Mehmet Bislimi

Mehmet Bislimi: Çmimi Nobel, dhe Ironia e një propozimi!

Qeveria e Kosovës, Serbisë dhe ajo e Shteteve të Bashkuara të Amerikës, janë propozuar për nominim me çmim “Nobel” për paqe!…
Nominimi është bërë nga Magnus Jacobsson, anëtar i legjislativit suedez, në cilësinë e një përfaqësuesi politik të kristian-demokratëve. Arsyetimi i Magnus ishte: ” për qasjen e përbashkët për paqe dhe zhvillim ekonomik!”, të Qeverisë së Kosovës, asaj Serbe dhe SHBA-ve. E tëra kjo, duke marrë për bazë nënshkrimin e marrëveshjes në Shtëpinë e Bardhë.

Do ishte shumë absurde, që z. Magnus të ishte jashtë rrjedhave të asaj kohe, është, apo po paraqitet kaq naiv, kur Kasapi i Ballkanit, Millosheviq (pjesë e asaj Qeverie gjakatare, ishin edhe vet Vuçiq e Daçiq), që kishin larë në ploje gjaku popujt e Ballkanit si: Sllovenët, Kroatët, Boshnjakët dhe Shqiptarët, duke vrarë, mbi 300 mijë gra, pleq, fëmijë, duke përdhunuar e djegur çdo gjë para vetes, duke dëbuar qindra e mijëra veta nga shtëpitë dhe trojet e tyre, duke fshehur mbetjet e mijëra të zhdukurve, të cilët as sot, Qeveria Serbe e Vuçiqit dhe Daçiqit (të nominuar nga ana juaj për Nobel), nuk denjojnë t’i kthejnë për t’ju pushuar eshtrat në tokën e vet.

– z. Magnus, sa ironike, po aq sarkastike është propozimi juaj për çmimin Nobel; sa është për të qeshur, aq është për të qarë, madje për të qarë një ditë të tërë!…
– z. Magnus, me siguri se nuk keni harruar se vetëm në Serebrenicë, janë vrarë mbi 8000 burra, të gjithë civil, të paarmatosur, të zënë rob, të lidhur me tela, të ekzekutuar pa gjyq, me plumb pas koke, vetëm e vetëm pse ishin Boshnjak!…

z. Magnus, kam vetëm një pyetje:

– Po sikur në Suedinë tuaj, me urdhër të Qeverisë, të vriteshin 8000 pëllumba, 8000 qengja, 8000 drenusha, çka do thoshte Qeveria Suedeze, çka do thoshte bota, Amerika, Rusia dhe Evropa, që për boshnjakët nuk po e thonë dot, as sot?!…

– z. Magnus, vetëm në Kosovë, janë vrarë mbi 15 mijë civil, të të gjitha moshave dhe gjinive, janë përdhunuar me mijëra gra e vajza, janë vrarë mbi 1500 fëmijë, kemi ende të zhdukur mbi 1700 viktima, janë mbi 500 mijë shtëpi e ekonomi të djegura, shkatërruara dhe plaçkitura.
Qeveria Serbe, deri me sot, as ka denjuar, që shqiptarëve t’ju kërkoj falje për krimet që ka bërë mbi ta, e lërë më të bëj zhdëmtimet e dëmeve të luftës, madje edhe sot, Qeveria Serbe kërkon arrestimin dhe dënimin e qindra shqiptarëve, që ajo i ka vënë në listat e Iterpoilit e të tjerë shqiptarë, që ende po i mbanë nëpër burgjet e saja!

– z. Magnus, shih në Komunat shqiptare të Medvegjës, Bujanocit dhe Preshevës, gjendjen e shqiptarëve autokton atje- rastin më të freskët: kërkohet dënimi i kryetarit, z. Ragmi Mustafa, vetëm e vetëm pse ai fletë shqip, dhe pse ngriti flamurin kombëtar në shtëpinë, Institucionin dhe tokën e vet!… dhe për të qenë ironia juaj kaq e pa precedencë: ju kërkoni çmim Nobel për pjesëtarët e një Qeverie vrasëse të cilës sot i mungon vetëm Millosheviqi!
Këtë kërkesë, ju e bëni krejt hapur e publikisht për një marrëveshje qarkullimi trenash, avionesh dhe ndërtimi autostradash, të cilat Serbia nuk do t’i njohe e zbatoj asnjë herë, për aq sa ka zbatuar që 20 vite e këndej.

– z. Magnus, nuk e di nëse është koincidencë rasti kjo; pikërisht kur ju keni bërë këtë propozim, shënon 17 vjetori i vrasjes së zonjës së nderuar Anna Lindh. Ishte pikërisht 11 shtatori i vitit 2003, kur zonja. Anne Lindh, Ministre e Punëve të Jashtme të Qeverisë Suedeze u vrau me thikë, e vrau mizorisht e krejt gjakftohtë, në mes të Stokholmit, serbi Mihajlo Mihajloviç- motivi: pse ajo dhe Qeveria Suedeze kishin njohur pavarësinë Kosovës!…
z. Magnus, 11 shtatori, thotë po aq shumë edhe për vet Shtetet e Bashkuara të Amerikës, kjo koincidencë e djallëzuar me 11 e rreth 11 shtatorit!…
Propozimi juaj për çmim Nobel, vë në një rrafsh agresorin me viktimën, gjetje e pështirë dhe absurde kjo, të cilën e gjëni vetëm ju, z. Magnus- kompliment!…

Shqiptarët, si gjithmonë dhe të pa luhatur: duan lirinë e vet dhe respektojnë lirinë e tjetrit, duan zhvillimin dhe progresin e gjithmbarshëm, duan paqe me të gjithë fqinjët paqedashës, nuk ngërthejnë në gjenet e tyre urrejtje për të tjerët, gjërat nuk i shohin vetëm nga ana e zezë.
Në të kaluarën, bota ka përjetuar tmerre edhe më të rënda, ne shqiptarët, edhe pse kemi përjetuar gjërat ndër më të tmerrshmet mbi kurrizin tonë, nga pushtuesit Serb, që nga zbritja e tyre prej Karpateve në Ballkan e deri tek Qeveria aktuale në Beograd, të vetëdijshëm se tek populli serb ka edhe njerëz dhe shpresa që botës do t’i sjellin paqe e qetësi, siç janë zërat e guximshëm që i thërrasin arsyes si: Natasha Kandiç, Sonja Biserko, Çedomir  Jovanoviç, Nenad Çanak i komunitetit hungarez e dhjetëra tjerë. Këto figura politike dhe humane, janë para së gjithash shpresa për një Serbi të lirë e cila do të marrë frymë e liruar nga urrejtja patologjike kundër të tjerëve.
E qartë, tani për tani, jo, përderisa ende është në pushtet Qeveria aktuale e Serbisë, në Ballkan e rajon nuk do të ketë paqe, prosperitet, zhvillim e liri të mirëfilltë, madje edhe propozimi juaj për çmim Nobel, që keni ngatërruar “paqen me ekonominë!”, po duket sa absurd, aq ironik!

z. Magnus, ta zëmë së edhe po të ishte ky propozim qëllim mirë, në këtë kohë e fazë të pa cak të bisedimeve, mes Qeverisë së Kosovës, Serbisë dhe SHBA-vë, si ndërmjetësues,  kërkesës suaj për të “Nobelizuar” paqen dhe marrëveshjen e pazbatuar, dhe tepër formale e cila dëmton në masë të madhe interesat vitale të Republikës së Kosovës, propozim ky, që nuk i vjen erë e mirë. Kjo iniciativë që ka një shkëlqim në formë por jo në esencë, nuk i kontribuon momentit, dhe nuk i bënë nder Kosovës, madje as Amerikës. Ky variacion inovativ, gjetura nga ana juaj, avancon para botës, vetëm Serbinë, dhe kjo të bënë me dyshua se nuk është bërë pa qëllim!…

z. Magnus, të paktën do duhej të kishit mësuar nga qasje dhe sjelljet e Qeverisë Serbe të këtyre 20 viteve të fundit, e cila obligimet e saj përballë fqinjëve të vet, në veçanti kundër shqiptarëve, nuk i ka përmbushur asnjëherë, natyrisht përderisa Qeverinë Serbe e miklon, Evropa dhe bota e hileve, tani edhe ky sihariq: Qeverisë Serbe që vrau mbi 300 mijë qytetarë në Ballkan, çmimin Nobel, po ia kërkon një jaran, toka që na mbanë!…

14-9-2020

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …