Albin Kurti: Brukseli dhe Uashingtoni bënë padrejtësi ndaj Kosovës duke i vendosur masa ndëshkuese

Huqet dhe teket e Albin Kurtit, kë e do kë e urren

Kryeministri i Kosovës ka arritur një shkallë të rëndë mentale të frustrimit, konfuzionit  dhe të papërgjegjësisë

Në pamundësi për t’ u përballur me problemet e trashëguara dhe  ato që ia ka ngarkuar vetes, në pamundësi për të realizuar premtimet dhe për të mos e lënë të digjet kauza mashtruese, në pafuqi për të përballuar presionin ndërkombëtar, Albin Kurti, ka humbur ekuilibrin dha ka filluar të degradohet në qëndrimet e tij kontradiktore, të cilat po e zvetënojnë  dhe po e diskreditojnë përditë e më keq, andaj edhe i pranon zgjedhjet e parakohshme, në vend.

Kurti, shpreh simpati dhe fjalë të mira për Greqinë dhe Spanjën, dy vende që nuk e njohin pavarësinë e Kosovës, por nuk e duron Amerikën, Francën, tash as Gjermaninë, vendet kryesore vendimmarrëse për fatin dhe ardhmërinë  e Kosovës.

Kurti urren Ali Ahmetin dhe Talat Xhaferin, ndërsa  mbështet Taravarin dhe VMRO-në nacionaliste sllavo-maqedone.

Albin Kurti  urren dhe nuk e duron dot, Edi Ramën, por mbështet Ilir Metën dhe Sali Berishën, edhe pse këtë nuk guxon ta deklarojë hapur, pasi Sali Berisha është i shpallur “non grata” e së shpejti pritet të shpallet edhe Ilir Meta, por kjo mund t’ i ndodh edhe Kurtit, nëse nuk e ndërron qëndrimin.

Paraqitet se e do dhe e nderon Erdoganin, por nuk dënon dhunën fashiste, barbare, shtazarake  të Izraelit kundër popullatës palestineze.

Urren madje edhe fyen diplomatët më të njohur amerikanë,  Anthony Blinken edhe Gabriel Eskobar, por me deklarata  verbale për opinion, shprehet pro Amerikës.

Kurti, injoron dhe nuk u përmend as emrat krerëve të UÇK-së, Hashim Thaçi, Kadri Veseli dhe Jakup Krasniqi, por pretendon ta ndaj nga ata, Rexhep Selimin.

Urren dhe injoron veteranët e  UÇK-së dhe nuk lejon rritjen e pagave të tyre mujore, duke kërkuar uljen në trefish të numrit të tyre, të cilët nuk i konsideron veteranë, për veten e quan veteran,  edhe pse as  një ditë të vetme nuk ka marrë pjesë  në luftën e UÇK-së.

Kurti me të drejtë shprehet kundër pretendimeve dhe intrigave të Vuçiqit, por i thur ode lavdie kriminelit shqiptar-vrasës, Oliver Ivanoviq i dënuar për krime lufte kundër shqiptarëve, në Mitrovicë.

Albin Kurti për urrejtjen që ka ndaj Ali Ahmetit, në Maqedoni,  përkrahë VMRO-në nacionaliste antishqiptare, fituese të zgjedhjeve, me ndihmën e argatëve të tij në këtë shtet.

 Albini i majtë i përkrah të djathtët ekstremë sllavomaqedonë, vetëm pse janë kundër Ali Ahmetit dhe luftës së UÇK-së.

 Albin Kurti nuk lejon  pagesën e avokatëve të Gjykatës Speciale, me para nga buxheti i Kosovës, nuk e viziton  kreun e  luftës në Hagë dhe mbështet fuqishëm ministren  e Jashtme, zonjës Shvarc, për urrejtjen dhe deklarimin publik të saj, kundër  UÇK-së.

 Albini vetëm kur e do nevoja për të qëndruar në pushtet, apo për ta ndarë papërgjegjësinë edhe me të tjerë, tregohet bashkëpunues me opozitën, sikur ishte rasti i takimit dhe i pajtimit  me PDK-në e Memli Krasniqit lidhur me mundësinë e shpalljes së zgjedhjeve të parakohshme, pikërisht tani kur nuk ka kah i mbanë, sepse me veprime e tija të pamatura, arrogante dhe të papërgjegjshme  i ka irrituar skajshëm partnerët më  besnikë dhe më të dëshmuar të vendit dhe të shqiptarëve përgjithësisht.

Albin Kurti tani nuk po  koordinohet me Vjosa Osmanin por as me vasalin, Glauk Kunjufca, por nuk e flet asnjë fjalë për këtë dhe tema që nuk i pëlqejnë.

Ai nuk mjaftohet me përçarjet dhe ndërhyrjet e papërgjegjshme dhe antikombëtare në mesin  e shqiptarëve në Maqedoni, duke i shtyrë,  vasalët e taravarët e tij të bashkë-qeverisin me partinë nacionaliste sllavo-maqedone,VMRO-DPMNE, po vazhdon të përzihet edhe në zgjedhjet vendore të tri komunave të Kosovës Lindore, duke deklaruar hapur, përmes deklarimeve të vasalëve të tij se  do t’i ndihmojë financiarisht kandidatë e zgjedhur nga ai, duke pretenduar se këto pjesë të trevave  shqiptare të mbetura nën Serbi, janë qiflik i tij dhe i vetëvendosjes.

Albin Kurti me egon e tij ekstravagante dhe me qëllim  për t’u treguar politikan origjinal, duke mohuar tërë punën, mundin dhe të arriturat paraprake të qeverive dhe të shtetit të Kosovës në 22 vitet e pas luftës, ka bërë dhe po bën  përpjekje që në politikën e tij autokratike, të vë vulën e vet albiniste, kultin e politikanit të gjithëdijshëm, sikur pretendon të paraqitet, madje duke rrezikuar skajshëm sigurinë dhe interesat e vendit. Anashkalimi e nganjëherë edhe shpërfillja e papërgjegjshme e  aleatëve, injorimi i politikës zyrtare  të Shqipërisë, përçarja që ka shkaktuar në mesin e shqiptarëve  të Maqedonisë së Veriut, degdisjen dhe  përçarjen e shqiptarëve të tri komunave të Kosovës Lindore, injorimi me cinizëm i opozitës, janë vetëm disa nga prioritetet e tij të mendësisë njëdimensionale, të egos së tij të sëmurë  të super-njeriut, mbinjeriut jo niçean, por origjinal, albinian. Ai tashmë arritur një shkallë të rëndë mentale të frustrimit, konfuzionit  dhe të papërgjegjësisë.

 

Ahmet Qeriqi

  1. 5. 2024

Prishtinë

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …