Rilind Gërvalla

Rilind Gërvalla: Koalicioni i Gjykatës Speciale

Janë dy qëndrime brenda shumicës qeverisëse në Kosovë + Lista Serbe:

E para është LDK-ja e cila vazhdimisht me deklaratat e saj publike nga QIK-u, gjatë fushatave zgjedhore, ka përmendur “komandantët” të cilët kanë kërcënuar veprimtarët e tyre dhe kush debaton me ta e sheh që ata nuk kanë fare dilema se a duhet të fillojnë hetimet dhe arrestimet nga Gjykata Speciale që është kundër UÇK-së. As vetë veteranët e UÇK-së e që janë pjesë e strukturave të LDK-së nuk e kanë këtë dilemë. LDK-ja shpreson se vërtet do të merren Hashim Thaçi, Xhavit Haliti, Kadri Veseli etj. Ka një llogaritje këtu sepse vetëm kështu Isa Mustafa dhe LDK-ja mendojnë se mund ta pastrojnë rrugën për të qenë e para si parti, sepse sondazhet që dolën së fundmi e nxorën të tretën dhe gjithashtu janë në vazhdën e hakmarrjes ndaj LPK-së që buron prej viteve ’90. Kush ka qenë në LPK i di akuzat e LDK-së ndaj LPK-istëve si “të kuq” dhe “lepurusha”. LDK-ja gjithashtu me një kryeministër si Isa Mustafa, i cili ka kaluar nëpër nomenklaturën titiste, goditjen e vetme që mund t`ia japë PDK-së është duke ia goditur parullat kryesore të PDK-së përgjatë fushatave, pra UÇK-në.

E dyta është PDK-ja, në fakt konkretisht Hashim Thaçi, sigurisht Kadri Veseli, sapo të jenë plotësisht të sigurt se nuk do të jenë të pandehur, të akuzuar, të dyshuar, por p.sh. veç dëshmitarë ose aspak në listë, do t’i shuajnë zërat kundër brenda PDK-së dhe do t’i hedhin në “kosh” të gjitha organizatat e dala nga UÇK dhe të gjithë ish-të burgosurit politikë. E këtu duhet ta mendojmë pak PDK-në që nga themelimi, se kë kishte në strukturë, kryesi në vitin 2000 dhe kë e ka tani në vitin 2016 dhe ta risjellim në kujtesë fushatën zgjedhore në vitet e para pavarësisë: “Krahu i Luftës”, “Parti e dalë nga UÇK-ja” dhe transformimin e sotëm në dialoguese me Ivica Daçiqin pasuesin e Milosheviqit dhe Vuçiqin si pasues të Sheshelit dhe pranuese të kërkesave të tyre. Nga kritikuesit e LDK-së si parti e regjistruar në Beograd e deri të kritikuesit e takimit Rugova-Milosheviq, nga përfaqësuesi politik i UÇK-së në kryesues të delegacionit që pranon marrëveshjet e planprojekteve të urdhërdhënësve të masakrave të shqiptarëve, përdhunimeve e dëbimit të gati një milion shqiptarëve nga Kosova. Pastaj ka pyetur kush se çfarë ndodhi me të burgosurit politikë, veteranët e UÇK-së që ishin brenda PDK-së dikur, dhe disa që kanë ngelur aty e sot kërkesën e vetme e kanë pensionin dhe certifikatën e të qenit veteran?!

E kemi edhe Listën Serbe që u është bashkangjitur këtyre dy subjekteve politike në koalicion e  cila ka thënë publikisht se në radhët e saj ka mbrojtës të kufirit me Shqipërinë (Koshare), e cila është treguar e gatshme që në Kuvend t’ia plotësojë 2/3 LDK-PDK për Gjykatën Speciale ku do të ngrihen akuza kundër UÇK-së nga raporti i Dick Martyt, raport ky i hartuar edhe me burime të prokurorëve dhe ushtarakëve serbë dhe bashkëpunëtorëve të armikut, e këtu një ndihmesë të madhe, me agjendë të caktuar e në vijë me Qeverinë, shkruajnë edhe disa gazetarë e flasin edhe opinionistë në emisione, sepse kështu zbutet reagimi qytetar edhe krijohet opinioni duke relativizuar çdo kundërshtues me të nënshtruarin. Nuk ka asnjë medium të vetëm që në politikat redaktuese kundërshton Gjykatën Speciale, asnjë?

Nga “frika” e të qenit i njëanshëm, pra që të mos duken se janë në taborin e LDK-së apo të PDK-së, shohim shkrime e qëndrime pro Gjykatës Speciale dhe të gjitha këto i orientojnë tek ‘komandantët`. Po të njëjtit, nëse i përcjellim shkrimet e mëparshme ishin  edhe  pro gjykatave të UNMIK-ut e edhe të EULEX-it, por që nganjëherë e në këtë kohë kemi edhe kritika ndaj tyre. Kjo paqëndrueshmëri  parimesh do të rezultojë që të njëjtit të gabojnë edhe për herë të tretë, pasi që edhe Gjykata Speciale kundër UÇK-së do të dështojë si ato dy misionet e tjera, se nuk ka logjikë që të ndërtohet ky shtet pa drejtësinë vendore. Duke e ditur se në mesin e komandantëve që kanë uzurpuar ka edhe jokomandantë që kanë uzurpuar e që janë të LDK-së, retorika e tillë të çon tek skeptikët e UÇK-së që nuk i kanë besuar projektit që prodhuam si komb që pas Pavarësisë së Shqipërisë.  Se cili mund të jetë vështrimi kritik i bazuar në argumente të fuqishme kur e shohin se në njërën anë ka dështuar Drejtësia Ndërkombëtare, pra ka qenë e padrejtë me shqiptarët, e në anën tjetër të lirohet kryekrimineli Vojislav Sheshel që ka mobilizuar vullnetarët “Beli Orlovi” që kanë kryer gjenocid në Kosovë dhe jo vetëm tek ne.

Çfarë po dëgjojmë e po shohim është që qytetarëve të Republikës po u thuhet se Gjykata Speciale do të pastrojë “komandantët” që kanë grabitur vendin, ose po u thonë atyre që kanë familjarë të vrarë në rrethana të panjohura që Specialja do të gjykojë përgjegjësit për vrasjet politike të pasluftës. Ndërkaq LDK-ja dhe Isa Mustafa nuk lejojnë hetimin e SHIK-ut që e ka akuzuar që nga paslufta, kanë bërë artikuj në gazeta të afërta me ta që nga LDK-ja e 98-s e deri te LDK-ja e 2016-s që e votoi ish-shefin e SHIK-ut Kadri Veseli, për kryeparlamentar dhe kryetarin e PDK-së, Hashim Thaçi, për president të vendit. PDK-ja deri më tani në qeverisjet që ka udhëhequr nuk bërë asnjë dosje kundër krimeve të Serbisë në Kosovë. E që të dyja PDK-ja e sidomos LDK-ja kanë bashkëpunuar ngushtë me UNMIK e EULEX, misione këto që kanë dështuar me sukses në, siç thonë “vënien e drejtësisë” përpos një suksesi që mund ta theksojnë lart, përndjekjen e ushtarëve të UÇK-së që nga transformimi në TMK e tutje.

E vërteta në gjithë këtë lëmsh që kanë krijuar këto dy subjekte politike, përgjegjëse kryesore për situatën e rënduar në Kosovë, është se ky projektligj për Gjykatën Speciale i ka tri vepra për të cilat do të gjykohen të akuzuarit: GJENOCID, KRIME LUFTE DHE SHKELJE TË ZAKONEVE TË LUFTËS. Këto të gjitha janë të dedikuara vetëm për shqiptarët, pra vetëm për SHQIPTARËT.

As gjenocidi as krimi i luftës nuk janë as korrupsion, as vrasje politike pas luftës.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …