Fidan Mustafa

Fidan Mustafa: Serbia drejt kolonizimit të Kosovës, QKSS drejt klasifikimit të miqve në armiq!

Në konferencën e organizuar nga  e quajtura, Qendra Kosovare për Studime të Sigurisë (QKSS), sot u diskutua për kërcënimet që vijnë nga Miqtë e Kosovës, në këtë rast shteti i Turqisë. Sipas një Mysafiri nga universiteti Amerikan “Kolumbia”, shoqëria kosovare duhet kenë kujdes nga ‘Miqtë e rrejshëm”, që ju referua shtetit mik të Turqisë. Gjithashtu, në këtë konferencë u diskutua edhe për atë siç u quajt “Agjentë të përhapjes së Islamit Politik në Kosovë…”

Duke rikujtuar se edhe në konferencat e kaluara, Florian Qehaja, përfaqësues i QKSS-së ka diskutuar mbi temat e ngjashme si ajo e Ekstremizmit të Dhunshëm etj, pikërisht në kohën kur territori i Republikës së Kosovës e vet institucionet e Qeverisë së Kosovës, po kërcënohen seriozisht nga kolonizimi i Serbisë nëpërmjet shtetit paralel që ka instaluar tash e 17 vite.

Sfidat e shtetit të Republikës së Kosovës në sektorin e sigurisë janë drejt dështimit kritik, madje pikërisht në kohën kur demarkacioni në mes Kosovës e Malit të Zi tashmë një proces i dështuar politikisht e  profesionalisht, negociatat për paqe mes Kosovës e Serbisë, dështuar po ashtu, kur kihet parasysh që as 10% e marrëveshjeve të arritura në negociatat mes Kosovës e Serbisë nuk janë realizuar në praktikë, ndërsa në anën tjetër shteti i Serbisë po kolonizon në mënyrë të dhunshme Veriun e vendit duke ndërtuar koloni për serbët e zhvendosur nga e gjithë ish-Jugosllavia, pikërisht veriun e vendit ende pas 17 viteve nuk po arrijmë të shtrijmë autoritetin tonë institucional, madje sipas disa deklarimeve të fundit në Kuvendin e Kosovës, në veri janë ndërtuar edhe poligone të ushtrimit me armë për strukturat paralele.

Në anën tjetër QKSS, merret me hulumtime mjaft pragmatike për të klasifikuar miqtë tanë strategjik siç është Turqia në armiq të vendit tonë, e ky vlerësim po ndodh pikërisht në kohën kur shtetësia e Kosovës po kërcënohet shumë seriozisht nga aktorët e brendshëm e të jashtëm.

Ne si qytetarë e përfaqësues institucionalë  pyesim QKSS-në se për cilin shtet apo siguri punon kjo qendër? Ne me vëmendje të theksuar kemi përcjell gjitha konferencat tuaja dhe shpesh herë ju keni devijuar kërcënimin real të shtetit të Kosovës në atë mbi baza fetare e porosi politike. Edhe në konferencat e mëparshme ju keni potencuar tema të ngjashme vazhdimisht mbi islamin politik, apo ekstremizmin e dhunshëm. Është mirë publikisht të definon para opinionit të gjerë se çka nënkuptoni me Islamin Politik sipas jush?

Po ashtu, është mirë të sqaroni se si e definonin Ekstremizmin e Dhunshëm, çka është e dhunshme, si definohet ky fenomen? A mund të quhet raporti i qendrës suaj, QKSS, si i dhunshëm, imponues të mendimit tuaj, apo fjala i dhunshëm i atribuohet ekskluzivisht vetëm ati Mysliman e Islam?

I nderuar anëtar i një shteti Mik për Kosovën, Prof. z. David Philips

Populli shqiptar, në veçanti ne nga Kosova gjithnjë kemi vlerësuar lart kontributin e shtetit tuaj, SHBA-të, në çlirimin e vendit tonë nga okupatori një shekullor, Serbia, e vazhdojmë të jemi populli më pro amerikan në botë duke përcjell mesazhin e qartë se: Miqësia jonë me Shtetet e Bashkuara të Amerikës është me një domethënie të madhe për gjithë ne në Kosovë si në aspektin e miqësisë ashtu edhe atë gjeopolitik e gjeostrategjik.

I nderuar prof. David Philips, populli shqiptar asnjëherë në historinë e tij mijëravjeçare nuk është ballafaquar me ndonjë problem mbi baza të përkatësisë fetare, përkundër që Kosova është vendi më i madh në Evropë me shumicë myslimane në nivelin e popullsisë, përkundrazi Kosova është vendi më unik në Evropë mbi tolerancën ndërfetare në vend.

Ne kuptojmë drejt shqetësimin tuaj mbi sigurinë e vendit tonë, sepse referimi juaj është pikërisht nga raportimet e tilla çfarë  është QKSS e disa politikanë të pamatur me deklarimet e tilla publike, duke u munduar që para faktorit ndërkombëtar të paraqiten “Më katolik se Papa”, pikërisht kur ata janë zhytur shumë thellë në krim të organizuar, e për të shpëtuar nga kjo, ata duhet të ngrehin në sipërfaqe edhe armik imagjinar.

Gjithashtu dua të theksoj edhe këtë se edhe Republika e Kosovës nuk është imune karshi individëve në luftërat e huaja, siç nuk është imune as vendi juaj, por ky fakt nuk përbën kërcënimin tonë kryesor për vendin tim. Kosova është duke u kërcënuar seriozisht nga shteti paralel i Serbisë, i cili gjithnjë e më shumë po kërcënon stabilititetin e brendshëm të vendit.

Por ky nuk është i vetmi kërcenim për qytetarët tanë, populli ynë është duke u ballafaquar e kërcënuar çdo ditë nga krimi i organizuar brenda institucional, e jo rrallë herë kërcënimi shkon deri aty ku përfundon jeta e qytetarit. Vetëm që nga paslufta, në Kosovë janë vrarë mbi 1500 persona, pjesa dërmuese ende të pa zbuluar apo të dënuara gabimisht me nuanca politike, ndërsa në anën tjetër nuk kemi asnjë vrasje as në histori e as pasluftës që ka të bëjë mbi baza fetare apo nga armiku imagjinar “Ekstremizmi i Dhunshëm”.

I nderuar prof. David Philips, unë ju ftoj publikisht të dilni në qendra të ndryshme në Kosovë e të pyetni direkt qytetarët e vendit tim se kush është kërcënimi kryesor i shtetit të Kosovës e popullit të saj, e ata do të japin përgjigjen më të mirë për brengën tuaj.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …