Radio Kosova e Lirë Radio-Kosova e Lirë, Radio e luftës çlirimtare, paqes dhe bashkimit kombëtar, Zëri i lirisë, besnikja e pavarësisë dhe e bashkimit të shqiptarëve.
Tema të tjera...
Përpjekjet e kryeministrit të Kosovës, Isa Mustafa për t’ u mbrojtur nga kundërshtarët e tij politikë, nga radhët e opozitës, e kanë shtyrë të bëjë gabim pas gabimi sa duket se tani e ka humbur tërësisht toruan. Ai poston komente naive deri edhe neveritëse, pastaj i mohon ato, pastaj thotë se dikush ia ka thyer kodin dhe ka shkruan në emër të tij. Me fjalorin tipik të pajtonxhinjve të dikurshëm dhe të gazetarëve të horr Ekspressit të tanishëm, fjalori i Isa Mustafës është nën nivelin e një prindi, aq më keq të një gjyshi, që pretendon të jetë i urtë e i mirë. Ka edhe diçka që Isa Mustafa duhet ta ketë harruar nga edukata familjare. Si djalë i një hoxhe të nderuar, atij më së paku i ka hije gjuha e ndragët. Por si komunist me prejardhje titiste, Isa Mustafës i ka hije ky fjalor, madje, mbase edhe i bën nder. Me një gjuhë të tillë “drugarët” e Isa Mustafës na shanin e na përbuznin gjatë hetimeve, pastaj kudo nëpër burgjet e Jugosllavisë që ishte bërë burg i popujve të shtypur e të robëruar.
Asokohe nuk ishte vetëm sharja e poshtërimi, që na adresonin shqipo-komunistët, por mbi të gjitha ishte dhuna sistematike fizike e psikike kundër shqiptarëve liridashës.
Sesi m’ u kujtua një anas i tij, gardian në Burgun ne Prishtinës, në vitin 1982 njëri nga ata gardianët që të burgosurit e quanin “veremi”. Një ditë, në kohën e caktuar për vizitën mujore që na lejonin, ai kishte thirrur në korridor, me zë të lartë, gardianin serb, Miça Muteqokun me fjalët’: “Hej Miqo, dogji da vidish kakve piçke su stigle na postetu” e kishte fjalën për nuset motrat apo nënat e të burgosurve që kishin ardhur para dyerve të burgut dhe prisnin në radhë për vizitë. Nga fyerja e tillë së bashku me të burgosurin, Sejdi Sadiku, nga Sibovci në shenjë revolte kishim trokitur fort në derë. Gardiani, që na hapi derën ishte një burrë i përmbajtur dhe përgjithësisht na trajtonte mirë. Pasi i treguam se në shenj proteste, për fyerjen e tillë, nuk do të dalim në vizitë dhe nuk do ta marrim bukën, ai u zotua se nuk do ta hesht reagimin tonë. Pasi kishin kaluar dy tri orë, gardiani më përcolli te drejtori i Burgut, Ismail Arifaj, të cilit i shpjegova arsyen pse nuk pranoja të dilja në vizitë.
-A ke dëshmitar? -më kishte pyetur me një vështrim cinik dhe shumë përbuzës.
-Unë dhe Sejdi Sadiku, shoku i qelisë, me siguri se e kanë dëgjuar edhe të burgosurit e tjerë.
-Kush tjetër?
-Është edhe rrojtari i burgu, një burrë nga Shtimja, i cili në kohën kur i dëgjuam fyerjet e gardianit e kishte hapur derën për të sjellë ushqimet, që na kishin dërguar familjet. Ndoshta ai nuk dëshmon se e humb punën, por nuk besoj se mohon atë që ka dëgjuar.
-Ku e di ti për kënd e ka pasur fjalën gardiani edhe nëse është shprehur ashtu, sepse unë nuk i besoj një armiku të Jugosllavisë si puna jote, i cili është i gatshëm të kurdis marifete të tilla, për qëllime që ne i dimë.
-Natyrisht as unë nuk pres drejtësi nga ti dhe sistemi të cilit i shërben, por nëse ke pak gjak shqiptari, edhe ti do të duhej të ndiheshe i fyer.
-Në radhë të parë, unë nuk jam “ti”, por drejtori i Burgut, drejtori yt. Madje për çfarë gjaku po flet bre, qërohu nga këtu dhe mos u merr me “prapaganda” të tilla, më kishte thënë, ndërkohë që gardiani serb me fytyrë tërë puçrra më përcolli duarlidhur në qeli.
Më vonë kam mësuar se gardiani NN ishte një anas i Isa Mustafës, i cili në ato kohë udhëhiqte Konferencat Aksionale të LSPP- për diferencimin e shqiptarëve nacionalistë e irredentistë. Ra gjuha e ndragur e kryeministrit Mustafa dhe m’u kujtua gardiani, NN, emrin e të cilit nuk do t’ia përmend, sepse fare lehtë mund të jetë radhitur edhe në lista si veteran i Rrustem Mustafës. Prej asaj dite gardianin që ftonte kolegun e tij Miqa nga Fushë Kosova për t’i kullotur sytë, duke i shikuar nuset e motrat tona nuk e pamë më. Më vonë kam mësuar se ishte dërguar në Burgun e Smrekovnicës.
Gjuha e Isa Mustafës m’i solli në kujtesë fjalët e gardianit NN, ato fyerje më shumë se fashiste që kurrë në jetë nuk i kam harruar. Të tilla fjalë fyese e poshtëruese nuk kam dëgjuar as nga gardianët serbë në Prishtinë, Smrekovnicë, Mitrovicë, Gjurakoc, Suboticë, as në Novi Sad, ku trajtimi kundër të burgosurve politikë shqiptar ka qenë tejet represiv.
Në paraqitjen e tij dhe në dukje para opinionit, kryeministri, Isa Mustafa mundohet të tregohet serioz, i përmbajtur, i kulturuar, i arsimuar sikur edhe është, ndërkohë kur flet për kontributin që i ka dhënë Kosovës në kohën e Titos e të Milosheviqit, ai nuk ndien fare brejtje të ndërgjegjes, për më tepër krenohet për “shërbimet” që i ka kryer me vetëdije të plotë.
Prania e Isa Mustafës në krye të Qeverisë së Kosovës, ka qenë zgjedhja më e keqe dhe më e pamerituara, sidomos për gjakun e derdhur për çlirimin e Kosovës nga robëria serbe. Në radhë të parë për faktin se si një ish udhëheqës politik i Lidhjes Komuniste të Jugosllavisë, ai kishte mbetur në pozitë edhe në shoshitjen e fundit të kuadrove me përkatësi shqiptare, që i kishte bërë regjimi i Milosheviqit deri në pezullimin e autonomisë së Kosovës në mars të vitit 1989 e më vonë.
E kaluara e Isa Mustafës, edhe pse besoj fort se ai nuk ishte spiun, sepse edhe nuk kishte nevojë për tu marrë me punë të tilla, nuk ishte denoncues i vrazhdë e i egër i tipit të Azem Vllasit apo Ali Shukriut. Pavarësisht nga kjo, ai ka shumë vurrata në biografinë e tij politike, të cilat irritojnë liridashësit e Kosovës, familjarët e dëshmorëve, veteranët e invalidët e luftës dhe atdhetarët shqiptarët në përgjithësi.
Tani kur Isa Mustafa ia përmend komandantit të Dukagjinit, Ramush Haradinaj, të ashtuquajturin “Liqe të Radoniqit”, edhe pse e di fare mirë se Ramush Haradinaj dy herë është shpallur i pafajshëm nga Gjykata e Hagës, lidhur me akuzat e Ministrisë së Drejtësisë së Serbisë, për sikur thuhet vrasjen e disa serbëve dhe hedhjen e tyre në Liqenin e Radoniqit, ai reflekton krejt njëjtë me akuzat e Vuçiqit dhe Daçiqit kundër çlirimtarëve të Kosovës. Në kohën kur Ramush Haradinaj me vëllezërit, ( dy prej tyre heronj të Kosovës) e bashkëluftëtarët, gjatë viteve 1998-1999 luftonte nga një front në tjetrin, pa ikur kurrë nga Kosova, edhe pse disa herë i plagosur, Isa Mustafa shtrihej në kolltukun e Qeverisë së Bukoshit, në Tiranë e në qytetet e Evropës dhe sistemonte paratë që ndante mërgata, jo për ta ndihmuar luftën fitimtare të UÇK-së por për ta sabotuar atë, duke krijuar një ushtri në hije, e cila nuk e ndezi asnjë “kapsoll” kundër Serbisë.
Emërimi i Isa Mustafës në krye të Qeverisë, ishte emërim i panatyrshëm, sepse ndodhi me një kompromis bizar, koniuktural, mashtrues. Tashmë pozita e tij është lëkundur nga themeli dhe nuk riparohet në asnjë mënyrë, por sa më gjatë që të qëndrojë në këtë pozitë, aq më keq do të jetë për të ardhmen dhe sigurinë e vendit.
Isa Mustafa, me komentet e përditshme, duke i paragjykuar vrasjet e ndodhura pas luftës, duke paragjykuar edhe krerët e lartë të luftës si kriminelë, me ankimet e mjera dhe qyqare, tani edhe me një gjuhë krejt të katranosur, me një qëndrim shumë të përulur dhe të përkulur pro pranisë së Serbisë në Kosovë, nuk mund të qëndrojë gjatë në fronin e tij shumë të preferuar, dhuratë e koniukturave politike të BE-së, në pajtim me Beogradin zyrtar.
Ahmet Qeriqi
17. 10 2015
