RKL: Kush qëndron pas “Trojkes” bastarde: “Luba-Beni-Buzha dhe Company”?

Edhe 14 vjet pas luftës dhe fitores së Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës kundër fashizmit okupator serb dhe bashkëpunëtorëve të tyre shqipfolës, Kosova ka mbetur peng i politikave të gabuara të kreut qeveritar, i cili nuk është treguar në nivelin e duhur e të domosdoshëm të dijes politike, por as në nivelin e domosdoshëm  të përgjegjësisë kombëtare, në bisedime me  shtetin që na ka mbajtur 87 vjet nën okupim duke ushtruar një politikë sistematike barbaroide e gjenocidale kundër kombit tonë. 


 


Pikërisht, për shkak se klasa politike e Kosovës, shumica syresh, përveç Vetëvendosjes, për hir të “partnerëve” ndërkombëtarë pranoi të negociojë madje edhe statusin e Kosovës së pavarur, pranoi të nënshkruajë marrëveshje që Kosovën e lë peng nën sovranitetin e Serbisë, situata e përgjithshme në vendin tonë ka filluar të degjenerohet dhe të mjegullohet deri në nivel të një shpërthimi të mundshëm të revoltave qytetare të forcave liridashëse të vendit.


 


Të gjitha zhvillimet politike në Kosovë  prej 19 prillit  janë përshkuar me një hallakatje opinionesh e mendimesh të ndryshme të forcave brenda nesh, ndërkohë që Serbia përmes EULEX-it ka intensifikuar si asnjëherë më parë fushatën kundër vlerave të luftës së UÇK-së dhe kundër pavarësisë së Kosovës.


Kjo gjendje ka rezultuar me një varg lëshimesh, që kreu i Qeverisë së Kosovës i ka bërë dhe po vazhdon t’ i bëjë Serbisë, me qëllim për t’i trimëruar kriminelët serbë të kthehen në vendin e krimit, paraprakisht duke amnistuar me ligje veprimet e tyre kriminale prej fillimit të luftës së UÇK-së  e deri më 20 qershor të vitit 2013. Amnistia ka ringjallur edhe mendjet bastarde shqipfolëse e shqip-shkronjëse, të cilët janë bërë apologjetë të rikthimit të Kosovës nën Serbi, sepse sipas mendjes së tyre, të retarduar,  pjesëtarët e UÇK-së qenkan fajtorë pse kanë luftuar regjimin e kriminelit Milosheviq.


 


Kjo mendësi bastardësh ka shkuar  tepër larg në fushatën kundër luftës dhe fitores së Kosovës, ka shkuar aq larg sa ka  arsyetuar veprimet kriminale të Milosheviqit kundër popullatës shqiptare.


Nuk është fjala se kemi të bëjmë me disa bastardë, të markës: Luba-Beni-Buzha, sepse të tillët i prodhon çdo komb në botë, por pas veprimeve të koordinuara të këtyre bastardëve, është për t’u besuar se  fshihet një segment i rrezikshëm i politikës zyrtare të vendit, e cila pretendon me çdo kusht normalizimin e marrëdhënieve të Kosovës me Serbinë, qoftë edhe me koncesione që prekin edhe fonadamentin e pavarësisë së vendit. Ky insistim nuk po fshihet as po bëhet prapa perdeve, por po bëhet krejt haptas, në pikë të ditës.


 


Nuk u afishuan rastësisht shkrimet fyese e denigruese kundër UÇK-së, madje edhe kundër Legjendarit Adem Jashari, kundër kryetarit të Kuvendit të Kosovës, pikërisht në këtë moment historik, nëpër të cilin po kalon vendi ynë.  Nga sulme të tilla të bastardëve, UÇK-ja nuk është kursyer asnjëherë, por gjatë muajve të fundit vërehet trimërimi i forcave retrograde dhe i bashkëpunëtorëve të Milosheviqit.


Treshi bastard: Luba-Beni-Buzha, është vetëm paraloja e djallëzisë, e cila e ka zbuluar paksa maskën, ndërsa “fronti” i së keqes është duke pritur reagimet, me qëllim për ta matur pulsin, duke llogaritur në përçarjen e madhe, ende të pa afishuar brenda PDK-së dhe intensifikimin e arrestimeve të  luftëtarëve të lirisë nga EULEX-i.


Loja e djallëzisë tashmë i ka ndezur fitilat e parë. Nuk ishte i rastësishëm shkrimi i Lubës, as përkrahja e fuqishme e Benit, por as paraqitja e Buzhalës duke quajtur fashist kryetarin e Kuvendit të Kosovës dhe duke përshëndetur “guximin” e sharësve të UÇK-së. Nuk kemi të bëjmë me reagime të pamatura të disa gazetanxirësve, përderisa redaksia dhe stafi i gazetës Ekspress,  të cilën e mbështet fuqishëm Qeveria e Kosovës, quan fashist kryetarin e Kuvendit, vetëm sepse reagon kundër shkrimeve të tilla abuzive, të dënuara në aspektin kombëtar në  çdo vend të botës demokratike përparimtare.


 


Ky portal plehrash boton shkrime përbuzëse kundër legjendarit Adem Jashari, pikërisht në kohën kur nxirren para gjyqit disa veprimtarë nga  bërthama çlirimtare e Adem Jasharit, në mesin e tyre edhe luftëtari, ish-eprori i UÇK-së, Sahit Jashari i cili i ka dhënë lirisë së Kosovës 12 dëshmorë nga familja e ngushtë.


 


Kjo fushatë ka për qëllim ta hulumtojë opinionin sesi do të  reagojë kur përdhoset figura e Adem Legjendarit. Kjo matje e pulsit bëhet me qëllim për t’i bindur kriminelët serbë, se jo të gjithë shqiptarët identifikohen me Adem Jasharin e UÇK-në, andaj kur kriminelët serbë  të kthehen në Kosovë duhet ta bëjnë gjumin e qetë dhe të mos merakosen se do të hakmerret kush kundër tyre, përderisa askush nuk do të hakmerret kundër bastardëve, Luba-Beni-Buzha e Company.


Realisht hakmarrja kundër këtyre majmunëve  që e lehin UÇK-në  do të ishte njësoj sikur kur pardoni e rrah qenin sepse leh shumë, edhe pse qeni për të lehur është krijuar, por  mbahet i lidhur me zinxhirë për shkak të rrezikut që paraqet për njerëzit.


Të tillët, mund të mbesin pa u ndëshkuar, por soji  i tyre ndodhet përjetë i afishuar  në shtyllën e turpit të kombit. Emrat e tyre në atë shtyllë do të mbesin në, ETJ, meqë sikur ka filluar puna vendet e para duket se do t’i  zënë disa nga padronët e këtyre zagarëve.


 


Paraqitjet publike demonizuese kundër UÇK-së, kundër Legjendarit Adem Jashari, kundër kryetarit të Kuvendit të Kosovës, kanë sfiduar në radhë të parë kryeministrin e Kosovës, Hashim Thaçi i cili për hir të opinionit liridashës, për hir të veteranëve të luftës së UÇK-së, për  hir të familjarëve të dëshmorëve, për hir të komandantit, Adem Jashari dhe familjes së tij, për të cilin dëshmon se ka pasur shok lufte, pse jo edhe për hir të autoritetit të kryetarit të Kuvendit të Kosovës, duhet të deklarohet, meqë në këtë maskaradë është  edhe kanakari i tij, zagari i tij,  qenushi i tij i përkëdhelur, Berat Buzhala, i cili po të mos e kishte mbështetjen e Thaçit dhe të ndonjë tjetri në PDK, deklaratat  e tilla do t’ i kishte përtypur  tërë jetën, si çamçakiz, por kurrë nuk do t i kishte nxjerrë jashtë gojës.  


Thaçi e ka fjalën…


 


 


20. 7. 2013


 

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …