Radio Kosova e Lirë Radio-Kosova e Lirë, Radio e luftës çlirimtare, paqes dhe bashkimit kombëtar, Zëri i lirisë, besnikja e pavarësisë dhe e bashkimit të shqiptarëve.
Tema të tjera...
Këtu e dhjetë vite më parë, vdekja tinëzisht të vodhi, ishte goditje e rëndë për ne, ajo mori nga radha e kolonës së madhe të idealistëve edhe një ushtar Lirie… e po, duhet të pajtohemi, kjo është e vërteta, duam apo nuk duam ne – jeta është e tillë dhe vepron pa dallime.
Me këto copëza shkrimi për ty, Sabit, nuk dua që të rëndoj edhe më të dashurit tuaj, përkundrazi e ndiej si borxh që në emrin tim, në emër të shokëve të vuajtjes, në emër të atdhedashësve të të kujtojmë dhe të lehtësojmë dhembjen për ty, dua që shpirtërisht, të jemi pranë më të dashurve tuaj në këto çaste hidhërimi, për të mikluar sadopak plagët e shpirtit.
Sabiti, që i ri ishte i përkushtuar për të njerëzishmen, për të natyrshmen, për të domosdoshmen siç ishte liria e atdheut. Ai ishte i qetë, i urtë dhe fisnik, fliste rrallë, nuk i pëlqenin fjalët e tepërta, adhuronte punën konkrete, aksionet dhe veprimet në shërbim të atdheut, dhe për këto ai nuk të falte. Ai nuk i duronte dot njerëzit e papërgjegjshëm që paraqiteshin me pompozitet, prandaj herë-herë edhe tregonte ashpërsinë e formës së tij të veprimit, ani pse kishte një shpirt shumë të butë e njerëzor. E veçanta e tij ishte energjia për jetën, ai nuk nënshtrohej kurrë para sfidave të shumta, pavarësisht nga ngjyrat e tyre, që natyra na i kishte vënë si sprovë në rrugët e jetës. Ai nuk u luhat as atëherë kur u arrestua, as në hetuesi, as në burg gjatë vuajtjes së dënimit, as kur mori lajmin e hidhur për rënien e vëllait të tij Bahriut në gjirin e tokës së dashur të Kosovës…
Sabiti si ri do të gjendej në ballë të demonstratave të viti 1981 në Mitrovicë, njëri ndër organizatorët kryesorë të tyre në qytetin e minatorëve. Pastaj do të pasojnë burgosjet, hetuesitë, torturat, qëndresat heroike të shokëve të idealit, ngritjet dhe përgatitje për rrugë dhe shtigje të gjata që po na prisnin. Ai kurrë nuk fliste në vetën e parë, ai kurrë nuk thoshte “unë”, ai gjithmonë thoshte: “shokët!”. Ky ishte njëri ndër virtytet e tij që atë e bënte të respektuar ndër shokë. Ai gjatë rrugës së kësaj jete kaq të shkurtër kishte pasur fatin që të takonte dhe të bashkëvepronte me shumë shokë liridashës, të cilët edhe nuk janë më në mesin tonë, si: Afrim Zhitia, Fadil Vata e dhjetëra martirë tjerë.
… Dhe erdhi një kohë kur Sabiti me shumë shokë u shtrënguan, që me trastën e halleve të atdheut mbi supe, të merrnin rrugët e arratisjes, rrugët e mërgimit në sy. Ata morën këto rrugë me zemër të plasur, duke shkelur meridianët e botës për t’i dalë atdheut të zhuritur në ndihmë dhe mbështetje morale, materiale dhe fizike. Sabiti me shokë, rreshtuar në organizatën e Lëvizjes Popullore të Kosovës, bënë shumë, dhanë të pamundshmen në shërbim të çlirimit të atdheut. Për të gjithë ata që patën dhe që kanë dashurinë për atdheun në gji, pa dyshim se do të prehen të qetë dhe krenar, në mesin e tyre edhe Sabiti ynë!
Emra të shumtë njëjës, që Sabiti ka vepruar me ta, nuk po i përmendi për dy arsye:
1). Nga frika se do harrojë ndonjërin, i cili është meritor për kontributin e tij në shërbim të atdheut, dhe nëse do harroja ndonjërin – me këtë rast do lëndoja Sabitin.
2). Nga frika se do fusja ndonjëri, i cili me veprimet e tija të pasluftës, nuk është meritor për t’u përmendur, dhe nëse do përmendja pa meritorët – me këtë, prapë do ta lëndoja Sabitin!
Ishte një grusht idealistësh, kategori e të dënuarve dhe të persekutuarve nga ish-sistemi jugosllav dhe shërbëtorët e tij, të sharë, të fyer, të lëçitur e të izoluar me varfërinë dhe trishtimin e linçimit mbi kurriz, pa strehë e katandi… Këta idealistë, këta burra të dheut, që as sot e kësaj dite kurrë nuk u qanë për asgjë, që Kosovës në qafë nuk i ranë kurrë, që atdheun kurrë nuk e vodhën, nuk e përçmuan, nuk e zhgënjyen, nuk e mashtruan, që emrin e shqiptarisë e ngritën e lartësuan…
Atdhedashës të tërë, me stoicizëm mbi kurriz, duruan të gjitha padrejtësitë, edhe sot, të margjinalizuar, të lënë mënjanë si antikitete që nuk i hyjnë në punë as vlerave muzeore!… frymojnë në mesin e kësaj shoqërie, pa status të definuar, nëse kjo kategori idealistësh, që me gjokset e tyre rinorë shembën muret e mykura të robërisë, i takojnë nderit e krenarisë, apo ishin dhe janë të mohuarit e atdheut! Sabit, ti ike, mbrapa ka mbetur vetëm emri yt…, para së cilit, kurrë nuk do të turpërohet as familja, as shokët e vërtetë, as atdheu, kjo ishte pasuria jote e pavdekshme, kjo ishte vepra jote para së cilës ne, përkulemi me respekt.
… Dhe vjen një ditë, kur ata ikin në amshim, dhe ne vetëm atëherë kujtohemi: “Ah, mes nesh pakan qenë e ne nuk i kemi vënë re!”…
… Dhe vjen një ditë, kur ne duhet të themi me shumë dhembje, por edhe me shumë krenari, për Ju, që ju patëm, fjalën e zemrës nga thellësia e shpirtit – jo për gjithkënd…
… Sabit burri, i lehtë dheu i tokës mëmë! Fli i qetë me dashurinë e atdheut në gji!
Me respekt të përjetshëm për Ty dhe për të gjithë shokët idealit, që nuk janë më!
CH-06-08-2020
