RKL

RKL: Miqtë tanë edhe kësaj radhe kërkojnë t’ i nënshtrohemi Serbisë, sepse nuk duan tensione, nuk duan t’ia prishin hatrin Vuçiqit

Miqtë tanë edhe kësaj radhe kërkojnë t’ i nënshtrohemi Serbisë, sepse nuk duan tensione dhe nuk janë të gjendje ta përkrahin të drejtën as të vërtetën

Në afrimin e datës 31 tetor, autoritetet perëndimore, miqtë tanë të vetëm që i konsiderojmë madje edhe partnerë, dhe që na duan aq shumë propozojnë që sërish t’ i nënshtrohemi  serbëve dhe të tërhiqemi nga vendimi qeveritar për ndalimin e përdorimi të targave të kohës së Millosheviqit nga serbët vendorë, shumica syresh të manipuluar dhe të instrumentalizar nga regjimi i Beogradit.

Pasi kryetari i Listës serbe Goran Rakiq, gjatë takimit me kryetarin  e Serbisë, Aleksandar Vuçiq, në Beograd ka paralajmëruar bllokimin e rrugëve në veri të Kosovës, nëse autoritetet urdhërojnë konfiskimin e makinave me targa serbe, ka reaguar edhe emisar gjermane Manull Sarrazin, i cili kërkon nga Kosova që edhe pse ka të drejtë, të mos ngutet dhe të mos u ndalojë serbëve përdorimin e deritanishëm të targave të automjeteve të kohës së regjimit të Milosheviit ku akronimet e tabelave nuk përmbajnë shtetësinë  e Kosovës, por të ish Krahinës së Kosovës Metohisë, sikur pretendojnë ata.

Pioni serb i Vuçiqit në Kosovë, Goran Rakiq ka ka deklaruar se nëse Prishtina fillon me dhunë, me ndonjë veprim lidhur me konfiskimin e automjeteve, ne do të bllokojmë të gjitha vendkalimet dhe hyrjet nga veriu drejt Kosovës qendrore”, tha Rakiq në një konferencë për media në Beograd. Ai është cituar t i ketë thënë Vuçiqit  se nëse “Forcat e Sigurisë së Kosovës, njësitë speciale të policisë apo dikush tjetër fillon të konfiskojë pronën tonë dhe prona tona janë pikërisht targat që janë arsyeja e takimit, ne do të përdorim të gjitha mjetet në mënyrë demokratike dhe paqësore, për të rezistuar dhe do të jetë rezistenca e popullit. Kur themi rezistencë paqësore demokratike të popullit, ne me të vërtetë atë e duam, por nuk e di se në çfarë do të shndërrohet e gjitha dhe si do të zhvillohet situata në terren. As unë nuk e di dhe askush nga ne që jetojmë atje poshtë se në çfarë do të shndërrohet situata nëse dikush me dhunë fillon të na marrë pronën, saktësoi Goran Rakiq.

Duke e kuptuar mirë këtë qëndrim të Beogradit zyrtar,  emisari i Gjermanisë për Ballkanin Perëndimor, Manuel Sarrazin, në mënyrën më të qartë dhe krejt hipokrite tha se Kosova duhet të jetë parimore, por edhe të tregojë fleksibilitet për çështjen e targave. Ai tha se Kosova ka të drejtë për targat, por ajo nuk duhet të ndërmarrë veprime që shkaktojnë trazira. Është në interes të të gjithëve që fundi i muajit të mos përfundojë me incidente ose me probleme, pak ditë përpara nisjes së Samitit të Procesit të Berlinit. Në samitin që pritet të zhvillohet më 3 nëntor në Berlin, me mikpritës kancelarin Scholz, priten të nënshkruhen një numër marrëveshjesh për lehtësim të bashkëpunimit në rajon. Gjermani shtoi se vendi i tij është avokuesi më i madh për liberalizimin e vizave për Kosovën dhe se po punon me partnerët evropianë për ta përmbyllur këtë proces. Sarrazini për dallim nga autoritetet e tjera evropiane e shpreh hapur hipokrizinë, pasi e  se Kosova është ana e dobët që dashur pa dashur duhet të lëshojë pe. Ky konstatimi Sarrazinit do të duhet të shërbente si mobilizim atdhetar për të gjithë shqiptarët në Kosovë e më gjerë në përkrahje të Qeverisë Kurti.

 

Edhe pse qëndrimi i Albit Kuriti tani për tani është decidiv lidhur me targat, është vështirë e besueshme se do të ketë guxim ta mbajë fjalën, pasi ditë më parë edhe, emisari amerikan në Dialogun Kosovë- Serbi, Gabriel Escobar, i cili ka thënë se ka besim se do të fillojë angazhimi me publikun për të kuptuar thelbin e propozimit. Ai, sërish u bën thirrje autoriteteve në Prishtinë, të pranojnë kërkesën për të shtyrë me 10 muaj zbatimin e urdhrit për targat e makinave të banorëve serbë në veri të Kosovës. Kjo është një nismë e Bashkimit Evropian. Ne e mbështesim atë, ka saktësuar z Blinken. Me siguri se këtë kërkesë e mbështet edhe ambasada amerikane në Prishtinë Aktualisht nuk është asnjë shtet evropian që e ka pranua Kosovën si shtet të pavarur dhe përkrah qëndrimin shtetëror të vendit tonë për të vendosur sovranitetin e plotë në tërë territorin e saj, mbase edhe për faktin se Rezoluta 1244 e KS të OKB-së në mënyrë decidive ende ia njeh Serbisë Sovranitetin në tërë territorin e Kosovës.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …