Mr. Lulzim A. Beqiri: Blerës “kënaquni” me mashtrimet

Ditëve të fundit ka një trend të rritjes së mashtrimeve nga ana e marketeve të mëdha në Republikën e Kosovës. Shumë qytetar kanë mbushur rrjetet sociale me dëshmi faktike të mashtrimeve nga ana e marketeve dhe kompanive kosovare. Mirëpo institucionet përgjegjëse janë duke heshtur, duhet dy javë e më shumë që inspektoriati të dalë në inspektim edhe atë duke lajmëruar kompanit se “ Mos mendoni se sot do të ju vizitojmë”.

Mashtrimet e bëra nga marketet e mëdha si Etc, Super Viva, Emona etj, janë shkelje e të drejtave të klientëve dhe pabesi ndaj lojalitetit të tyre, mos harroni humbja e një klienti ka kosto jashtëzakonishtë të rëndë ju menaxher të ketyre marketeve.

Sipas një analize të thjeshtë nëse një konsumator blen këto produkte të paktën dhjetë herë në muaj, kjo do të thotë se ai konsumator për periudhën e mashtrimit do të humbas rreth 100 euro në vit.

Shumë kompani në të gjihtë globin kanë tendenca që të krijojnë e mbajnë lidhje më të fuqishme me konsumatorët e tyre, e që në mënyrë të kujdesshme të menaxhohen të gjitha “pikat e ndjeshme ” në raport me konsumatorët me qëllim të maksimizimit të bësnikërisë së tyre.

Marketet kosovare të kenë parasysh se konsumatorët e sotshëm është vështirë të kënaqen, janë më të mençur, më të vetëdijshëm për cilësinë, çmimin, kërokjnë më shumë, harrojnë më vështirë dhe i ofrohen shumë alternativa nga konkurentë tjerë me oferta të njëjta apo edhe më të mira.

Sipas disa ekonomistëve nuk është vështirë të fitohen konsumatorë të kënaqur, disa kompani mund ta bëjnë këtë. Por sfida është të prodhohen konsumatorë besnikë dhe të mahnitur.

 

Kompanitë duhet bërë kalkulimin e kostos së konsumatorëve të humbur.

 

Nuk mjafton të jesh i aftë në tërheqjen e konsumatorëve të rinj: kompania duhet t’i mbajë ata dhe vazhdimisht të bëjë përpjekje për të rritur biznesin. Shumë kompani edhe në Kosovë vuajnë nga dezertimi i lartë i konsumatorëve. Është njësoj si të hedhësh para në thesin pa fund.

 

Kompania duhet të dallojë arsyet e humbjes së konsumatorve të saj dhe të identifikojë ata që mund t’i menagjojë në mënyrë sa më efikase. Korporata FORUM ka bërë një hulumtim dhe ka analizuar konsumatorët e humbur të disa kompanive më të mëdha dhe ka ardhur në përfundim se:

a) 15% e konsumatorëve kanë kaluar diku tjetër për shkak se kanë gjetur produkte më të mira.

b) 15%_shi tjetër kanë gjetur produkte më të lira.

c) 70% e konsumatorëve kanë ikur për shkak të vetëdijes së dobët ose për shkak të mos-vetëdijes së shitësit.

 

Nuk ka asgjë më të mirë se sa të dëgjohen konsumatorët, një kompani do të ishte jashtëzakonisht e mençur nëse i kushton një vëmendje të veçantë konsumatorëve, sepse çelësi i përkujdesjes së konsumatorëve është kënaqësia e tyre.

Një konsumator i kënaqur mbetet besnik më gjatë, blenë më shumë, flet mirë për kompaninë dhe produktet e saja, i kushton më pak rëndësi konkurencës dhe është më pak i ndjeshëm në çmim, ofron ide për produkte ose shërbime te kompania, dhe kushton me pak për tu shërbyer sesa konsumatori i ri.

 

Mirëpo ne mendojmë që t’i këshillojmë kompanitë tona kosovare sepse disa kompani mendojnë se janë duke marrur një sens të kënaqjes së konsumatorëve duke grupuar ankesat e tyre. Mirëpo sipas disa hulumtimeve del se 96% e konsumatorëve nuk ankohen fare, një pjesë nga ta thjesht nuk blejnë më , 54% deri 70% do të bëjnë biznes me kompaninë nese ankesat e tyre merren parasysh shpejtë. Konsumatorët e trajtuar mirë pas ankesës u tregojnë mesatarisht 5 personave për trajtimin e mirë që e kanë marrur nga kompania.

 

Reklama ka për qëllim shitjen masive dhe të krijojë mundësinë për komunikim masiv me tregun e caktuar. Reklama mund të shikohet nga audienca milionëshe në TV dhe përfaqëson çdo formë të sinjalit të paguar që ndërton një segment të caktuar konsumatorësh për të rritur direkt ose indirekt shitjet.

 

Për të arritur suksesin e synuar, personat përgjegjës për marketing duhet të jenë kreativë, duke hulumtuar metoda dhe mënyra të ndryshme të reklamimit, që përkojnë me realitetin dhe traditën e vendit, pasi ka shumë reklama që mund të sjellin edhe ciklin e degjenerimit të produktit të kompanisë.

 

Pra me reklamim duhet të synohet veprimtaria e ndërmarrjes, e cila ka si qëllim reklamimin e produkteve dhe shërbimeve të veta, me qëllimin kryesor – shitjen e tyre. Ekonomistët, reklamën e kanë definuar si “Një formë e ndikimit të qëllimshëm dhe të vetëdijshëm, por të padetyrueshëm”, një proces komunikativ ndikues me ndihmën e mjeteve të ndryshme të komunikimit.

E mos na mashtroni…

 

 

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …