Jakup Krasniqi

Jakup Krasniqi: Ku vanë e treten premtimet e shumta të kryeministrit Mustafa?

Njëra nga anët e forta të Isa Mustafës në fushatën zgjedhore, të vitit 2014, ka qenë premtimi i “vendosur” se kurrë nuk do të bëhet bashkë me zaptuesit  e institucioneve të  shtetit!  Ju thatë se po e morët votën, ju do t’i shkapnit ato, por e bëtë të kundërtën, u bërë bashkë me kapsit e institucioneve te pavarura të shtetit. Premtove pavarësimin e gjyqësorit, por ç’është e vërteta, djemtë e tu arrite t’i shpëtosh nga ndjekja penale. I “shkape” apo i kape institucionet e pavarura të shtetit?

Cila është e vërteta? Sepse dy të vërteta, me sa di, nuk mund të ketë për asnjë premisë apo logjikë të thjeshtë.  Premtove se do të hapësh një epokë të re investimesh e zhvillimi, ndërsa ne nuk po shohim as investime e as zhvillim. Ashtu siç e pate bërë llugë kryeqytetin tonë, Prishtinën, tani po e bënë llugë gjithë Kosovën. Premtuat se do t’i hapnit 120.000 vende të reja pune, por i “punësuat” pikërisht po aq, por me një ndryshim të dhembshëm – duke i detyruar t’ia mësyjnë rrugëve ilegale të Evropës.

Premtove institucione të pavarura e funksionimin e tyre, sipas ligjeve në fuqi, ndërsa pikërisht ato institucione i mbushe me familjarë të qeveritarëve, sikur Kosova të ishte pashallëk yti. Premtove me bujë se do ta luftosh korrupsionin, ndërsa 70 dosjeve tua, për keqqeverisje të Prishtinës, jua shtuat jo pak dosje tenderësh për familjarët e tu në vend se të reflektonit paç.

Kryeministër, si po e ndien veten? Pikërisht atë që premtove se nuk do ta bësh e ke bërë! Atë që e premtoje në mëngjes e demantoje vetë në mbrëmje. Pate thënë se nuk do të shkoni në Bruksel, shkuat atje si “tulipan i bardhë”! A të kujtohet kur Vuçiqi të pati thënë: “Mustafa vjen në Bruksel si tulipan i bardhë”. Pse nuk rezistove bile njëherë? Në këto raste po na vjen inati, pse nuk po mund të frenosh, bile njëherë.

Ke bërë dasmë në qeveri për MSA-në, ndërsa MSA-ja nuk po zbatohet. Ke pritur e ke festuar si qeveri për liberalizimin e vizave, ndërsa liberalizimi nuk po shihet gjëkundi. Ke premtuar ligjin për Trepçën në fillim të mandatit, e ligji ende nuk ka ardhur. Trepçën po e çon drejt falimentimit! Kujt po i konvenon kjo? Kosovës dhe qytetarëve të saj në asnjë mënyrë.

Je betuar e përbetuar se Zajadnica është  në përputhje të plotë me ligjet e Kushtetutën, por ajo doli kundërkushtetuese. Gjykata Kushtetuese tha shprehimisht: “me marrëveshjen për Zajednicën, Kushtetuta është shkelur 23 herë.”Ke premtuar reciprocitet me Serbinë, por e ke humbur me ka krejt sovranitetin e shtetit! Ke premtuar integrimin e Veriut, por për ironi e keni çintegruar edhe Jugun. Krejt çka ke premtuar, më vonë e ke demantuar askend tjetër pos veten! Pse nuk e thua një herë të kundërtën, ndoshta do të arrihej e duhura!

Ke premtuar arsim të dinjitetshëm për kombin, arsimin e ke katandisur deri sa nuk ka ku vete më. Se po krijohen analfabetë potencialë, me fakultet e masterë e çmasterë! Ke premtuar me bujë shtim të përkujdesjes shëndetësore, shëndetësia publike është në fund të pusit – skajshmërisht e degraduar: Sepse ministrat, mbase jo vetëm ata, po hanë nga xhepi i të sëmurëve; Shërbime shëndetësore cilësore nuk ka, barnat esenciale mungojnë; Spitalet janë bërë “si hanet e shekullit XVII…Çfarë po qeveris, kur çdo gjë publike e ke degraduar pafundësisht! Fudnja, a ndien përgjegjësi morale, se përgjegjësi ligjore nuk ka qëkur në këtë vend, më saktë qëkur ushtron edhe “zejen” e kryeministrit! Epo, kjo nuk është mahi, se dje, si një“ish”, të përcolli paligjësia, e njëjta gjë po të ndodhë edhe sot! Natyrisht, atëherë nuk e kishit këtë kryezeje! Viti shkollor filloi, saqë mund të thuhet edhe se nuk filloi. Libra ka, por edhe s’ka. Ministria e Punëve të Brendshme me pasaporta pa kurrfarë cilësie, e dënuar me miliona për një kontratë të dëmshme, letër për certifikata të lindjes nuk ka, nuk ka as veshëmbathje për policët… Këto janë ato që i dimë, e sa të tjera që ne nuk i dimë, as ia kemi idenë…

Përveç këtyre që u thanë, keni formuar edhe dy komisione qeveritare: njëri komision vendit ia humn mbi 8200 hektarë tokë, e tjetri ia vjedh milionat me lista të falsifikuara të veteranëve e të invalidëve të luftës. E kujt është këtu përgjegjësia? A ke menduar ndonjëherë se kështu shteti shkon drejt falimentimit?! Pra, assesi drejt zhvillimit!

Kryeministër, me gjithë këto defekte të numëruara e me (pafund) të tjera të panumëruara, a mund të thuash se Kosova ka qeveri normale?

Kryeministër, a të mjaftuan dy vjet që të bëhesh pjesë e kapjes se shtetit dhe të institucioneve të pavarura të shtetit?!

Eh, kryeministër, sa shumë premtove e të gjitha në gjysmën e mandatit aq shpejt i harrove!!!  I kishe 70 dosje ne Prokurori para se të bëhesh i pari i qeverisë, tregoni opinionit sa dosje të janë shtuar si kryeministër i shtetit më të varfër të Evropës? Ndonëse, Kosova është e pasur me njerëz, me pasuri tokësore e nëntokësore!

Kryeministër, pse nuk e pavarësove Prokurorinë e Gjyqësorin e Kosovës?

Mbase u pajtove me humbjen e sovranitetit të Sistemit të Drejtësisë, kur pranove krijimin e Gjykatës Speciale, sepse bëhet fjalë qartësisht për ndjekje një etnike, pra të shqiptarëve. Kryeministër, pse nuk u bëre një herë të vetme lider dhe të thoshe me plot gojën: Ja ndjekje për çdo kriminel të luftës të kryer në territorin e Kosovës, ja nuk miratojmë Gjykatë Speciale për ndjekje speciale të pjesëtarëve (vetëm) të një kombi! Drejtësia ndërkombëtare nuk e njeh një rast të tillë kaq selektiv! Pra, një rast i paprecedentë! Ç’u bë kryeministër ky transformim yti, derisa në fushatën zgjedhore i kishe disa pika të forta, në qeverisje (hiç më pak se dyvjeçare!) u shndërrove në qull kaçamaku pa fije yndyre! Ju rikujtoj se, për një qull të tillë, Edit Durham thoshte: “Nuk e përpunon as lukthi i Leopardit”!

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …