

Ngutuni dhe nënshkruajini marrëveshjen me qeverinë e Bidenit për gazifikim dhe import të gazit LNG, jo vetëm për 250 Mwh rrymë elektrike, por më shumë.

Unë madje ju sugjeroj që të tejkaloni ofertën e MCC-së dhe qeverisë së Bidenit e të bleni dy herë më shumë, pra edhe për 250Mwh të tjerë përmes Shqipërisë, pos përmes Greqisë (me kushtin që Greqia ta njeh pavarësinë e Kosovës).

Jam i sigurt se paratë për këtë investim madhor gjenden E keni ndalur ndërtimin e autostradës nëpër Dukagjin (Istog-Gjakovë) dhe keni ruajtur/kursyer afro 700 milion Euro. Merreni, përdoreni këtë kursim parash dhe kërkoni edhe nga DFC Amerikane, EIB e BE-së në Luxemburg, EBRD në Londër, kredi të buta për të prodhuar me gaz amerikan 500Mwh rrymë elektrike, me erë e me diell.

Liderët e mëdha ndërmarrin vendime të mëdha. Arsyetojeni bindjen e elektoratit tuaj se jeni të tillë, pikërisht në këtë sektor sidomos, për investime prodhimi në ekonomi, e në këtë rast në sektorin e energjisë.

Gradualisht dhe paralelisht, deri në ndaljen e prodhimit të rrymës me thëngjill, investoni bashkë, si qeveri (përmes ndërmarrjes së re publike që mund të krijohet apo edhe si KEK) me sektorin privat vendor dhe të huaj edhe në rrymë elektrike me erë dhe diell, edhe më shpejt seç po synoni.

Kur të vjen koha për ndalur përdorimin e gazit, e për këtë do të kalojnë edhe më shumë se dy dekada, të paktën, nëpër të njëjtat tubacione do të duhej importuar hidrogjenin Amerikan, apo më shumë amerikan sesa evropian.

Me fjalë të tjera, renditja e masave që duhet ndërmarrë ju që jeni tash në pushtet në sektorin e dërmuar energjetik në Kosovë është e madhe, por thelbi i këtij shkrimi është se ju duhet që t’ia SHBA-ve një arsye biznesi për ta ndihmuar Kosovën e dobët shumë ekonomikisht.

Prandaj, tash e pa vonesë, ia jepni  urgjentisht një arsye biznesi qeverisë së Bidenit që të reflektojë urgjentisht që të ndryshojë qëndrimin ndaj asociacionit për serbët, e t’i ndihmojë Kosovën përballë kërkesave të Serbisë dhe të BE-së për bosnjizim.

Albin dhe Vjosë, nëse këtë nuk e bëni urgjentisht, unë personalisht nuk po shoh asnjë arsye tjetër pse u dashkan SHBA-të që të prishen pakëz me BE-në për asociaconin e rrezikshëm e ta ndihmojnë Kosovën që të mos shndërrohet pas disa viteve në një Bosnjë të dytë të paralizuar dhe jofunksionale.

Ky është ndryshimi madhor që mund të bëni në raport me SHBA-të. Blejeni gazin amerikan dhe filloni pa asnjë vonesë gazifikimin.

Mos humbni më kohë me arsyetime banale dhe qesharake dhe amatore. Mjaft më.

(Autori është themelues i agjencisë së lajmeve dtt-net.com)

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …