RKL: Fushata kundër luftëtarit të lirisë, Xhabir Zharku është e ulët, jo njerëzore dhe kombëtarisht e dënueshme

Janë disa medie që në vazhdimësi kanë bërë dhe bëjnë punën e Serbisë në Kosovë, të cilat shënjestër numër  një kanë luftëtarët e lirisë. Çlirimtarët e Kosovës, kudo ku ata ndodhen,  veçmas nëse janë zyrtarë të lartë, deputetë apo kryetarë komunash, gjenden në shënjestër të këtyre medieve, të cilat i shërbejnë EULEX-it dhe ndjekësve e ndërsyesve  të tjerë të çlirimtarëve. Se sa helm e vrerë vjellin mediet si:  “Jeta në Kosovë”, “Koha Ditore”, “Ekspressi”, “Bota sot”  e disa portale të tjera kundër Xhabir Zharkut, mjafton të shfletohen këto fundërrina për t’u bindur se çfarë fushate të ulët bëjnë kundër një luftëtari të lirisë, mendjet e robëruara, ato dhe ata të cilët nuk po mund të pajtohen me faktin se Kosova po qeveriset nga çlirimtarët. Pikërisht për këtë, këto medie ushtrojnë kujdestari 24-orë në ditë, duke  shfletuar çdo gazetë të Serbisë, apo edhe të shteteve të tjera të orientuara kundër Kosovës, për ta gjetur ndonjë pikë të zezë të kurdisur, me qëllim për ta paraqitur gjendjen sa më të zezë, sa më kaotike, me qëllim për t’ u fituar bindja në opinion  se krejt krahu i luftës është i  inkriminuar.


 


Kjo fushatë e shkon për shtati sidomos EULEX-it, i cili në të shumtën e rasteve, kur është fjala për çlirimtarët e Kosovës i përdor si dëshmi shkrimet e apostrofuara  të këtyre gazetarëve, për të ngritur aktakuza kundër luftëtarëve të lirisë. Duke u mbështetur në shkrimet e gazetave, EULEX-i kishte filluar hetimet në MTPT dy vjet më parë, për të kuptuar më vonë se kishte ngrënë karremin e ngordhur të gazetarëve të shitur.


 


Fushata e zhvilluar e disa medieve kundër, sikur thuhej,  keqpërdorimeve e abuzimeve  që gjoja kishte bërë Xhabir Zharku, ishte e mjaftueshme për EULEX-in për ta shpallur fajtor dhe për ta dënuar  duke u mbështetur  në dëshmi të instruktuara, të pa ballafaquara dhe të njëanshme.


Xhabir Xharku nuk ishte pajtuar me vendimin e Gjykatës, e cila e shpalli fajtor pa i demonstruar të gjitha faktet e argumentet, andaj i sigurt në veprimet dhe  në vetveten e tij,  nuk i mbeti tjetër pos të ushtrojë mos dëgjesë qytetare ndaj  institucioneve të drejtësisë të cilat administrohen nga EULEX-i dhe ish gjyqtarët e prokurorët e  kohës së regjimeve jugosllave, antishqiptare.


 


Përmes një letre dërguar medieve, Xhabir Zharku ka deklaruar se nuk e ka ndërmend ta zbatojë vendimin e gjykatës për vuajtjen e dënimit prej tre vjetësh, pasi që i tërë procesi është politik dhe me porosi. Ai ka gjetur prova të reja se në shumë raste janë të implikuar edhe vetë autoritetet EULEX-it, në afera skandaloze në emër të drejtësisë në Kosovë. Ndiej për obligim moral të bëjë një sqarim për mos zbatimin e vendimit të gjykatës komunale për vuajtën e dënimit politik nga gjykata supreme e përbërë nga gjykatës të EULEX-it si dhe një gjykatës vendorë sa për formalitet, thuhet në letrën e Zharkut. Kam marrë vendim për mos zbatimin e vendimit të gjykatës sidomos pasi që javëve dhe ditëve të fundit kam siguruar prova të reja dhe të njëjtat kam  provuar t’i paraqes para gjyqësorit vendor si dhe atij te EULEX-sit, por ka qenë e pamundur që të bëj këtë. Vendimi kundër meje është vendim  politik dhe i porositur…


 


Ky vendim i Xhabir Zharkut është plotësisht i drejtë, kur kihet para sysh fakti se ELEX-i gjurmon, ndjek, dënon dhe diskrediton ekskluzivisht çlirimtarët e Kosovës, meqë këtë e bën sipas marrëveshjeve të protokollit që ka nënshkruar me Serbinë. Vetëm trutharët, iluzionistët e hiqet e hiqave besojnë se EULEX-i po vendos rend e ligj në Kosovë. Faktet flasin vetë. EULEX-i vepron me qëllim për ta diskredituar luftën e UÇK-së, me qëllim që t’ia lajë fajet e krimet Serbisë, e cila vetëm si e tillë do të bëhet pjesë e Evropës. Në të kundërtën si shpjegohet fakti se çdo vrasje e ushtarëve apo eprorëve serbë gjatë luftës, çdo vrasje e bashkëpunëtorëve të tyre konsiderohet si krim lufte, ndërsa krimet dhe gjenocidi shtetëror i Serbisë  heshtet?  Si shpjegohet fenomeni i llojit të vet, kur të gjitha akuzat e paragjykuara për korrupsion bëhen vetëm kundër zyrtarëve me prejardhje nga lufta e UÇK-së. Kjo bëhet vetëm sepse ata kanë fituar në zgjedhje dhe kjo u ka prish punë kundërshtarëve politikë, të cilët tani bashkëpunojnë me EULEX-in, njëjtë sikur kishin bashkëpunuar me UDB-në e Beogradit partiakët e Azem Vllasit, Ali Shukriut, Rrahman Morinës e sojit të tyre.


Sa i përket gjykatave vasale të Kosovës, është turp i madh të besohet se ato mund të nxjerrin ndonjë vendim të drejtë. Këtë po e dëshmon rikthimi i lëndës së supozuar si vepër penale kundër Fatmir Limajt e bashkëluftëtarëve të tij, edhe pse për të njëjtat vepra të paragjykuara, Limaj ishte liruar i pafajshëm nga Tribunali i Hagës por edhe nga Gjykata e Qarkut në Prishtinë. Pikërisht sepse Gjykata e Qarkut veproi drejt, Gjykata Supreme e (EULEX-it) e riktheu lëndën për rigjykim. Ja si ushtrohet “drejtësia” aktuale në Kosovë, dikasteri më i korruptuar, sipas të gjitha sondazheve të publikuara pas  luftës në vendin tonë.


 


Akti i mos dëgjesës qytetare nga Xhabir Zharku, është protestë e llojit të vet. Ai me këtë veprim ka treguar se i beson drejtësisë së paanshme, por jo drejtësisë së manipuluar, jo drejtësisë që ndan EULEX-i, duke dënuar çlirimtarët e Kosovës dhe duke liruar si të pafajshëm nga burgu masakruesit e grave, fëmijëve e nënave tona. Kësaj drejtësie nuk do të duhej t’i bindej asnjë shqiptar, asnjë veteran apo invalid i luftës, asnjë familje dëshmori dhe asnjë shqiptar liridashës i vendit.


 


Gjykatat  e EULEX-it të instaluara në Kosovë, dhe gjyqtarët që flasin e shkruajnë lëndët e tyre në gjuhën shqipe, me pak  dallime,  janë krejtësisht të njëjta me gjykatat e kohës së regjimit okupator të Milosheviqit.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …