Sabit Syla

Prof. assoc. dr. Sabit Syla: Është rast unik, sakrifica e Komandantit legjendar, Adem Jashari dhe familjes së tij

( Fjala e drejtorit të Institutit të Historisë, dr. Sabit Syla mbajtur më  6. 3. 2016, në Akademinë Përkujtimore, për Epopenë e UÇK-së)

           Rasti i parë solemn, më emocionon dhe njëherit ndihem i nderuar qe kam rastin te ju drejtohem me disa fjalë për Epopenë e Ushtrisë Çlirimtare te Kosovës, e cila është pika kulmore e kombit tonë, e mbuluar me lavdinë dhe krenarinë e Historisë tonë më të re. Është rast unik, sakrifica legjendare e komandantit, Adem Jashari dhe familjes së tij, pasi, historia nuk njeh një rast të tillë të lindjes e të formimit të një familjeje – plejadë e tërë luftëtarësh të devotshëm për çështjen kombëtare sikurse familja Jashari. Kjo natyrisht është rezultat i një familjeje të tërë, të jetuar me përkushtim e të sakrifikuar për një qëllim të madh, që fund e krye ka pasur në fokus lirinë e popullit të vet, si sublimim i synimeve tona të kahershme shekullore.

          Historia ka vërtetuar se idealet nuk vriten, e familja Jashari ishte plotësisht koshiente se çdo të thoshte të ecte kundër pushtimit, por nuk veproi ndryshe, sepse pushtimi godiste e shpërbënte dhe çonte deri në asgjësim popullin e tij, e Jasharajt s’mund të pajtoheshin assesi me këtë. E dinin se do të përballeshin me një barrierë të fortë, do t’u duhej të përballeshin me një shtet të fuqishëm me ide të rrënjosura antishqiptare, por e pranuan sfidën, duke vrarë friken për te hapur shtigjet e lirisë dhe te ardhmërisë sonë. E rruga qe plot sakrifica. Nuk qe kurrsesi një fenomen i rastit, por një hallkë zinxhirore e pashkëputur përpjekjesh, heroizmash, e luftërash çlirimtare qe ka bere populli ynë gjate shekujve, te cilën familja Jashari e rrugëtoi pa dilema, te udhëhequr nga qëllimi i lartë kombëtar. Qellim i cili mund te kuptohet në të veçantën dhe ne te përgjithshmen e saj duke i pasur parasysh rrethanat dhe kohën në të cilën ndodhej populli shqiptar, kjo së cilës ia dha shenjen e vet dalluese, kjo familje, në Marsin e vitit 1998, duke ndikuar edhe në masovizimin dhe mobilizimin e përgjithshëm të Ushtrisë Çlirimtare te Kosovës. Kështu, familja, Jashari me heroizmin dhe sakrificën, vulosi epokën e fund shek. XX, si në aspektin kombëtar po ashtu edhe ne atë ndërkombëtar.

        Në aspektin e brendshëm, paraqet përmasën e lavdisë tonë kombëtare me madhështi të veçantë, për çlirimin e vendit tonë duke u ngritur si një kushtrim për gjithë popullin  dhe shërbeu si një himn për luftën e tij të shenjte, duke i tejkaluar kështu përmasat humane, duke u ngritur ne piedestalin me të lartë të vetëdijes kombëtare, për te cilin u flijua tërë familja, duke fituar pavdekësinë me sakrificë dhe heroizëm.

        Në aspektin e jashtëm, 5, 6 e 7 marsi e zgjoi ndërgjegjen e botës demokratike perëndimore. Pas luftës së zhvilluar u mbajt edhe takimi i parë ndërkombëtarë që iu kushtua tërësisht çështjes së Kosovës në Londër nga mbledhja e Grupit të Kontaktit më 9 mars 1998, ku rezultat kryesor i këtij takimi ishte fakti që për herë të parë po merrej ekskluzivisht me çështjen e Kosovës, Grupi i Kontaktit. Po ashtu, OSBE diskutoi  për Kosovën e kërkoi bashkëveprim me Unionin Evropian e NATO-n, e shumë diplomatë amerikanë e britanikë vizituan Kosovën e shumë përfaqësues tjerë diplomatik u deklaruan rreth gjendjes në Kosovë. Kështu me fillimin e luftës çlirimtare, çështja e Kosovës vetëm gjatë një jave 7 deri me 14 mars dominoi në forume të larta ndërkombëtare si: Bashkimin Evropian, në Grupin  e Kontaktit, Këshillin e Ministrave të Bashkimit Evropian e forume tjera. Me një fjalë, e tërë ajo që qoi në lëvizje diplomacinë ndërkombëtare, qe rezistenca dhe lufta e armatosur e UÇK-së, ne krye me familjen Jashari.

          E mbështetur ne aspektin historik, nga të gjitha analizat shkencore del përfundimi se faktori vendimtar për të gjitha të arriturat në Kosovë, ishte Lufta Çlirimtare e Kosovës, me dinamizmin, pjekurinë, operacionalitetin, zhdërvjelltësinë, largpamësinë, qëndrueshmërinë, unitetin, kompleksitetin dhe ndër-veprueshmërinë. Të gjithë faktorët e tjerë kanë qenë faktorë ndihmës dhe mbështetës. Pra, është e qartë se pa Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës dhe pa luftën e saj, nuk do të kishte as ndërhyrje të NATO-s dhe as mbështetje të opinionit ndërkombëtar dhe organizmave tjerë evropiane e botërorë.

           Liria, na kushtoi shtrenjte. Te rënët për këtë dite qe po e gëzojmë ne sot, ishin nga fshatra dhe qytete të ndryshme. Edhe profesionet, edhe dëshirat, edhe ëndrrat, edhe përgatitja shkollore profesionale i kishin të ndryshme. Edhe mosha e tyre ishte e ndryshme. Por ata kishin një gjë të përbashkët: ëndrrën për çlirim kombëtar. Rënia e tyre ishte sa heroike aq edhe krenare. Vendet, betejat, aksionet, istikamet, pozicionet, çastet, orët, ditët, javët muajt dhe vitet kur ata ranë ishin, gjithashtu, të ndryshme. Ata ranë në mbrojte të nderit, identitetit dhe krenarisë kombëtare pavarësisht nga cili vend, nga cila lagje, në cilin fshat, qytet a krahinë u lindën, u rritën, punuan, u shkolluan dhe luftuan derisa ata ranë: dikush në prag të shtëpisë a kullës, dikush maje ndonjë kodre, në ndonjë lëndinë, buzë një lumi a të ndonjë shkëmbi, pranë një lisi a shkurreje, të cilës do krahinë të Kosovës: në Drenicë, Dukagjin, Shalë, Llap,  apo në brezin kufitar, që ndante shqiptarët padrejtësisht. Jetët e te rënëve, janë të freskëta në kujtesën tonë historike dhe mbeten frymëzim i përhershëm për të gjithë shqiptarët kudo që gjenden, e qe kristalizuan idealet dhe ndërgjegjen tonë kombëtare si imperativ i fund shekullit XX-te.

Andaj edhe sot e kujtojmë me pietet këtë 18 vjetor te Epopesë se Ushtrisë Çlirimtare te Kosovës, si inspirim i mëtejshëm i përpjekjeve tona për plotësimin dhe jetësimin e idealeve të tyre.

Lavdi familjes Jashari,

Lavdi dëshmorëve te kombit!

Ju faleminderit!

(Prof. assoc. dr. Sabit SYLA është  Drejtor i Institutit të Historisë)

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …