RKL: Kryeministri, Kurti, në Këshillin e Përgjithshëm të Vetëvendosjes, ‘i mësoi’ ndërkombëtarët se si duhet të sillen me Serbinë

Kryeministri, Albin Kurti, në fjalën e tij në Këshillin e Përgjithshëm të Vetëvendosjes  ka folur shfrenuar, guximshëm, me patetikë filozofike e vetëbesim superior, me qëndrim arbitrar,  ka mbajtur fjalim si gjithnjë ‘historik’ sipas  vetëvendosistëve, madje, kësaj radhe  duke e krahasuar veten edhe me Perandorin romak, Mark Aureli, porositë e të cilit  ua ka dedikuar anëtarëve të vet, me qëllim për t’i vetëdijesuar e disiplinuar sa më shumë në doktrinën e tij totalitare, njëdimensionale, të llojit të vet, ‘sui generis albinis’.

Ai është shprehur se Perandori romak Mark Aureli, stoik i kanonizuar përmes meditimeve të tij të lëna pas si shënime, kishte thënë se i gjithë zgjoi vuan kur madje vetëm edhe një bletë është e sëmurë e po ashtu i gjithë zgjoi lulëzon vetëm atëherë kur të gjitha bletët janë mirë. Mbase këtu kemi se çfarë të mësojmë nga Mark Aureli. Pas fjalëve të Perandorit, Kurti bëri edhe vetë një reflektim mbi pushtetin. “Anipse Roma antike mund të duket shumë e largët në kohë, natyra njerëzore , e posaçërisht në relacion me pushtetin, mbase nuk ka ndryshuar aq”.

I ekzaltuar në delirin e tij peranojak, ‘mini-perandori’ i partisë Vetëvendosje i jep vetes të drejtë t’ iu japë mësim edhe qendrave më të mëdha vendimmarrëse të botës, sikur janë BE-ja, Amerika, Anglia e shtete të tjera, lidhur me qëndrimin  që duhet të marrin ato kundër Serbisë, pasi pretendon se ata nuk dinë sesi duhet të sillen me Serbinë e Aleksander Vuçiqit.

Duke mbajtur fjalim për pushtetin në Serbi dhe qeverisjen e Aleksander Vuçiqit,  Kurti ka thënë se Serbisë duhet t’i ndërpritet ndihmesa aktuale dhe ajo e ardhshme nga BE-ja, Amerika  dhe Mbretëria e Bashkuar. Gjithashtu Kurti i mëson ndërkombëtarët se duhet të sanksionohen të gjithë ata që bashkëpunojnë me personat të cilët janë të futur në listën e zezë të Shteteve të Bashkuara të Amerikës. Ai ka kërkuar edhe kthimin e zonës së sigurisë kufitare prej pesë kilometrave në mes të Kosovës dhe Serbisë meqë thotë se Serbia po e keqpërdor heqjen e saj që kishte ndodhur në vitin 2001. Ajo u pat hequr në gushtin e vitit 2001, kur kryeministër ishte Zoran Gjingjit dhe e vranë. Këtë po e keqpërdor regjimi i Vuçiqit, i cili po sjell artileri e trupa shtesë dhe sistem kundër ajror kinez përbrenda këtij rripi prej 5 kilometra, ka thënë Kurti.

Nga këto kërkesa të tij dalin shumë pyetje, për të cilat është vështirë të besohet se ai nuk i di.

A di Kurti se të gjitha shtetet që i përmend, janë shtete që kanë marrëdhënie normale dhe serioze me Serbinë mbi parime të bashkëpunimit e të reciprocitetit ndërshtetëror. Të gjitha kanë më shumë interes politik, ekonomik, tregtar, kulturor me këtë shtet,  sesa me Kosovën.

Alfa e qëndrimit të tyre ndaj Serbisë është ruajtja e staus-quosë, për ta mbajtur këtë nivel marrëdhëniesh aktuale me Rusinë. Ndihma, që këto shtete i japin Beogradit, vetëm mund të shtohet e aspak të zvogël0het nga kërkesat e Albinit, në radhë të parë për përfitimet e  tyre reciproke, pastaj për ato politike e strategjike.

Albini i di të gjitha këto e shumë të tjera, por vazhdimisht dëshiron ta bëjë të ‘gjithë-diturin’, në këtë rast edhe arbitrin.

Pretendimi për t’ i mësuar se çka duhet të bëjnë, BE-ja, Amerika, Anglia e shtete të tjera, lidhur me qëndrimin  që duhet të marrin ato kundër Serbisë, në dukje  është naiv dhe deklaratë pa peshë, por e thënë para elektoratit, ai pretendon t’ i japë peshën specifike, sepse me te i ushqen, sidomos militantët e verbër, për të cilët ka aq shumë nevojë.

Duke folur për raportet e tij me ndërkombëtarët, Albin kurti ka thënë se me aleatët konsultohemi por se vendimet i marrim vet. Sipas tij parimësia në politikë, sidomos kur përfaqëson nivelet e larta të saj në shërbim të interesit të popullit, të drejtave dhe nevoja të tij, në kohëra të ndryshme mund të paraqes rrezik të ndryshëm, mirëpo unë besoj që është një rrezik që gjithmonë ja vlen, meqenëse parimësia është e drejtë. Kjo nuk do të thotë që s’kemi strategji, mirëpo s’jemi dakord me veprime strategjike pa kurrfarë parimi. Me ShBA-në, me BE-në, me NATO-n ne ndajmë në mënyrë të plotë vlerat e përbashkët, por edhe interesa e qëllime të njëjta. Në duhet të marrim vet vendime për veten tonë, konsultohemi edhe me aleatët, por barrën e përgjegjësisë duhet ta marrim vetë,  ka theksuar kryeministri, Albin Kurti, sikur të ishte Kosova shtet po aq i fortë sa Amerika e shtete të tjera. Kjo barazi në parime,  është e njëjtë sikur një njeri  kur e mat gjatësinë e trupit të tij,  me hijen e diellit të mëngjesit, sikur zakonisht bëjnë adoleshentët

 

Ahmet Qeriqi

Tetor 2024

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …