Mehmet Bislimi

Mehmet Bislimi: Fraksioni alternativ!

Na duhet të trokasim në portat e kujtesës me guxim, për të parë se kjo gjendje politike nuk është diçka që nuk ka ndodhur edhe më herët, dhe atë në kohë mbase edhe më të renda për fatet e kombit. Aktualisht, kemi të bëjmë me një pandemi, rendë kjo, epidemi gripoze të një shkalle më të rëndë, që bota as po ia gjënë fijen as lëmshin!

Mirëpo a do të thotë kjo se tani, duhet të dorëzohemi, dhe ta paralizojmë përditshmërinë tonë!?, për një kohë të caktuar po, por jo përherë…  Jeta ka procesin e vet të zhvillimit, madje edhe atë politik. Kjo shkarje politike, ka ndodhë tek ne në Kosovë (dorën në zemër), jo në kohë të duhur, por ka ndodhë dhe nuk kthehet mbrapsht.

Tani se kush është fajtori, tutori e nismë-tori?, me këtë të merren ata që e gatuan. Populli të gjykoj me qetësi, dhe mos të harrojë ditën kur duhet ta hedhin votën në kuti! Pa dyshim se zgjedhjet e jashtëzakonshme do të mbahen, në kohë dhe me kohë, sa do që mund të vonohen por që do mbahen e nuk do të harrohen gjatë, sa edhe virusi COVID-19!

Qëndrimi konsekuente i zonjës Osmani (rast i rrallë),  mbase i vetëm në politikën rajonale, që nuk u lakua as nga presionet politike, as servile e lakmitare, as nga intervenimet mike, as nga kërcënimet (të themi kushtimisht), armike!

Zonja Osmani, në mënyrë konsekuente ka mbrojtur qëndrimin e vet parimor, politik dhe filozofik për mendimin ndryshe! Keq mirë, ajo për vete ka bërë hesapet me hanxhiun! Dhe nuk ka lëvizur për asnjë çast nga parimi dhe premtimi që i ka bërë elektoratit të saj, deri tek vota e saj kundër mocionit, madje edhe sot kundër koalicionit të ri! LDK, nuk duhet të harrojë faktin kokëfortë se kjo zonjë, subjektit në fjalë ia ktheu namin!

Deshëm apo jo, kjo tani i takon së kaluarës. Në fakt është për keqardhje pozita e disa figurave politike (brenda subjektit të saj politik) , që kanë renë kaq poshtë në raport me këtë zonje të nderuar:  një krah akuzash, që shkojnë deri tek mohimi i peshës së saj politike, kaq rëndë, të të mohojnë edhe mundin!

– Fjalën e urtë popullore, nuk të lënë ta harrojmë, kur e kalojnë lumin, atkinë ta lodrojnë !…

Mendoj se është detyrë imediate së vepruari, për zonjën dhe bashkëmendimtarët e idesë së mendimit ndryshe brenda LDK-së. Pra; ta formojnë krejt natyrshëm fraksionin alternativ të mendimit ndryshe, brenda këtij subjektit politik! Kjo nuk është diçka e re, madje është shumë e shëndetshme për vet këtë subjekt. Mendimi ndryshe, do duhej të pranohet lirshëm dhe pa ndrojtje, tanimë kanë ikur kohët e diktatit dhe tutorëve të kohëve të monizmit diktatorial. Mendimi ndryshe është pasuri dhe kulturë, dhe si të tillë duhet ta pranojnë shoqëritë bashkëkohore në zhvillim.

 Të gjithë bashkëmendimtarët dhe bashkëvepruesit e zonjës Osmani, apo cilës e cilitdo, që përqafon fraksionin e të menduarit ndryshe, brenda cilitdo subjekt politik që vepron në Kosovë, pra edhe brenda vet LDK-së, që është ngulfatur kaq gjatë nga kasta e konsumuar politike, i duhet guxim dhe vetëm guxim.

Përkrahja për progres nuk do të mungoj, dhe nuk ka munguar kurrë. Bota bashkëkohore do zhvillim dhe veprim të lirë dhe jo të kufizuar, populli ynë gjithmonë e ka përqafuar progresin.

 Të kthehemi në fillim të këtij shkrimi: sikur t’i hapim portat e kujtese me guxim, do shohim se kjo nuk po ndodhë për herë të parë, Fraksionet alternative, pra epoka e të të menduarit ndryshe, subjekteve politike iu ka sjellë shëndet. Kjo ka ndodhë më së një herë, si në Kosovë, Shqipëri, rajon e më gjerë.

Në LDK, ka pasur disa herë dalje njëdrejtimëshe, PSHDK, ndarë në dyshe, ajo Parlamentare, Partia e UNIKOMOMB dhe ajo e PUIK-it, Socialdemokratja me dy Luljetë- at, Republikanët pa republikë, ajo e Shpend Ahmetit, pastaj Alternativa e Deda-Kusari, partia e PDK-së, NISMA, e deri tek kjo e fundit me daljet nga VV, që ishte në numra dyshifrorë! Siç e shohim, të gjitha këto fraksione të mendimit ndryshe, nuk e kanë zbehur rrugën e qëllimi të tyre, në të shumtën e rasteve, pluralizmit politik i kanë dhënë frymë më të lirë dhe guxim për veprim alternativ, atë të mendimit ndryshe!

Nga ana tjetër, të gjitha ato subjekte politike, që nuk kanë lëvizur nga rrafshi i parë i tyre, do të thotë se kanë mbetur pa frymëmarrje, në mos janë shuar fare, duke e pushuar e herë ngrirë aktivitetin e tyre politik e kombëtar. Mbase për shumë faktor, por edhe nga kufizimi i të drejtave të mendimit dhe fushëveprimit ndryshe, të ndrydhura nën tutorizmin frazeologjik të hijeve të tretura: “Unë jam baba!”… , si Partia e Re e z. Bukoshi, ajo Republikane e z. Nurboja, Ajo Dardane e z. Daci, Parlamentarja e z. Kosumi, Fshatarja e z. Islami, Liberalja e z. Gjergji, ajo e Ballit kombëtarë, Nacional-demokratja, partia e Gjelbër-ambientaliste e dhjetëra të tjera, pa llogaritur këtu partitë minoritare.

Përjashtim bënë vetëm partia Euroatlantike e zotit Zeka, ngase aty; as ka kush hyn, as ka kush del- veç zotit Zeka!…

Shpresa e vetme për ta reformuar subjektin e  Lidhjes Demokratike të Kosovës, është zonja e respektuar Osmani, dhe unë besoj shumë se nuk është e vetme!

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …