RKL: Liberalizimi i vizave, rrugë për në “parajsë” apo joshje për ta marrë botën në sy duke ikur nga atdheu?

Aspirata e  kreut politik shqiptar, Tiranë-Prishtinë-Shkup, drejt integrimit evropian është alfa e çdo deklarate,  me të cilën fillon dhe mbaron fjalori politik e diplomatik ditor i shumicës së politikanëve tanë.  Evropa, që do të thotë BE-ja, për politikanët shqiptarët tashmë është një apoteozë, është aspirata e tyre prapa së cilës fshihen qëllimet për ta mbajtur popullin në ‘delir”, për ta blerë qetësinë sociale,  duke iu premtuar shqiptarëve  parajsën tokësore,  e cila nuk ndodhet në Shqipëri, as në Kosovë, por në Evropë, edhe pse janë qindra mijëra shqiptarë që e kanë parë, madje edhe e kanë përjetuar mbi kurriz atë “parajsë”, vetëm për faktin sepse janë me origjinë nga Shqipëria e Kosova, ata  trajtohen ndryshe nga serbët e grekët, krejt ndryshe,  sepse shumica dërrmuese e tyre trajtohen si myslimanë, pavarësisht se pjesa dërrmuese janë ateistë të pashprehur, ashtu sikur janë edhe shumica dërrmuese e evropianëve.

 

Pesë vjet pas shpalljes së Pavarësisë së Kosovës, oferta  më joshëse e politikanëve tanë ka qenë dhe po mbetet i ashtuquajturi “proces i liberalizimit të vizave”.  Ky proces nënkupton heqjen e vizave edhe për shqiptarët e Kosovës, në mënyrë që ata, me pasaporta në xhep të dynden  nëpër vendet e Evropës, pa pasur nevojë të nxjerrin një vizë nga shteti, në të cilin duan të shkojnë, qoftë për të takuar të afërmit, apo me qëllim që brenda tre muajve të gjejnë ndonjë punë, të lidhen me ndonjë bandë, të dërgojnë ndonjë kilogram “pluhur”, të kërkojnë fatin, të vrasin ndonjë pasanik dhe t’ ia rrëmbejnë paratë, të dhunojnë ndonjë femër, të realizojnë ndonjë ëndërr. Edhe nëse nuk përfitojnë me vajtjen e parë, ata do të provojnë sërish. Me rëndësi është që të mos presin në radhë para zyrave të huaja në Kosovë për të marrë vizë dhe të mos shpenzojnë para  për ta paguar atë.

 

Kjo është parajsa e paragjykuar e realizimit të aspiratës. Pas këtij procesi shqiptarët e Kosovës do të flenë të qetë, do të ndihen evropianë, do të ndihen të barabartë me popujt e Evropës dhe ardhmëria e tyre do të ndërrojë në tërësi, sepse ata nuk do ta provojnë fatin për të gjetur punë në Kosovën me 11 mijë kilometra katrorë, por në Evropën e gjatë dhe të gjerë  ku do të gjejnë madje edhe “qumështin” e dallëndyshes, që mungon në atdheun e tyre.

 

Politikanët tanë, në Tiranë Prishtinë dhe në Shkup nuk e joshin popullatën për ta krijuar parajsën ne vend, për ta zhvilluar vendin dhe për ta bërë atë të lulëzuar e të zbukuruar  sikur në vendet e Evropës. Kjo për rezonimin e tyre është e parëndësishme, sepse krerët politikë e institucionalë për veten e tyre e kanë realizuar atë aspiratë, por e joshin popullin të bëjë tutje, sepse tashmë i takojmë familjes së madhe të popujve të lirë të Evropës dhe Atdheu është atje ku shqiptari e gjen veten, atje ku gjen punë, apo atje ku të lejojnë të jetosh si parazit, ashtu sikur jetojnë shumë “patriotë kosovarë” të ndjekur e të vetë-ndjekur nga ish regjimet pushtuese. Ndjenja e fundosur patriotike  se “në Shqipëri është më e ëmbël  balta se mjalta” në vendet e huaja, tashmë duket anakronike. Tash është e kundërta, balti i Evropës, Wc-të, që i pastrojnë shqiptarët, puna në kanalizimet e tyre, nëpër arat e livadhet, nëpër fabrika e përgjithësisht nëpër punët e rënda,  ku shumica syresh nxjerrin bukën e gojës, bordelet e tyre, të cilat i sigurojnë shqiptarët, kurdët, turqit, janë “mjalti”, paraja, fitimet, është realizimi i ëndrrave dhe  i aspiratave të tyre në “parajsën” e quajtur Evropë.

 

Fushata për liberalizimin e vizave, me të cilën aq shumë preokupohet Qeveria e Kosovës, nuk bëhet për të mirën e qytetarëve të saj, por për blerjen e qetësisë sociale, në një kohë të krizës së rrezikshme politike por edhe ekonomike, me të cilat po përballet Kosova Shqipëria dhe përgjithësisht shqiptarët. Kushtet që i ka vënë Komisioni Evropian për liberalizim janë tejet të vështira dhe ato në radhë të parë kanë të bëjnë me qetësimin e Serbisë. Evropa kërkon nga politikanët e Kosovës, lëvizjen e lirë të serbëve, plotësimin e të gjitha tekeve dhe huqeve të tyre, rrudhjen e pavarësisë së Kosovës, ndihmën edhe më të pa kursyer që Kosova zyrtare po ia jep Serbisë për integrim në Evropë dhe me një mori kushtesh të tjera. Korrupsioni, trafiqet, krimi i organizuar, që përmenden si kushte kryesore ato janë vetëm fjalët që mbulojnë qëllimin e vërtetë, sepse nuk ekziston as edhe një shtet i BE-së ku nuk ka korrupsion, krim të organizuar, prostitucion, trafiqe ndër më të pistat dhe shëmti ndër më të shëmtuarat. Mjafton të lexosh kronikat e zeza të shteteve të BE-së dhe ta  konstatosh se “parajsa” e vendeve të BE-së, është për klasën sunduese, për politikën globaliste, e cila po dridhet dita ditës drejt shthurjes së sigurt. Shthurja ka filluar në Greqi, në Spanjë dhe së shpejti edhe në Itali, pastaj do të shohim si do t’ i vënë punët Evropës së re me petkun e saj të pleqërisë së zezë.

 

Liberalizimi i vizave nuk i zgjidh problemet themelore sociale në vend, por i shtyn ato, ndërsa  për të ardhmen i bën edhe më të pazgjidhshme. Po të liberalizohen vizat dhjetëra mijëra shqiptarë nga Kosova do të mësynin vendet e ndryshme të Evropës, jo vetëm për të vizituar të afërmit e tyre,  sikur spekulojnë zyrtarët  e integrimeve, por ia mësyjnë shteteve të Evropës për punë, para, ndonjë përfitim, ndonjë tregti të zezë, thjesht për ta provuar fatin, meqë në atdheun e tyre, që quhet Kosovë jetojnë afër 400 mijë shqiptarë të papunë dhe jeta është tepër e vështirë. 

 

Këto konstatime, këtë gjendje të mjeruar dhe pa rrugëdalje të varfanjakëve të Kosovës,  politikanë tanë e dinë fare mirë por ata, me qëllim për ta ruajtur pushtetin, burimet marramendëse të përfitimeve, po bëjnë përpjekje mbinjerëzore për  ta ruajnë status –quonë, duke propaganduar ardhmëri të lirë, Kosovë sovrane, integrim në Evropë e në NATO, traktat paqeje me Serbinë, zhvillim, modernizim e fjalë të tilla boshe të fjalorit të tyre të përditshëm politik. Kosova vazhdon të mbetet vendi më i varfër në Evropë dhe ndër më të varfrit në botë, pavarësisht idealeve romantike të liderëve tanë për viza dhe për  integrim në BE.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …