Islam Krasniqi

Islam Krasniqi: Deri kur dikush do të fshehet pas petkut të luftës?

Ende vdesin çlirimtaret nga plagët e lirisë, si pasojë e mungesës së mjetëve për shërimin e plagëve të luftës, e klasa politike e milionerëve rron si mos më mirë, me nivelin botëror. Por një ditë djersa e popullit dhe haku i çlirimtarëve do ju mbetët në fyt, sepse nuk do të mund të fshihen gjithmonëë mbas vlerave të luftës, mbas vlerave të atyre që luftuan, mbas gjakut të dëshmorëve.

Thirren ne vlera të luftës, thirren në kontributin e rrejshëm, të cilin kurrë nuk e patën, me qëllim për të plaçkitur edhe me shumë, ku llogaritë e tyre bankare  jan mbushur e stërmbushur përplot me para. Kur dikush u zë bishtin, thonë ne kemi luftuar, a e di ku kemi qenë, e ku jemi tash, kemi dalur nga lufta, jemi shtet i ri, nuk vinë gjitha të mirat për një herë. E vërteta është së para lufte kemi qënë nën regjimin famkeq të Milloshoviqit, me friken se apo vdesim sot apo neser, por edhe atëherë kemi jetuar.

Nuk mund të fshihemi ende pas petkut të luftës, se lufta po i bën gati 20 vjet që ka përfunduar, dhe ju nuk ishit ata që luftuat, sepse shiu as bora asnjë herë nuk ju gjeti në betejat e lirisë, dielli asnjëherëë nuk ju gjeti nëper istikame, aty ku qëndroni Çlirimtaret, por ju gjeti të pjekur nepër bregdete, e hotele nga anembanë botës.

Si do të arsyetoni ju ndërprerjen e pensioneve të veteranve të luftës, të atyre që dhanë gjithëçka për këtë ditë. Me cilën fytyrë do ju kërkoni votën këtyre hallexhinjve, se vetëm në kohë zgjedhjeve ju trokitni në dyert e tyre, si do i arsyetoni që ju ndalet kafshatën e gojës fëmijëve të tyre, sepse arsyetimi së janë fryer dhe keqëpërdorur listat e veteranëve të luftës ka ngordhur, sepse dihet se Komisioni i Qeverisë i ka berë këto lista dhe jo veteranet.

Kjo qeveri duhet që t’i thras mendjes dhe t’ i lerë punët e pista. Populli po vuan si pasojë e veprave të tyre, nëse nuk kanë ndonjë opsion më të mirë, duhet t’i lirojë institucionet që të vjen dikush që ka ndërgjegjie njerëzore.

Kjo qeveri ka harruar çlirimtaret, ka harruar të sigurojë mjete për pensionet e tyre, e merret me fuqizimin dhe legalizimin e vendimeve jo legale dhe antinjërzore të kasapit të Ballkanit Milloshoviqit, i cili u mundua që ta zhduk popullin shqiptar.

Kjo klasë politike kur do t’ i ndal shakatë me çlirimtarët.  Pse thonë se nuk ka mjete për pensionet e tyre  së jeni bërë shumë. Turpi i qeverisë qëndron mbi atë së si kanë mbetur të gjithë këta çlirimtarë të pa punë ende tash e 17 vite, gjersa në Veri të Kosovës marrin pagaqindra mijëra kriminelë të Serbisë,  të cilët çdo ditë e shprehin urrejtjen kundër Shtetit të Kosovës, kundër shqipëtarve me vepra dhe fjalë, e këta qeveritarët tanë bëhen të shurdher dhe verbër karshi tyre, duke i paguar me miliona nga buxheti i Shtetit, që serbia ta mbajë nën kontroll atë pjesë vetëm e vetëm e vetëm biznesët e nentokës të funksionojnë pa problem!..

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …